«Να σταματάει το μάτι και κάτι να νιώθει»

Στον δρόμο ξανά, στην αταξία και το χάος μιας πόλης που τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι της δεν έχει πολλά να υπερηφανεύεται. Τα γκραφίτι στους βρώμικους τοίχους του Κέντρου, ανάμεσα σε σκουπίδια και μπάζα, είναι μια μικρή παρηγοριά για το μάτι. Ιδίως εκείνα τα μεγάλα mural στον σταθμό στο Μοναστηράκι και του Ψυρή όπου καλύπτουν προσόψεις πολυκατοικιών. Υπάρχουν και εκείνα τα πιο μικρά, πιο ταπεινά… που λένε πολλά στον διαβάτη. Τα παιδιά δημιουργούν με τα σπρέι τους και μεταμορφώνουν το τοπίο της πόλης προς το καλύτερο. Ενα κορίτσι με ένα πουγκί με λεφτά, με ευρώ κρατημένα σφιχτά στην αγκαλιά του. Στο φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι του γράφει: 40 years debtocracy (40 χρόνια χρεοκρατία). O Βleeps είναι ο… Βleeps. Οπως όλοι οι sreet artists διατηρεί στη σκιά το όνομα που γράφει η ταυτότητά του. «Δεν είμαι θυμωμένος», λέει. «Απλώς ικανοποιώ το παρόν». Οι Ελληνες έπεσαν σε ένα βαρέλι με μέλι και ο καθένας, με ό,τι μέσο είχε, έφαγε. Λίγο να διαβάσει κανείς την ιστορία μας, θα καταλάβει ότι έχουμε τα προβληματάκια μας ως λαός». Ο Βleeps ανήκει στο διεθνές κίνημα artivism (τέχνη και ακτιβισμός μαζί) όπως και ένας άλλος γνωστός πολιτικοποιημένος sreet artist, ο Bρετανός Banksy. «Συζητάμε θέματα της εποχής μας. Φιλοσοφικά, κοινωνικά, πολιτική κ.λπ.», μου εξηγεί. «Γι’ αυτό δεν με ενδιαφέρει να κάνω μόνο όμορφα έργα. Οχι μόνο αυτό. Κάτι πρέπει να λες. Να σταματάει το μάτι και κάτι να νιώθει».

Δεν είναι απαισιόδοξος, δεν είναι αισιόδοξος, ξέρει ότι «όλος ο δυτικός (καπιταλιστικός ) τρόπος ζωής έχει φτάσει στα όριά του και εμείς τώρα είμαστε στη δίνη του κυκλώνα».

Η νέα γενιά της «νέας εποχής» που εμείς εδώ στην Ελλάδα γνωρίζουμε ότι θα… ανατείλει με κόπο και θα έχει νέα στοιχήματα.