Το ντέρμπι του Γιάννη με το θεριό

Οπως συνέβαινε και με τις σχολικές εκδρομές μας, τα ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού σπανίως δικαιώνουν τις μεγάλες προσδοκίες και την ατέλειωτη κουβέντα που γίνεται γι’ αυτά πριν από αυτά. Οι δύο ακριβότερες ομάδες στην Ελλάδα σερβίρουν συνήθως ένα φτηνό ποδοσφαιρικό θέαμα επειδή σε τέτοια ματς αυτό που προέχει δεν είναι να νικήσουν, αλλά να μη δώσουν στον μισητό εχθρό τη χαρά ότι τις νίκησε. Με το σύστημα «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη», τα γκολ μπαίνουν μόνο από… ατύχημα: αν κάποιος παίκτης «σταρ» των από δω καταφέρει έστω για δευτερόλεπτα να σπάσει το μπλόκο των από κει. Τα περισσότερα ντέρμπι της σειράς έχουν κριθεί από μία και μόνο τέτοια «απόδραση»: του Τζόρτζεβιτς, του Τζιοβάνι, του Ριβάλντο, του Βαζέχα, του Σαραβάκου ή του Σισέ. Η οποία επιβεβαιώνει, εκτός από τη μεγάλη κλάση του σκόρερ, ότι οι θεατές πέταξαν τα λεφτά τους και οι τηλεθεατές έχασαν την ώρα τους.

Απόψε όμως τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν πολύ διαφορετικά. Γιατί για πρώτη φορά ύστερα από τόσα χρόνια που δεν μπορώ να θυμηθώ πόσα, το παιχνίδι των δύο αντιπάλων δεν στηρίζεται τόσο στις ξεχωριστές μονάδες τους – οι οποίες δεν έπαψαν να υπάρχουν – αλλά στην αγωνιστική φιλοσοφία που έχουν περάσει στις ομάδες τους οι δύο προπονητές. Ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε (από πέρυσι) και ο Παναθηναϊκός του Φερέιρα (φέτος) ακολουθούν πάντα την ίδια τακτική, τόσο στα «εύκολα» (με τον ΟΦΗ στο Καραϊσκάκη ή τον Εργοτέλη στο ΟΑΚΑ) όσο και στα «δύσκολα» (στο Emirates κόντρα στην Αρσεναλ ή στην Τούμπα με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ). Το ίδιο περιμένω να κάνουν και σήμερα, για τον απλό λόγο ότι έχουν πολύ καιρό να παίξουν αλλιώς – και το ντέρμπι δεν προσφέρεται για πειραματισμούς.

Αυτή θα είναι και η μοναδική ειδοποιός διαφορά σε σχέση με το παρελθόν. Διότι κατά τα άλλα, οι αντιλήψεις και οι συμπεριφορές που έχουν παγιωθεί εδώ και δεκαετίες γύρω από τη «μητέρα των μαχών», δύσκολα αλλάζουν από τη μία χρονιά στην άλλη. Πρόκειται για μία διαδικασία που τηρείται από όλους με θρησκευτική ευλάβεια, σαν επαναλαμβανόμενη ιεροτελεστία. Τα ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού έχουν τους δικούς τους κανόνες, τους οποίους θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε σε ένα μίνι λεξικό:

n Οπαδός. Ενα μυστήριο τρένο που πληρώνει από το υστέρημά του για μιάμιση ώρα ποδοσφαιρικού θεάματος αλλά δεν θα είχε αντίρρηση το ματς να λήξει 85 λεπτά νωρίτερα. Αρκεί να προηγείται η ομάδα του!

n Γκαντεμιά. Κάθε ευκαιρία της ομάδας μας που δεν στέλνει την μπάλα στα δίχτυα της αντίπαλης.

n Κωλοφαρδία. Κάθε ευκαιρία των αντιπάλων που καταλήγει σε γκολ.

n Διαιτητές. Κάτι σκοτεινοί τύποι που ήρθαν στο γήπεδο για να εμποδίσουν την καλύτερη ομάδα, δηλαδή τη δική μας, να νικήσει.

n Γηπεδούχος. Η ομάδα που έχει την τύχη να αγωνίζεται με την αμέριστη συμπαράσταση του κοινού της και την ατυχία να μην παίζει στην έδρα των αντιπάλων, σε περίπτωση που το ματς «στραβώσει».

n Φιλοξενούμενη. Η ομάδα που τραβάει των παθών της τον τάραχο στο σπίτι του περιποιητικού οικοδεσπότη, ιδίως όταν δεν έχει την στοιχειώδη ευγένεια να του παραχωρήσει τη νίκη.

n Πριμ. Οικονομικής φύσης κίνητρο το οποίο παρέχεται στους ποδοσφαιριστές για να τα δώσουν όλα σε αγώνες τόσο σημαντικούς γι’ αυτούς, που έτσι κι αλλιώς θα τα έδιναν όλα. Ενας μάλλον δαπανηρός τρόπος για να πουλήσει κιμπαριλίκι κάποιος παράγοντας.

n Πάθος. Η ψυχική ορμή των παικτών χάρη στην οποία η ομάδα μας καθίσταται αήττητη. Ετσι, όταν χάνουμε, αυτό δεν συνέβη επειδή ο αντίπαλος ήταν ανώτερος αλλά γιατί τα δικά μας τα κωλόπαιδα έπαιξαν σαν τιτίκες.

n Πρόβλεψη. Ευχή μεταμφιεσμένη σε αντικειμενική εκτίμηση. Ολοι «βλέπουν» νίκη της ομάδας στην οποία τρώνε, έφαγαν ή επιδιώκουν να φάνε ψωμί, με τον πρίγκιπα των προβλέψεων μάντη Τσάκα να ξέρει και τη διακύμανση του σκορ! Πράγμα που του επιτρέπει, αν δεν γίνει αντιπρόεδρος του Παναθηναϊκού, να ανοίξει το Πυθία TV και να χεστεί στο τάληρο.