Πνιγμοί απ΄ τ’ «αθάνατο» νερό

Σε εποχές που ο πολιτισμός δεν είναι απλώς σε κρίση και σε έκπτωση, δεν περιμένει κάποιος ότι οι «αθάνατοι» της καταχρεωμένης Ελλαδάρας δεν θα… χρωστούν κι εκείνοι στο παράλογο. Οτι δεν θα συνεχίσουν να φλερτάρουν επικίνδυνα με το αλλοπρόσαλλο – πεισματικά σε άκρως συντηρητική ρότα.

Στην εποχή των εκπτώσεων όμως, όπως και στα αγοραία «καλάθια», οι συγκρίσεις τιμών, όπως και των ακαδημαϊκών τιμών, είναι που δείχνουν πόσο έχουν ταχθεί κάποιοι να χρωστούν – και να το αποθεώνουν! – στο μέτριο. Αρκεί να τείνει προς τη συντήρηση και την – λόγω ηλικίας – αρτηριοσκλήρωση.

Δεν σκέφτονται τι «πνεύμα» θα παραδώσουν, ως ανάμνηση έστω, στις επόμενες γενιές. Θα πει κάποιος ότι εδώ ξένο κράτος τίμησε μετά βαΐων, κρατικώς, έναν τηλεοπτικό Αλιάγα…

Πρόσφατα στη θέση του μεγάλου γλύπτη Γιάννη Παππά εξέλεξαν ως μέλος της «αθάνατης παρεούλας», με τα πολλά «θνητά» κουσούρια, τον Ιωάννη Παρμακέλη. Παλαιότερα είχαν εκλέξει έναν Θανάση Βαλτινό, έναν Βασίλη Πετράκο και άλλους…

Δεν εξέλεξαν όμως ποτέ έναν Καζαντζάκη, έναν Σεφέρη (κι ας ήταν ακαδημαϊκός ο πατέρας του), έναν Εμμανουήλ Κριαρά που χτίζει το λεξικό της μεσαιωνικής γραμματείας και στα 105 του, έναν Γιάννη Μόραλη, Μανόλη Ανδρόνικο, Ιάννη Ξενάκη, Κώστα Αξελό, Κορνήλιο Καστοριάδη (ούτε σαν αντεπιστέλλοντα μέλη τους τελευταίους!), έναν Παναγιώτη Βοκοτόπουλο ή έναν Μανώλη Χατζηδάκη της βυζαντινολογίας, έναν Αρη Κωνσταντινίδη της αρχιτεκτονικής, έναν πολυπράγμονα Νίκο Εγγονόπουλο, έναν Χατζιδάκι και έναν Θεοδωράκη, έναν Γιάννη Χρήστου (καλά, ήταν και μικρός για μια Ακαδημία που κάποτε ξεπερνούσε σε μέσο όρο ηλικίας τα 76!). Και το σημαντικότερο: ούτε έφτασαν να γίνουν πρόταση τέτοια ονόματα με διεθνή ακτινοβολία στους κόλπους των αρτηριοσκληρωτικών μας «αθανάτων». Ονόματα που από μόνα τους θα έστηναν την πιο λαμπρή Αντι-Ακαδημία Αθηνών!

Εκπτώσεις ντροπιαστικές έχει φέρει πολλές η εποχή. Μόνον που εδώ μιλάμε για «πνεύμα». Χρήσιμο, πολύτιμο σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς. Κρίμα…

Φοίβη