Επιστολές

Οι οφειλές της Γερμανίας

Ευάγγελος Σπανδάγος, ΑΘΗΝΑ

Πριν από λίγες ημέρες έπεσε στα χέρια μου ένα σπάνιο βιβλίο. Το βιβλίο αυτό είναι μία μελέτη συλλογική, 160 σελίδων, που εκδόθηκε το 1946 από το «Υπουργείον Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας, Διεύθυνσις Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων (εκ του Εθνικού Τυπογραφείου)». Τίτλος του βιβλίου είναι: «Ζημίαι των Αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών κατοχής».

Με έκπληξη λοιπόν διαβάζει κανείς ότι:

α) Σε 37 πόλεις και περιοχές της χώρας έγιναν κλοπές αρχαιοτήτων από τους γερμανούς κατακτητές. Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι ο γερμανός στρατηγός Ringel αφαίρεσε από την Κνωσό τρία κιβώτια με αρχαιότητες.

β) Κατά τη διάρκεια της Κατοχής γερμανοί αρχαιολόγοι έκαναν παράνομες ανασκαφές σε 17 περιοχές της Ελλάδος. Τα διάφορα ευρήματα τα έστελναν στη Γερμανία. Αναφέρω ενδεικτικά τις ανασκαφές στην Αίγινα, στη Χαλκίδα, στην Κωπαΐδα, στο Αμάρι Ρεθύμνου και στη θέση της αρχαίας πόλεως Απτερα του Νομού Χανίων.

γ) Κατά τη διάρκεια της αναχωρήσεως των Γερμανών από την Αθήνα προκλήθηκαν μεγάλες ζημιές σε αρχαιότητες. Με πυροβολισμούς και με τις ξιφολόγχες κατέστρεψαν αγάλματα και αγγεία στην Ακρόπολη και στον Κεραμεικό.

Αποψή μου είναι ότι πρέπει να υπενθυμίζουμε κατά καιρούς στην κυρία Ανγκελα Μέρκελ τι μας οφείλει το γερμανικό έθνος από κάθε είδους επανορθώσεις. Ισως αυτές οι υπενθυμίσεις να συντελέσουν, ώστε να μιλά με περισσότερο σεβασμό για τους Ελληνες και όχι να τους προκαλεί όπως έγινε πρόσφατα στο Βερολίνο μετά τη συνάντησή της με τον κύριο Σαρκοζί.

Η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων

Χρυσόστομος Κορλός

ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΕΛ.ΑΣ. (ε.α.)

Τελευταία πολύς λόγος γίνεται για την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Μάλιστα λέγεται ότι στην προσεχή αναθεώρηση του Συντάγματος, θα πραγματοποιηθεί το αίτημα αυτό.

Από της συστάσεως του ελληνικού κράτους μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων δεν υπήρχε. Κάθε τετραετία η νέα κυβέρνηση έδιωχνε τους υπαλλήλους που διόριζε η προηγούμενη και τους αντικαθιστούσε με τους δικούς της. Ετσι δημιουργήθηκε κομματικό κράτος και είχε σαν αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία της κρατικής μηχανής.

Αυτά μέχρι το έτος 1911, ακριβώς έναν αιώνα πριν – τι σύμπτωση – που με την αναθεώρηση του Συντάγματος επί Ελευθερίου Βενιζέλου καθιερώθηκε η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Ακριβώς από τότε λειτούργησε σωστά το κράτος. Σήμερα κατηγορούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι για νωθρότητα, αδιαφορία, χρηματισμό, μη εξυπηρέτηση πολιτών κ.λπ. Αν πράγματι συμβαίνουν αυτά, μήπως πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες που οι δημόσιοι υπάλληλοι έφτασαν σε αυτό το σημείο; Με άλλα λόγια: Τις πταίει;

Οι δημόσιοι υπάλληλοι τις τελευταίες δεκαετίες διορίζονταν ρουσφετολογικά από τους πολιτικούς χωρίς πολλοί από αυτούς να διαθέτουν και τα απαιτούμενα προσόντα. Ως εκ τούτου εξυπηρετούσαν ιδιαιτέρως τους ομοϊδεάτες τους σε όλα τα επίπεδα. Ουσιαστικά επανήλθαμε στην προ του 1911 επικρατούσα κατάσταση.

Κατάργησαν την ιεραρχία. Ετσι ανέρχονταν στα ανώτερα κλιμάκια οι αφοσιωμένοι στο κόμμα και όχι οι άξιοι. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να αδιαφορούν οι ικανότεροι και οι φιλότιμοι.

