Δίχως σκηνικά και φωτισμούς, με ρούχα βεστιαρίου

Μια μικρή διαδήλωση συνάντησαν όσοι κατηφόριζαν προχθές το βράδυ προς το Εθνικό για την πρεμιέρα του «Περικλή». Ηταν η ώρα που τελείωνε η απογευματινή του «Βασιλικού» και οι ταξιτζήδες που λόγω αναδουλειάς μυρίζονται από μακριά τις νέες «πιάτσες», σπεύδουν εκεί κάθε βράδυ δημιουργώντας ουρά όπως περίπου στο αεροδρόμιο.

Μ’ αυτήν την ευοίωνη εισαγωγή άρχισε η πρεμιέρα του λιγότερου γνωστού σαιξπηρικού έργου που τον Απρίλιο θα ταξιδέψει στο Globe Theatre στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Πριν σβήσουν τα φώτα, στην κατάμεστη αίθουσα όπου από νωρίς πήραν τις θέσεις τους ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και η Κική Δημουλά, οι ηθοποιοί μίλησαν με τους θεατές όπως μιλάει κανείς με φίλους σε κοινωνική εκδήλωση. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που με πλησίασε ο Γιάννης Βογιατζής αν και πολύ θα ήθελα να μάθω τι έλεγε τρεις σειρές παραπίσω η Στεφανία Γουλιώτη ή ο Μηνάς Χατζησάββας που υποδεχόταν και τους τελευταίους στην πλαϊνή είσοδο. Η παράσταση του Γ.Χουβαρδά είχε κιόλας αρχίσει να δείχνει τα χαρτιά της και ό,τι είδαμε τις επόμενες δυο ώρες και δέκα λεπτά δεν ήταν παρά το ανάπτυγμα της σαιξπηρικής προσταγής: λαϊκό θέατρο από λαϊκούς θεατρίνους για λαϊκό αλαφροΐσκιωτο κοινό. Και γύρω γύρω η λάσπη του υπαίθριου ελισαβετιανού Globe να μην πτοείται από το κόκκινο βελούδο της αίθουσας, αλλά να παρασύρει τις αστικές ενστάσεις του κτιρίου Τσίλλερ.

Ο θίασος πέρναγε από τον έναν ρόλο στον άλλον, χωρίς καθόλου σκηνικό, χωρίς την τυραννία του «θεατρικού» φωτισμού και με ρούχα βεστιαρίου που άλλαζαν διαρκώς χρήση και χρήστη.

Μ’ αυτήν την τρέλα κι αυτήν τη σοφή αφροντισιά ο Περικλής ο πρίγκιπας της Τύρου ταξίδεψε με το καράβι του, θαλασσοδάρθηκε και θαλασσοπνίγηκε για να ξαναβρεί τη χαμένη του σύζυγο και τη μοναχοκόρη του που τις πίστευε νεκρές κι όμως αυτές ζούσαν και βασίλευαν, η πρώτη ως ιέρεια της θεάς Αρτέμιδος και η δεύτερη ως δασκάλα αρετής σε ανανήψαντες πορνοβοσκούς της εξωτικής νήσου Μυτιλήνης.