Το ταξίδι της ζωής και του Οδυσσεβάχ

Δεν προλαβαίνεις τη ζωή τον τελευταίο τον καιρό. Ερχεται η πληροφορία και πριν καν το καταλάβεις έρχεται μια άλλη που αναιρεί την πρώτη κι ύστερα, σαν αστραπές συνεχείς και εκτυφλωτικές, άλλες κι άλλες μέχρι που το μάτι δεν μπορεί να τις ακολουθήσει και πέφτει στο τυφλό σκοτάδι της άγνοιας. Τυφλοπόντικες της Ιστορίας. Παρακολουθούμε μέσα απ’ το λαγούμι συσκέψεις, απειλές, μικροπρέπειες, μεταπηδήσεις μετά κάμψεων, υποσχέσεις, εθνικοπατριωτικές κορόνες και άλλα πνιγηρά παρόμοια να κυκλώνουν και να σφίγγουν από παντού την πόλη.

Και γύρω τσιμουδιά. Η μαύρη μούγκα.

Σαν για να ξεπλυθώ από τη γλίτσα της δημόσιας ζωής (όπως από κεκτημένη συνήθεια συνεχίζουμε να αποκαλούμε αυτό τον λήθαργο στην Εντατική που διανύουμε) αλλά και με τη γλύκα που γυρνάς στις παλιές αγάπες πήγα Δευτέρα βράδυ στη «Μικρή Πόρτα» της Ξένιας να δω τον «Οδυσσεβάχ». Είναι ένα έργο που το γνωρίζω απ’ όταν γεννήθηκε, στιγμή στιγμή, λέξη λέξη και που το ανέβασα τρεις φορές. Από το ’81 και κάθε επτά χρόνια, δηλαδή 20 ετών συμβίωση δεν είναι αστεία…

Κι αρχίζει η παράσταση και βλέπω, ακούω, νιώθω να γεννιέται μπροστά μου, γύρω μου και μέσα μου το Θαύμα. Είναι σαν να ακούω το κείμενο πρώτη φορά. Κάθε τόσο σκύβω στην Ξένια δίπλα μου και ρωτάω: «Υπήρχε αυτό στο κείμενο; Κι αυτό υπήρχε;». Εχω να νιώσω έτσι χρόνια. Αυτό που ξεδιπλώνεται μπροστά μου δεν μου ξαναδιαβάζει μόνο τον «Οδυσσεβάχ», μου ξαναδιαβάζει το Θέατρο. Η σκηνή είναι όλος ο κόσμος, οι ηθοποιοί παίζουν ή μάλλον είναι η Θάλασσα, ο Αέρας η Πριγκίπισσα, το Αλογο, η Μουσική και όλες οι δυνάμεις της φύσεως σε πλήρη ακμή κι ανθοφορία. Κι όλα αυτά με μια απλότητα, με ένα χιούμορ και μια ευαισθησία κι έναν ήρεμο ποιητικό παλμό σαν βρεφικό τραγούδι.

Τέλειωσε η παράσταση και με βρήκανε ανέτοιμο τα φώτα. Δυο σειρές μπροστά καθότανε ο σκηνοθέτης, ένα παιδί κι όμως τόσο μεστός και ουσιαστικός και σπουδαίος σκηνοθέτης εν τη ανθηρή του νιότη ο Δημήτρης Καρατζάς. Ποιος ξέρει τι του είπα. Ημουν τόσο στα δίχτυα της παράστασης μπλεγμένος… Βγήκα τρέχοντας στον δρόμο. Ούτε καληνύχτα είπα. Ούτε τον Σωκράτη που ήταν έξοχος και δουλέψαμε μαζί το καλοκαίρι να συγχαρώ, ούτε τη Ζωή τη Χατζηαντωνίου που κίνησε τα πάντα, ούτε την Ξένια, τους άλλους ηθοποιούς, κανέναν. Τίποτα. Περπάταγα κι ήμουνα δυο πιθαμές πάνω απ’ τη γη. Είχε μια γλύκα η βραδιά αλλά κι ένα παράπονο. Γιατί, έλεγα, να μην μπορεί να μου ξαναδιαβάσει τη ζωή κι ένα δημόσιο πρόσωπο, αλλά θα πρέπει να ζω το θλιβερό κακέκτυπο μιας ύφεσης και όχι μόνο οικονομικής;

Τέτοια ρώταγα τη νύχτα αλλά αυτή δεν απαντούσε. Μόνο αυτό το κάθαρμα που ακούει κάθε φορά ό,τι λέω και δε λέω ούρλιαζε πάλι εντός μου. «Σκάσε Σταμάτη, σκάσε και σπίτι γρήγορα για ύπνο. Ποιος ξέρει, μπορεί και να δεις και κάνα ωραίο όνειρο. Γιατί οι εφιάλτες φύγαν απ’ τον ύπνο πια και κυκλοφορούν ελεύθεροι στη δημόσια ζωή. Προχθές τους είδανε να κατεβαίνουν την Σταδίου, άλλες φορές πάλι να βγαίνουν απ’ τη Βουλή, να μπαίνουνε σε κλαμπ στο Γκάζι, να βγαίνουν μαυροφορεμένοι από μια Μερσεντές νόμιμα κλεμμένη, κι έναν μεγάλο εφιάλτη είδαν όλοι την Κυριακή το βράδυ να ίπταται στον ουρανό του μέλλοντος και να κρώζει σε άπταιστα Ελληνικά: “Kalinixta”».