Υπάρχουν σήμερα υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί πρέπει να αξιοποιηθούν με τις μετατάξεις και να μην απολυθούν. Να τοποθετηθούν προϊστάμενοι των υπηρεσιών υπάλληλοι με περισσότερα προσόντα από τους υφιστάμενούς τους, οι οποίοι και θα τους κρίνουν ανάλογα με την απόδοσή τους. Να συνταχθεί αν δεν υπάρχει εσωτερικός κανονισμός που θα προβλέπει πειθαρχικές κυρώσεις ανάλογα με τη βαρύτητα των παραπτωμάτων από χρηματική ποινή μέχρι αργία δι’ απολύσεως, που θα εκδικάζουν τα υπηρεσιακά τους συμβούλια και όχι τα δικαστήρια.

Ετσι πιστεύω ότι θα έχουμε αξιόλογους υπαλλήλους για τους πολίτες τους οποίους έχουν ταχθεί να υπηρετούν.

Οι συντάξεις των αποστράτων

Φανούριος Αττάρδ

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ε.α.

Τέθηκε πάλι στο τραπέζι το μέτρο της πλήρους διακοπής συντάξεων σε νόμιμους δικαιούχους κάτω των 60 ετών. Τυγχάνω απόστρατος του Στρατού Ξηράς, αφού υπέβαλα αίτηση αποστρατείας μετά από 27 συναπτά έτη πραγματικής υπηρεσίας σε μάχιμες θέσεις όπου και όπως η πατρίδα επιθυμούσε. Αποστρατεύθηκα το έτος 2008, δηλαδή σε μία περίοδο κατά την οποία καμία πληροφόρηση δεν υπήρχε για την επικείμενη οικονομική κρίση.

Συνταξιοδοτήθηκα τυπικά και νομιμότατα με βάση το Σύνταγμα, τους νόμους και τα ψηφίσματα του δημοκρατικού μας κράτους. Καθ’ όλη τη διάρκεια της στρατιωτικής μου ζωής δεν εκβίασα ποτέ την πολιτεία ή τους Ελληνες για κανένα απολύτως προνόμιο. Ο,τι υπήρχε, είχε δοθεί από την πολιτεία ερήμην μου.

Σήμερα όμως νιώθω έναν πέλεκυ πάνω από το κεφάλι μου, ως να είμαι εγκληματίας, διότι είναι διαφορετικό να γνωρίζεις ότι βοηθάς την πατρίδα σου υποκείμενος καρτερικά στις όποιες περικοπές εσόδων ορίζει το κράτος, από το να απειλείσαι συνεχώς ότι την επαύριο θα βρεθείς χωρίς κανένα απολύτως έσοδο, σε μία πολύ δύσκολη ηλικία γεμάτη ανοικτές υποχρεώσεις και χωρίς να έχεις καν τα απαραίτητα εφόδια και τυπικά προσόντα (ειδικές σπουδές κ.λπ.) για να εργασθείς στον ιδιωτικό τομέα.

Ναι, έχουμε πόλεμο, πλην όμως στον πόλεμο ο «μάγειρας» σιτίζει τους πάντες με την ίδια μερίδα και την ίδια ποσότητα. Σιτίζει ακόμη και τους αιχμαλώτους του εχθρού. Εκτός εάν ο πόλεμος είναι πέρα για πέρα ανήθικος!

Αναρωτιέμαι αν έτσι σκέπτεται η τρόικα ή κάποιοι πολιτικοί μας, ή αμφότεροι. Αναρωτιέμαι αν επιθυμούν πράγματι τη θανάτωσή μου. Αναρωτιέμαι αν το Σύνταγμα των Ελλήνων είναι πλέον «κουρελόχαρτο» στη χώρα μας. Αναρωτιέμαι τι θα απογίνουμε όλοι εμείς που υπηρετήσαμε τυφλά τη χώρα μας και εμπιστευθήκαμε τους νόμους της. Αναρωτιέμαι τι θα απογίνουν τόσες και τόσες οικογένειες.

Ταξίδια γιατρών ΙΚΑ

Νίκος Βέκορης, ΛΙΝΔΟΣ ΡΟΔΟΥ

Ημουνα σε μία παρέα ιατρών του ΙΚΑ που όλοι υπερηφανεύονταν ότι με έξοδα φαρμακευτικών εταιρειών είχαν γυρίσει όλο τον κόσμο. Εγώ καθόμουν, άκουγα και σκεπτόμουνα. Οι εταιρείες τα έξοδα των ταξιδιών δεν τα έκαναν για την ψυχή της μάνας τους.

