Ο λατρεμένος σκωτσέζος «δικτάτορας»

Τα τζάμια του πολυτελούς αυτοκινήτου που είχε παρκάρει σε σταθμό ανεφοδιασμού του αυτοκινητοδρόμου Μ74, νοτιοδυτικά της Γλασκώβης είχαν θολώσει δημιουργώντας ένα τείχος για τα αδιάκριτα βλέμματα. Οι τέσσερις άνδρες που είχαν στριμωχτεί στα δερμάτινα καθίσματα μιλούσαν σχεδόν ψιθυριστά. «Λοιπόν Αλεξ, ενδιαφέρεσαι για τη δουλειά;», ρώτησε ο νεαρός Μάρτιν Εντουαρντς που καθόταν στη θέση του συνοδηγού.

«Ναι, βέβαια. Σαφώς και με ενδιαφέρει».

Ηταν τέτοιες ημέρες το μακρινό 1986 όταν ο Αλεξ Φέργκιουσον απάντησε θετικά στην πρόταση του διευθύνοντος συμβούλου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να αναλάβει το τιμόνι των «Κόκκινων Διαβόλων» που τότε κινδύνευαν να υποβιβαστούν. Παρόντες στις διαπραγματεύσεις ήταν ακόμα ο Μάικ Εντελσον, που αναγκάστηκε να προσποιηθεί πως είναι Σκωτσέζος για να κλείσει το ραντεβού με τον Φέργκιουσον που τότε ήταν προπονητής της Αμπερντίν, και ο Μπόμπι Τσάρλτον.

Αύριο ο Φέργκιουσον συμπληρώνει ένα τέταρτο του αιώνα στον πάγκο των γηπεδούχων του «Ολντ Τράφορντ». Ακόμα και ο άνθρωπος που πίστεψε στις ικανότητές του και τον προσέλαβε δεν φανταζόταν πως θα παρέμενε τόσο μεγάλο διάστημα στην ομάδα και, πολύ περισσότερο, πως θα είχε τόσες πολλές επιτυχίες. Η σημασία στη λεπτομέρεια και το μυαλό του που λειτουργούσε σαν… αλεξίπτωτο και ήταν πάντοτε ανοιχτό στις κρίσεις ήταν τα βασικά συστατικά στα οποία στηρίχτηκε ο σκληροτράχηλος Σκωτσέζος από το Γκόβαν.

Και βεβαίως στην περίπτωσή του επιβεβαιώθηκε το ρητό πως «η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς».

Ο Φέργκιουσον θα μπορούσε να είναι ο Γουίλιαμ Γουάλας του ποδοσφαίρου. Την καταγωγή του δεν την αντλεί από οικογένεια ευγενών όπως ο ήρωας των Σκωτσέζων, αλλά διαθέτει τον ίδιο δυναμισμό και τον ίδιο σκληροτράχηλο χαρακτήρα με τον πρωταγωνιστή του πολέμου κατά των Αγγλων τον 13ο αιώνα.

Τα 37 τρόπαια και οι δεκάδες προσωπικές διακρίσεις τα 25 χρόνια που είναι προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν περισσότερα από αρκετά για να αποδοθεί ο Τύπος σε μια ιδιότυπη «αγιοποίησή» του.

Ο Φέργκιουσον όμως δεν είναι αυτό που προσπαθεί, με κόπο πολλές φορές, να δείχνει.

Εγωιστής, μνησίκακος με τους συνεργάτες του, έκρυθμος ύστερα από ήττες, βλάσφημος, δηκτικός ο Φέργκιουσον κατάφερε να δημιουργήσει πολλούς εχθρούς, πολλοί εκ των οποίων ήταν πρώην φίλοι του.

Οπως ο Τόνι Κόλινς, υπεύθυνος των ακαδημιών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που απολύθηκε ένα παγωμένο βράδυ γιατί δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα την προοπτική που είχε ως νεαρός παίκτης ο Τζον Μπαρνς, ο οποίος στη συνέχεια έκανε σπουδαία καριέρα στη Λίβερπουλ.

Από τους πιο πιστούς παίκτες του ο Τζιμ Λέιτον, τον ακολούθησε από την Αμπερντίν μέχρι το «Ολντ Τράφορντ», αλλά για τον Φέργκιουσον μικρή σημασία είχε. Οι αγαπημένοι της εξέδρας Ρόι Κιν και Ριούντ Φαν Νιστελρόι σχεδόν εκδιώχθηκαν, ο πρώτος γιατί τόλμησε να του αντιμιλήσει και ο δεύτερος γιατί ήρθε σε αντιπαράθεση με το πουλέν του Κριστιάνο Ρονάλντο.

Πολλές από τις αποφάσεις του Φέργκιουσον που λήφθηκαν εν θερμώ, του στοίχισαν. Δημοσίως όμως παραδέχτηκε μόνο την περίπτωση του Ολλανδού Γιαπ Σταμ, τον οποίο πούλησε στη Λάτσιο γιατί έβγαλε στη φόρα τα άπλυτα των αποδυτηρίων της Γιουνάιτεντ στην αυτοβιογραφία του.