Φοίβη

Κορακίλες και

βολβοί οφθαλμών

Προς Φοίβη

Αργά αλλά σταθερά οι κάτοικοι αυτοί του τόπου που κατοικήθηκε από τους αρχαίους έλληνες, αφού μπασταρδευτήκανε με Τούρκους, Αρβανίτες, Εβραίους, Φράγκους και τώρα πια με όλες τις φυλές του Ισραήλ, κουβάλησαν από την απελευθέρωση του 1821 και μετά όλα τα χαρακτηριστικά της ζωής τους με τους Τούρκους, καπατσοσύνη, πονηριά, εμπορικό μυαλό.

Αυτά ο απλός λαός. Οι κοτζαμπάσηδες και το παπαδαριό, το ρουσφέτι, το μπαξίσι και τον φόβο του Θεού για να κουλαντρίσουνε τον ελεύθερο ραγιά.

Η φιλοδοξία, ο νεοπλουτισμός και η απληστία δεν αφήνανε τη χώρα να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και τις υποδομές για να αναπτυχθεί σαν μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα με συνέπεια να αλληθωρίζει προς τη Δύση ενώ στο αίμα της κύλαγε η Ανατολή. Οι Ευρωπαίοι βλέποντας ότι δεν βγάζουνε άκρη όποιον κι αν υποστηρίζανε φορέσανε καπέλο τους Βαυαρούς με τον βασιλιά κι όλα τα συνοδευτικά της επιβολής τους.

Ο,τι ακολούθησε δείχνει ότι ποτέ δεν υπήρξε σύμπνοια και κοινοί στόχοι. Η χρεοκοπία της εποχής Τρικούπη, η απαξίωση του Βενιζέλου, η Μικρασιατική Καταστροφή συνθέτουν το παρελθόν μιας προδιαγεγραμμένης πορείας ενός ανάδελφου λαού όπως είπε και ο αλήστου μνήμης «αδέκαστος Πρόεδρος», που έδειξε όλα τα ελαττώματα του νεόπλουτου Ελληνα παρά τη μόρφωσή του και την προϊστορία του, που άλλα προδίκαζε γι’ αυτόν.

Οι μαϊμουδιές για την ένταξη στην ΟΝΕ και οι Ολυμπιακοί ξεφουσκώσανε γρήγορα και σε συνδυασμό με το απίστευτο πλιάτσικο του δημόσιου χρήματος φθάσαμε στο 2010 όπου και πάλι οι Ελληνες πιστοί στις συνήθειές τους σηκώνουν τις καταθέσεις τους και τις πηγαίνουνε σε Κύπρο, Αγγλία, Ελβετία.

Αυτό οι μικρομεσαίοι – γιατί οι άλλοι, οι επώνυμοι, δεκάρα δεν δίνουνε για την Ελλάδα και έχουν φροντίσει εδώ και δεκαετίες με ξένες σημαίες στα πλοία τους και με τις δαιδαλώδεις υπεράκτιες (οφσόρ) εταιρείες τους να διασφαλίσουν ότι θα πεθάνουν πλούσιοι. Σίγουρα όχι δοξασμένοι, αφού άλλοι πνίγονται στα ναρκωτικά, άλλοι αγοράζουν ομάδες και προκαλούν με τις απίστευτες σπατάλες, και άλλοι κυκλοφορούν με τις εγγονές τους για γυναίκες τους ή με γκέι συνοδούς, ματαιόδοξοι και τραγικοί.

Και τώρα όλοι προδικάζουν την επόμενη μέρα που θα μοιάζει με τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, που όλοι δουλεύανε για ένα κομμάτι ψωμί, ανασφάλιστοι και χωρίς ωράρια, στη διακριτική ευχέρεια του αφεντικού που έδιωχνε όποτε ήθελε τον εργάτη, πηδούσε και γκάστρωνε το δουλικό και λογαριασμό δεν έδινε.

Αυτό αποφάσισε το μεγάλο κεφάλαιο που προσδοκά να στραγγίξει ό,τι έμεινε από την πλέμπα και βέβαια οι τράπεζες που, αφού έβαζαν χέρι στα χρήματα του καταθέτη και δάνειζαν τοκογλυφικά τους πάντες, τώρα τραβήξανε το χαλί κάτω από τα πόδια του κόσμου.

Η Τουρκία από απέναντι ξερογλείφεται βλέποντας αυτό που πάντα ήξερε ότι οι κάτοικοι αυτού του τόπου που κάποτε κατοίκησαν οι αρχαίοι έλληνες αργά ή γρήγορα θα βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους και πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά τους

θά ‘ναι.

Θόδωρος Βαλλής

Μήπως να ελπίσουμε ότι εκτός από τη γνωστή ρήση πως ο Ελληνας θέλει να βγάλει το μάτι του Ελληνα, αγαπητέ Θόδωρε, θα ισχύσει η άλλη γνωστή παροιμία πως κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει; Αποκλείετε να μας σώσει η… κορακίλα μας;

Ο Μπούλης

τρελαίνεται ακόμη

Κυρία Φοίβη

Πριν από χρόνια διάβασα ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας. Ενα πρωί ο διευθυντής μιας μεγάλης επιχείρησης κάλεσε στο γραφείο του τον Α., υπάλληλο, άνοιξε τον φάκελό του και άρχισε μεγαλόφωνα να διαβάζει: Α, ετών 52, έγγαμος, δύο τέκνα. Υπηρεσιακή κατάσταση: Συνεργάσιμος. Απόδοση: Λίαν καλώς. Κατάρτιση: Επαρκής. Ακρίβεια εκτελέσεως: Αρίστη.

Εκλεισε τον φάκελο και συνέχισε.

Είστε πολύ καλός υπάλληλος, αλλά δυστυχώς είμαι αναγκασμένος να σας απολύσω. Τη δουλειά σας την ανέλαβε μηχάνημα.

Το μηχάνημα ήταν ήδη γνωστό στο προσωπικό, με το όνομα Μπούλης.

Η απόφαση για τον υπάλληλο ήταν κεραμίδα. Παρέδωσε και πήγε σπίτι του να κλάψει. Σε τρεις μέρες τον κάλεσαν στην υπηρεσία, στα καθήκοντά του.

Ο Μπούλης τρελάθηκε και έβγαζε τον Πάπα αριστερό ψάλτη.

Αυτά την εποχή εκείνη. Σήμερα μηχανήματα κάνουν με θαυμαστή ακρίβεια όλες τις δουλειές. Και η «ψυχική τους υγεία» είναι βράχος. Μήπως έφτασε η ώρα για τον δικό μας θρήνο; Πώς θα αντιδράσει ο λαός στον επικείμενο κίνδυνο ομαδικού θρήνου;

Δ. Φράγκος, Αθήνα

Ισως λίγη παρηγοριά υπάρχει, αγαπητέ Δ., στους στίχους του Μπέρτολτ Μπρεχτ στο «Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου», που είχε μελοποιήσει ο Θάνος Μικρούτσικος: «Στρατηγέ, το τανκς σου / Είναι δυνατό μηχάνημα / Θερίζει δάση ολόκληρα / Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει / Μόνο που έχει ένα ελάττωμα / – χρειάζεται οδηγό»…