Σε συνεργασία με τους ιατρούς του ΙΚΑ τα έβγαζαν από τα φάρμακα εις βάρος του ΙΚΑ. Το ΙΚΑ μετά την αφαίμαξη αυτή δημιούργησε ταμειακά ανοίγματα. Μη μπορώντας να σταματήσουν ή να περιορίσουν τα χρήματα για φάρμακα, έκοβαν το κονδύλι για τις συντάξεις.

Εγώ είμαι συνταξιούχος του ΙΚΑ, μου κόβουν συνέχεια τη σύνταξη, άρα εγώ χρηματοδοτούσα τα ταξίδια των γιατρών φίλων μου. Τα φάσκελα προς τα πού να τα ρίξω; Προς τους γιατρούς; Προς τους προμηθευτές φαρμάκων; Προς την κυβέρνηση ή προς εμένα;

Η «αλλαγή» πηγή αμφιθυμίας

Μύρων Ζαβλανός

VANDERBILT UNIVERSITY

Η λέξη της αλλαγής φαντάζει άλλοτε δημιουργικά και άλλοτε απωθητικά στη σκέψη κάθε ατόμου. Είναι πολλοί δε οι παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν σε αυτή τη στάση. Είναι η χρονική στιγμή και οι συγκεκριμένες συνθήκες, κοινωνικές και πολιτικές, κατά τις οποίες προτείνεται η αλλαγή. Είναι το προσωπικό όφελος που το κάθε άτομο μπορεί να αποκομίσει από την εφαρμογή της.

Αυτοί και άλλοι παράγοντες τείνουν μεμονωμένα αλλά και συνολικά να οδηγήσουν τα άτομα σε διαφορετική στάση και συμπεριφορά. Οταν δεν το επηρεάζει προσωπικά τείνει να τη δέχεται, όταν όμως έχει σχέση με το ίδιο αντιδρά. Στη δεκαετία του ’80 η λέξη της αλλαγής έφερε χαρά και ανακούφιση στους πολίτες. Σήμερα όμως η ίδια λέξη έχει δημιουργήσει φόβο και αγωνία για το μέλλον. Η αλλαγή δεν φέρνει πάντοτε βελτίωση.

Η καλύτερη στρατηγική αλλαγής είναι «η κοινωνικοποίηση της αλλαγής». Στην στρατηγική αυτή οι σχεδιαστές των αλλαγών, και στην περίπτωσή μας οι πολιτικοί, πρέπει να βοηθήσουν τα άτομα να κατανοήσουν την ανάγκη για αλλαγή και παράλληλα να δώσουν τη δυνατότητα σε κάποια από αυτά να συμμετάσχουν στον προγραμματισμό της αλλαγής. Οι αλλαγές δεν γίνονται δεκτές με τον ίδιο τρόπο.

Αυτή η διαφορά εντοπίζεται αρχικά σε δύο κατηγορίες, από τις οποίες η μία ευνοημένη από τις κρατούσες κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές συνθήκες αντιδρά σθεναρά στην αλλαγή. Η άλλη, για λόγους ιδεολογικούς, οικονομικούς και άλλους είναι υπέρμαχος αυτής.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ακραίες κατηγορίες του πληθυσμού, υπάρχουν ομάδες που δέχονται τις αλλαγές με επιφύλαξη γιατί χρειάζονται χρόνο, εγγυήσεις και ασφάλεια. Υπάρχουν παράλληλα κάποιοι που είναι διατεθειμένοι να πάρουν μεγαλύτερο ρίσκο για προσωπικούς κυρίως λόγους. Αλλά και κάποιοι που περιμένουν να δουν τη στάση των άλλων, προκειμένου να προχωρήσουν, λόγω ελλιπούς πληροφόρησης, αβεβαιότητας, ατολμίας, αδιαφορίας. Στις τρεις αυτές τελευταίες κατηγορίες ανήκει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού.

Μέσα σε αυτό το διαφοροποιημένο περιβάλλον του πληθυσμού γίνεται φανερό ότι οι φορείς της αλλαγής πρέπει να έχουν τη γνώση και την εμπειρία για να πείσουν τα άτομα να τη δεχθούν. Στη σημερινή λοιπόν πραγματικότητα το ερώτημα που τίθεται καθημερινά είναι πώς θα μπορέσουν οι πολιτικοί μας να εφαρμόσουν στην πράξη όλες τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν και πώς θα μειώσουν τις αντιδράσεις των πολιτών. Δυστυχώς μια απάντηση δεν υπάρχει που να μπορεί να ικανοποιήσει τους πάντες.