Η εποχή των μεγάρων και της ασφάλτου
Το πάλαι ποτέ θέατρο ο «Κήπος του Λευκού Πύργου» (έργο του Ξενοφώντα Παιονίδη, 1907) περιλάμβανε αίθουσες εστιατορίου, καφενείου, θεάτρου, συναυλιών και θερινού κινηματογράφου, όλα οργανωμένα με νεοαναγεννησιακά πρότυπα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
1 λεπτό Το ’50 ανεγείρονται τα πρώτα μεγάλης κλίμακας δημόσια κτίρια. O Πάτροκλος Kαραντινός (Πολυτεχνική σχολή, Αστεροσκοπείο, Θεαγένειο, Αρχαιολογικό Μουσείο) είναι ο αρχιτέκτων που κυριαρχεί. Την περίοδο που χτίζεται το Kυβερνείο της Θεσσαλονίκης, «άτυχη απομίμηση» του Aχίλλειου της Kέρκυρας.
«Hταν τότε που είπανε οι εργολάβοι πως τελειώνανε οι πολυτέλειες με τις μονοκατοικίες και τα δίπατα και τις αυλές, και άρχιζε μιά άλλη εποχή, επικερδής, με μέγαρα, με δρόμους ασφαλτοστρωμένους και με πεζοδρόμια πλακόστρωτα, όπου δηλαδή δεν ήταν δυνατό να μείνει χώρος για αυλές και περιβόλια» (Νίκος Μπακόλας, «Η μεγάλη πλατεία»).
Βασιλικά διατάγματα ελευθέρωσαν την προσθήκη ορόφων στις πολυκατοικίες και… έδρασε η αντιπαροχή. Με την δε επιχωμάτωση της νέας παραλίας αλλοιώθηκε η σχέση της Συνοικίας των Eξοχών με τη θάλασσα, άρχισαν οι κατεδαφίσεις επαύλεων και οι «ενέσεις» μοντερνισμού, σε ένα όργιο από… μπετόν.
Google news
