[Γράμματα στις ματιές] «Υπερδύναμη»

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ. Γκρίλλας, Γαρέφη 3, Λάρισα, γράφει:

«Κύριε Παπαδόπουλε,

Διάβασα προσεκτικά το βιβλίο του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων, σημερινού υπουργού των Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, με τον τίτλο “Στρατηγικό βάθος”, και θα προσπαθήσω μέσα από τη στήλη σας, με λίγα και απλά λόγια, να το σχολιάσω μεταφέροντας στο αναγνωστικό κοινό τις δικές μου διαπιστώσεις και τα δικά μου συμπεράσματα γι’ αυτό το πολυδιαφημισμένο πόνημα.

Με έξυπνο και ήπιο τρόπο, αλλά με πολλές παγίδες και αρκετή ανατολίτικη πονηριά, προσπαθεί να εμφανίσει την Τουρκία ως εθνοκράτος ηγέτη και προστάτη όλων των τουρκογενών κρατών της Κεντρικής Ασίας και όλων των μουσουλμανικών μειονοτήτων. Ακόμη κάνει λόγο για τη μουσουλμανική εθνότητα των Ουιγούρων της επαρχίας Σιντζιάκ της Κίνας.

Δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη κουρδικού προβλήματος, την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου, δεν αναφέρεται καθόλου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά κάνει λόγο για την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δεν ονομάζει Ελληνα ή Μακεδόνα τον Μέγα Αλέξανδρο αλλά βαλκάνιο στρατηλάτη και αναγνωρίζει την ύπαρξη μακεδονικής εθνότητας, υπονοώντας προφανώς τους Σκοπιανούς.

Για το Αιγαίο γράφει ότι η Ελλάδα με χωρικά ύδατα 6 ναυτικά μίλια κατέχει το 35% τούτου και δεν της αρέσει, ενώ η Τουρκία μόλις το 8,8%. Στην περίπτωση που ισχύσει η εφαρμογή των 12 ναυτικών μιλίων, το 35% γίνεται 64%. Τότε η Τουρκία στην πράξη δεν θα έχει πρόσβαση στο Αιγαίο χωρίς την άδεια της Ελλάδας και τούτο η χώρα του δεν πρόκειται να το δεχθεί. Δηλαδή, να γίνει το Αιγαίο ελληνική λίμνη.

Πρόκειται για ογκωδέστατο βιβλίο 839 σελίδων και είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα μέτριο πόνημα, κουραστικό, τελείως υποκειμενικό, μεροληπτικό δεν σέβεται καθόλου τα ιστορικά ντοκουμέντα και από την αρχή μέχρι το τέλος ξεδιπλώνει το μεγαλείο της Τουρκίας. Με την πένα ενός αιθεροβάμονος στοχαστή φαντάζεται τη χώρα του ως μια δύναμη όχι περιφερειακή, αλλά παγκόσμιας εμβέλειας και το κέντρο του κόσμου, στηριζόμενη στη γεωστρατηγική της θέση και στον ταχέως αυξανόμενο πληθυσμό της, που τον υπολογίζει το 2040 σε 140.000.000. Ωστόσο, ηθελημένα και σκόπιμα δεν κάνει καθόλου λόγο ότι τα 40.000.000 – 50.000.000 θα είναι Κούρδοι, οι οποίοι δεν μπορεί εσαεί να μένουν χωρίς πολιτικά δικαιώματα και αναγνώρισή τους ως ξεχωριστής εθνικής οντότητας.

Το πόνημα αυτό μας ανοίγει διάπλατα τα μάτια πώς βλέπει ο ασκών την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας σήμερα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Θέλει και τα δικά του δικά του και τα δικά μας δικά του και υπό την έννοια αυτή θα συνιστούσα να το διαβάσουν όσο περισσότεροι Ελληνες μπορούν».