[Δρόμοι] Το πάρκο…

Το πάρκο…

… Αλαμέντα στη μεξικανική πρωτεύουσα είναι ο τόπος των ερωτευμένων και των υπαίθριων χορευτών. Ανδρες με δίχρωμα παπούτσια και γυναίκες με χρωματιστά φορέματα και γόβες στριφογυρίζουν πάνω στο λιθόστρωτο που είναι σαν να ταρακουνιέται ακόμη από τον μεγάλο σεισμό του 1985. Ετσι σουρεαλιστική είναι η βιτρίνα του Μεξικού.

Κρυµµένο…

… πίσω από ψηλές λεύκες, όμως, είναι το μουσείο που στεγάζει τη γιγάντια τοιχογραφία του Ντιέγκο Ριβέρα «Ονειρο ενός κυριακάτικου απομεσήμερου στο πάρκο Αλαμέντα». Καμιά δεκαπενταριά μέτρα μάκρος και πέντε μέτρα ύψος, δείχνει όλο το ηρωικό παρελθόν της χώρας. Δείχνει και τον ίδιο τον καλλιτέχνη, σαν παιδί, να κρατάει το χέρι ενός φανταχτερά ντυμένου σκελετού που συμβολίζει την ημέρα των νεκρών και τη ματαιοδοξία. Πίσω του στέκεται στοργικά η σύντροφός του Φρίντα Κάλο. Και ολόγυρά τους απροσπέλαστοι πλούσιοι και απογοητευμένοι φτωχοί. Το πολιτικό όνειρο το σημερινού Μεξικού είναι απαράλλαχτο με εκείνο που ζωγράφισε ο Ριβέρα. Τα αυταρχικά καθεστώτα που έχουν αντικατασταθεί από ψεύτικη δημοκρατία, που το 1994 έπεσε στα δίχτυα της NAFTA του Μπιλ Κλίντον, της αμερικανικής «κοινής αγοράς». Μέσα σε έναν χρόνο, ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας καταστράφηκαν στα μεξικανικά σύνορα με τις ΗΠΑ, μαζί με τη μεγάλη κατάκτηση του επαναστάτη Εμιλιάνο Ζαπάτα, τη συνταγματική πρόβλεψη που προστάτευε τα κτήματα των ντόπιων από τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα. Μονομιάς, το Μεξικό παρέδωσε την οικονομία του στη Γουόλ Στριτ.

Ολη τη χρονιά…

… φέτος, χιλιάδες αγανακτισμένοι συγκεντρώνονται στην πλατεία απέναντι από το μουσείο που στεγάζει το όνειρο του Ριβέρα. «Οι καταλήψεις στη Γουόλ Στριτ και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες γεννήθηκαν στη Λατινική Αμερική», μας διαβεβαιώνει ο δημοσιογράφος Τζον Πίλτζερ. «Η διαφορά είναι πως εδώ στο Μεξικό δεν προβληματίζεται κανείς για τους στόχους των διαδηλωτών. Οπως σε όλους τους τόπους όπου οι άνθρωποι ζουν στο περιθώριο και το κράτος και οι εκλεκτοί του εκτρέφουν την παρανομία, ξέρουν ακριβώς τι θέλουν. Φτάνει να ρωτήσει κανείς τους 44.000 εργαζομένους στην κρατική ηλεκτρική εταιρεία, που απέτρεψαν το ξεπούλημά της, ώσπου να τους απολύσει ο Πρόεδρος Καλντερόν. Ή τους απεργούς στα ορυχεία χαλκού, που οι ιδιοκτήτες τους χρηματοδότησαν την προεκλογική εκστρατεία του Προέδρου. Ή τους απολυμένους πιλότους και συνοδούς των κρατικών αερογραμμών Μεξικάνα, που έβαλε λουκέτο με δόλια χρεοκοπία, δώρο στις ιδιωτικές αεροπορικές εταιρείες».

Σε µια επίσκεψή του…

… στο Μεξικό, πριν από 30 χρόνια, ο Τζον Πίλτζερ είχε κινηματογραφήσει την τοιχογραφία του Ριβέρα. Ομως μάταια είχε προσπαθήσει τότε να περιγράψει όσα έβλεπε με λόγια. «Είναι μια τέχνη που συχνά οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί τη βλέπουν περιφρονητικά», λέει σήμερα ο Τζον Πίλτζερ. «Ισως επειδή δείχνει τον αγώνα των απλών ανθρώπων, επειδή τους δοξάζει και τους ενώνει και τους αποκαλύπτει τους αληθινούς πολιτικούς τους εχθρούς. Ομως, εκείνο που με εντυπωσιάζει πιο πολύ, είναι πως έχει κάτι να πει σε όλους μας».