Φοίβη

Του αμετακίνητου

ο χαβάς

Κυρία Φοίβη Αθηναίου,

Μέσα στον κυκεώνα των γεγονότων των τελευταίων ημερών, ίσως πέρασε απαρατήρητο ένα γεγονός, από εκείνα που συμβαίνουν μόνον στην Ελλάδα. Βουλευτής Επικρατείας του κυβερνώντος κόμματος διαφώνησε με την πρωθυπουργική (λανθασμένη) κίνηση για το δημοψήφισμα και βγήκε να δηλώσει: «Δεν είμαι διατεθειμένη να ανεχθώ και να συνταχθώ με κανέναν τρόπο σε οποιασδήποτε μορφής αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας μου. Δεν πρόκειται να συναινέσω στη διενέργεια δημοψηφίσματος. Δεν θα δώσω ψήφο εμπιστοσύνης στην πορεία καταστροφής της χώρας μου» (αν και τελικά έδωσε!).

Η λεπτομέρεια που σκοτώνει είναι η εξής, αγαπητή Φοίβη: Η συγκεκριμένη κυρία είναι βουλευτής Επικρατείας, δηλαδή δεν έχει εκλεγεί αλλά έχει τοποθετηθεί από το κόμμα. Και βγήκε να «καταγγείλει», διατηρώντας βεβαίως βεβαίως τη θεσούλα της, εκείνους που την τοποθέτησαν. Για να βγει αβρόχοις ποσί. Και με το αζημίωτο.

Καλά γράφατε, μνημονεύοντας απόσπασμα κειμένου του Γιάννη Πρετεντέρη, πως έχουμε δυστυχώς να κάνουμε με ανθρώπους για τους οποίους η πολιτική δεν αφορά την ουσία της διακυβέρνησης του τόπου αλλά περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από την κατοχή της εξουσίας. Αυτά για να ξέρουμε ποιος είναι ο πολιτικός πολιτισμός μας (που επίσης γράφατε).

Με απελπισία για όσα βλέπουμε γύρω, Αναστασία Κεχαγιά

Σε όλους αυτούς και τους αντίστοιχους που αποδεικνύουν απλώς πως βρίσκονται (επικίνδυνα για την πολυπιπιλισμένη Δημοκρατία) εκτός τόπου και χρόνου – κατά τη ρήση που ακούστηκε σε κάποια από τις συνεδριάσεις της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ – ας αφιερώσουμε, αγαπητή Αναστασία, στίχους των Active Member που τους ταιριάζουν μούρλια: «Ρε, τσάμπα πήγανε όλα, τραγούδια κι αίμα / ποτίσαν ψέμα / όλα λυγίσανε κι όλα σαπίσανε / σ’ όσα αγαπήσανε, πάνω τους φτύσανε. / Τσάμπα πήγανε όλα και παραδόθηκαν και μαντρώθηκαν, / ήπιανε όλη την εξουσία, φάγαν’ καλά και στηλώθηκαν. / Tώρα βρωμάει σαπίλα κι εσύ – τι ξεφτίλα – / ράβεις όλα τα στόματα, πατάς επάνω στα ίδια μύρια πτώματα / που εσύ πρώτος θρηνούσες, το δίκιο ζητούσες / στα μάτια των εχθρών κοιτούσες και τους τραγουδούσες. / Πάνε όσα είδες όμορφα / τώρα κατάλαβες τυχαία πως βρέθηκες, / στον χρόνο δέθηκες, τα πάντα ανέχτηκες, το βούλωσες, δέχτηκες». Σε ένα «Παιχνίδια εξουσίας και ίχνος ουσίας» που τραγουδούσε και ο Χρήστος Δάντης…

Ντριν. Ποιος είναι;

Ο κεραυνός!

Κυρία Φοίβη.

Μικρή πολιτιστική λεπτομέρεια στο χάος μας: την ώρα που η Αννα Διαμαντοπούλου χτυπιόταν στη Βουλή πως ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε αν ανήκουμε στη Δύση ή στην Ανατολή, μέσα στην αίθουσα ακούστηκε ήχος κινητού με αμανέ!

Αυτό και αν είναι σημάδι εξ ουρανού (έτσι, για να γελάσουμε και λίγο μέσα στη γενική καντήφλα).

Φίλος σου, Χρήστος Σωτηρίου Κ.

Αν ήταν σημάδι εξ ουρανού το εν λόγω κινητό, αγαπητέ Χρήστο, τόσον καιρό δεν θα υπήρχε και κανένας κεραυνός (του Δία, του Υψίστου, του Βούδα, όποιου προτιμάτε) στα κεφάλια μερικών μερικών τόσον καιρό που υφιστάμεθα τόσες πολιτικές παλινδρομήσεις, υπαναχωρήσεις και άλλες χαριτωμένες κινήσεις που κάποτε ο λαός ονομάζει απλά και καραγκιοζιλίκια; Μόνον αμανέδες στέλνει;