Το τέλος της πριμαντόνας

Είναι, λοιπόν, μια ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα. Γιατί την εποχή της κρίσης, η αξία του ομαδικού παιχνιδιού έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Οι στρόφιγγες κλείνουν, τα βαριά συμβόλαια είναι είδος σε αναζήτηση, οπότε μετρά το ταλέντο και η συνολική δουλειά. Βιώνουμε σταδιακά το «τέλος του ποδοσφαίρου των αστέρων». Ή, καλύτερα, το φινάλε του one man show.

Φαίνεται ξεκάθαρα αν ρίξουμε μια ματιά στον Παναθηναϊκό. Ενα απτό παράδειγμα της νέας εποχής, της ξεχωριστής κατάστασης που επικρατεί στα μέρη μας. Μέχρι πρότινος, στην Παιανία «έχτιζαν» την ομάδα πάνω στον Τζιμπρίλ Σισέ. Ναι, ήταν ένας αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής, ακόμη και στις ακραίες ενέργειες ή εκφάνσεις της συμπεριφοράς του. Οι πάντες αγωνίζονταν για τον Γάλλο, στον ΠΑΟ δεν υπήρχε μια… «πράσινη» ανάπτυξη, αλλά μια ανάπτυξη με βάση το πώς κινείτο στο χορτάρι ο Σισέ. Αποτέλεσμα; Γκολ ο Γάλλος, κάποιες ξεχωριστές επιτυχίες, επί της ουσίας, ωστόσο, τζίφος. Τελικά, το περασμένο καλοκαίρι, με την απόφαση για περικοπή του μπάτζετ κατά πολύ, ο Σισέ αποχώρησε. Εγινε ένας από όλους στη Λάτσιο, δεν λάμπει όπως στην Ψωροκώσταινα, όπου πάντα αναζητάμε ήρωες, ίσως διψασμένοι για κάποιον ξεχωριστό τύπο. Και στον ΠΑΟ, πολύ σωστά αντέδρασαν, δούλεψαν σκληρά, έφτιαξαν ένα μοντέλο άκρως ελκυστικό, ένα στυλ δημιουργίας που αρέσει στο φιλοθέαμον κοινό και αποσπά κολακευτικά σχόλια και κριτικές. Ηδη ο ΠΑΟ γεμίζει τα γήπεδα, τα γκολ έρχονται από παντού, οι παίκτες τρέχουν σαν σπρίντερ και δεν νιώθουν νεροκουβαλητές ακριβοπληρωμένων συναδέλφων τους. Το πού θα οδηγήσει αυτό το πλάνο δεν μπορεί να εκτιμηθεί με σιγουριά. Αυτό που γίνεται όμως είναι μια κατάθεση ταλέντου και ψυχής από άτομα που ήταν στην απ’ έξω, από στελέχη που δεν τα φώτιζε ο φακός της δημοσιότητας όσο τον παίκτη-κράχτη του παρελθόντος.