Πάρε τη σημαία και τρέχα

Οι ξεραμένες σταγόνες αίματος πάνω σ’ αυτή τη σημαία συμβολίζουν τον αγώνα μιας ολόκληρης χώρας για την πολιτική της ελευθερία.

Ομως για εκείνον τον νεαρό, σηματοδοτούσαν περισσότερο ένα «τρόπαιο» για το οποίο έπρεπε να τρέξει για να μην του το πάρουν. Μόλις έφτασε μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία, ένας από τους φοιτητές της ΠΑΣΠ που μέχρι τότε κρατούσαν τη σημαία με ευλάβεια σαν υφασμάτινο επιτάφιο, ξαφνικά… μεταμορφώθηκε σε δρομέα. Τη δίπλωσε σαν να ήταν σεντόνι, πρώτα στα δύο, μετά στα τέσσερα. Επειτα την έκανε πετσετάκι και κοιτώντας δεξιά κι αριστερά μην και του επιτεθεί κανείς, την έχωσε βιαστικά μέσα στο μπουφάν του, παραμάσχαλα. Κι άρχισε να τρέχει, παρέα με δυο – τρεις από τους συντρόφους του.

Οι αστυνομικοί που ήταν παρατεταγμένοι μπροστά στην πρεσβεία ξαφνικά παραμέρισαν σαν να ήταν συνεννοημένοι και οι νεαροί της ΠΑΣΠ εξαφανίστηκαν από πίσω τους στο στενό πλάι στην πρεσβεία, όπου κανονικά εκείνη την ώρα δεν κυκλοφορούσε κανείς, ανεβαίνοντας προς το Κολωνάκι. Ηταν 2005.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται σχεδόν απαράλλαχτο κάθε χρόνο: μόλις οι φοιτητές της ΠΑΣΠ που πάντοτε βρίσκονται στην κεφαλή της πορείας κρατώντας τη σημαία φτάνουν στην αμερικανική πρεσβεία, παίζεται το έργο «πάρε τη σημαία και τρέχα!». Γιατί;

Η ιστορία. Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973, το αίμα άγνωστου φοιτητή και η ερπύστρια του τανκς σημαδεύουν ανεξίτηλα τη σημαία. Κάποιος, μέσα στον πανικό, σκέφτεται να τη διασώσει. Η ματωμένη σημαία τίθεται στην κεφαλή της πρώτης πορείας που έγινε στην επέτειο της εξέγερσης, δύο χρόνια μετά. Στη σπάνια φωτογραφία του ’75 φαίνεται να την κρατούν ο τότε πρόεδρος της ΕΦΕΕ Στέφανος Τζουμάκας (Ν. ΠΑΣΟΚ), ο αντιπρόεδρος Γιώργος Σταματάκης (ΚΝΕ), ο γραμματέας Χρύσανθος Λαζαρίδης (Ρήγας Φεραίος) και ο πρόεδρος της τότε ΕΣΕΕ, της Ενωσης των Σπουδαστών. Η σημαία παραδίδεται στην ΕΦΕΕ, η οποία αναλαμβάνει την ευθύνη της φύλαξής της μέχρι που διαλύεται το 1980. Εως τότε ωστόσο, ατύπως έχει ήδη δημιουργηθεί η παράδοση να την κρατά η Νεολαία του ΠΑΣΟΚ – και έχει φυλαχτεί σε διάφορα σπίτια, ακόμα και στο σπίτι του σημερινού υπουργού Προστασίας του Πολίτη Χρήστου Παπουτσή, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος πρόεδρος της ΕΦΕΕ.

Γνωστοί φύλακες της σημαίας είναι ο πρώην υφυπουργός Φώτης Χατζημιχάλης μέχρι το 1982, ο οικονομολόγος Γιάννης Τσαμουργκέλης μέχρι το 1987 και ο μετέπειτα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και γραμματέας της Νεολαίας του Βασίλης Τόγιας μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας.

Από τότε δεν ξέρει κανείς ποιος την έχει, ούτε πού. Γι’ αυτό και εφέτος, έχοντας πληροφορίες ότι κάποιοι σχεδιάζουν να την αρπάξουν ή να επιτεθούν, η ομάδα της ΠΑΣΠ που έφερε τη σημαία ξεχώρισε από την υπόλοιπη πορεία και έφτασε τροχάδην στην αμερικανική πρεσβεία.

Το 2008 ο τότε πρύτανης του ΕΜ Πολυτεχνείου Κώστας Μουτζούρης, ζήτησε για πρώτη φορά να παραδοθεί η σημαία στο Πολυτεχνείο, ώστε να συμπεριληφθεί στα κειμήλια της εξέγερσης. Στην προοπτική αυτή συμφώνησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, με τη διαφορά να φυλάσσεται στη Βουλή, καθώς αποτελεί το σύμβολο της Δημοκρατίας για την αποκατάσταση της οποίας αγωνίστηκαν οι φοιτητές, και το προεδρείο της Βουλής να την παραδίδει κάθε χρόνο για τις ανάγκες του εορτασμού. Μάλιστα, το ΠΑΣΟΚ διά του Γιάννη Ραγκούση ανακοίνωσε ότι σύντομα η σημαία θα παραδοθεί, όμως υπολόγισαν χωρίς την ΠΑΣΠ. Οι επικεφαλής της εξεγέρθηκαν. Αποφάσισαν ότι έχουν την ιστορική ευθύνη να διαφυλάξουν τη σημαία, μέχρι τα εκλεγμένα όργανα κάποιας καινούργιας της ΕΦΕΕ να αποφασίσουν πού θα δοθεί…

Καρχιμάκης

«Σφετερισμός μνήμης»

Σκληρή δήλωση κατά της ΠΑΣΠ για τη σημαία έκανε χθες ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμάκης, καλώντας να την παραδώσουν: «Η σημαία του Πολυτεχνείου, το πιο ιερό σύμβολο της φοιτητικής εξέγερσης, δεν χρειάζεται ούτε φανερούς ούτε μυστικούς “νομείς”. Η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου δεν είναι λάφυρο, δεν ανήκει σε καμία φοιτητική παράταξη… Με αφορμή τη φετινή επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου πρέπει να υπάρξει δέσμευση από τη σπουδάζουσα νεολαία της παράταξής μας για άμεση παράδοση της σημαίας, σε χώρο που να συμβολίζει τους δημοκρατικούς αγώνες του λαού μας».