«Ας διαβάσουμε ξανά το παρελθόν του τραγουδιού μας»

Από το «Δεν υπάρχει για μας χωρισμός» των Απόστολου Καλδάρα – Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου μέχρι το «Οργανάκι» του Αττίκ. Και απ’ το «Εγώ δεν πάω Μέγαρο» μέχρι το «Νever on Sunday» σε μια σχεδόν πανκ εκδοχή. Στις μέρες μας, ό,τι αποτελεί παρελθόν μας, ό,τι κατατέθηκε στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, διαβάζεται με διαφορετικό τρόπο, λες και – όπως λέει ο Φοίβος Δεληβοριάς – «τα πάντα να ακολουθούν τον νόμο της νιτσεϊκής επανάληψης, λες και τα βασικά μας αιτήματα να παραμένουν τα ίδια».

Φοίβος Δεληβοριάς και Μάρθα Φριντζήλα: η αφετηρία της συνεργασίας τους τοποθετείται κάμποσα χρόνια πριν, όταν ύστερα από μια τυχαία συνάντηση σε φιλικό σπίτι άρχισαν να κατεβάζουν τραγούδια από παντού, «από δημοτικά μέχρι ναπολιτάνικα».

Από τότε τους μπήκε η ιδέα και βρήκε πεδίο να απλωθεί σε ένα πρόγραμμα στο «Gazarte». Το δε παιχνίδι με το παρελθόν του τραγουδιού έγινε μέσα από το πρίσμα της τωρινής κατάστασης που ζούμε. «Σκεφτείτε έναν στίχο σαν “Τα βάσανα μες στη ζωή θα τα περάσουμε μαζί” (τραγούδι του 1946) πόσο διαφορετικά τον ακούμε σήμερα», λέει στα «ΝΕΑ».

Η τάση, πάντως, επιστροφής σε τραγούδια και στίχους που ίσως είχαμε αφήσει να τα πάρει ο αέρας της… ευδαιμονίας υπάρχει τελευταία – και σε δίσκους και σε λάιβ. Κάτι ανάλογο (για διαφορετικούς όμως λόγους) ζήσαμε και στη δεκαετία ’75-’85, όταν ανακαλύπταμε εκ νέου τις ρεμπέτικες κομπανίες και το τσιφτετέλι. «Ισως γιατί τότε μπαίναμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση», παρατηρεί ο Φοίβος Δεληβοριάς, «κι είχαμε ανάγκη να προσδιορίσουμε την ελληνικότητά μας. Τώρα η επιστροφή έχει μια μελαγχολία. Λέμε “τι θέλουμε περισσότερο;”. Tουλάχιστον μαζί θα είναι καλύτερα».