Δίκτυο

Είχε κάποια χρονάκια να συμβεί αυτό. Η κρίση όμως δεν στάθηκε αρκετή για να κρατήσει μακριά τους θεατές οι οποίοι γέμισαν τις αίθουσες της νέας, τέταρτης κατά σειράς «Λούφας». Ετσι, η τελευταία ταινία του Νίκου Περάκη, με τίτλο «Λούφα και Παραλλαγή: σειρήνες στη στεριά» έκοψε 80.000 εισιτήρια στο πρώτο της τριήμερο στις αίθουσες. Η προηγούμενη ελληνική ταινία που αναρριχήθηκε με τέτοιους (εμπορικούς) ρυθμούς ήταν η «Νήσος» του Χρήστου Δήμα – στο φινάλε, έκανε «φίνις» στις 700 χιλιάδες. Αναμένεται να δούμε αν το word-of-mouth του κοινού θα ανεβάσει ακόμα περισσότερο τον πήχυ. Θυμίζουμε ότι επιτυχία είχε σημειώσει και το προηγούμενο «σίκουελ», το «Λούφα και Παραλλαγή: άι φορ» του Βασίλη Κατσίκη, ενώ οι «Σειρήνες στο Αιγαίο» έφτασαν τα 1.300.000 εισιτήρια και παραμένουν μέχρι σήμερα η εμπορικότερη ταινία από καταβολής ελληνικού box office. Και εις ανώτερα.

Ενας, αλλά Ελβις

Συγκινητικός, διασκεδαστικός, ανεξάντλητος, ζωηρός, πολύ κομψός και μοναδικός, ο Ελβις Κοστέλο, σόλο στο Μέγαρο Μουσικής. Σε όλους τους ρόλους εξαιρετικός: αλλάζοντας κιθάρες και θέσεις στη σκηνή, βγάζοντας ντουντούκα για να πει το «πολιτικό» του «National Random» στο πιάνο Ι (που, όπως είπε, δεν είναι και ο καλύτερος σε αυτό, αλλά αφού ήταν εκεί δεν μπορούσε να αντισταθεί), κάνοντας παιχνίδι με τη φωνή και το μικρόφωνο – εξαιρετικά -, αφήνοντάς το κάποια στιγμή και τραγουδώντας α καπέλα, κάνοντας βόλτες με την κιθάρα σαν κανταδόρος από άλλη εποχή. Ρόκερ στην ψυχή και έτοιμος για καινούργιες μουσικές περιπέτειες. Τίμησε μάλιστα δεόντως μέσα στο δίωρο το ρεπερτόριό του, με νέα άποψη πάνω σε κομμάτια από τα παλιά, όπως το «Accidents Will Happen», το «Veronica», το «Everyday I Write a Book», το θρυλικό «I Want You», αλλά και το «She», καθιστός χαλαρά με την κιθάρα αγκαλιά. Δυνατές στιγμές – ο κόσμος κρατούσε την ανάσα του – όταν είπε το «All Those Strangers» (το νέο του… «I Want You» ίσως;) και το «Jimmy Standing in the Rain», από τις πιο καινούργιες συνθέσεις του. Οπως και να δεις τον Κοστέλο τελικά (με όποιο σχήμα, με το φαντασμαγορικό σόου του, τον Τροχό της Τύχης – που επανέρχεται – ή εντελώς σόλο), θα είναι μια βραδιά που θα την θυμάσαι. Οπως συμβαίνει με τους σημαντικούς καλλιτέχνες. Οπως και προχθές.

Τζαζ και ηπειρώτικα

«Αν ένα βράδυ δεις κάποιον να παραβιάζει ένα σπίτι και δεν μιλήσεις, περίμενε ότι το επόμενο πρωί θα είναι το δικό σου σπίτι που θα παραβιαστεί». Στην Ελλάδα αναφερόταν ο σαξοφωνίστας Τσαρλς Λόιντ. Στην Ελλάδα, όπου η επίσημη «ξεναγός» του είναι εδώ και καμιά δεκαετία η Μαρία Φαραντούρη, «εκείνη που μου άνοιξε έναν νέο ορίζοντα». Αφορμή για τη συνάντησή τους στο Μέγαρο Μουσικής, η συναυλία που θα δώσουν στις 9 Νοεμβρίου ζώντας για δεύτερη φορά (πέρυσι είχε γίνει στο Ηρώδειο) το πάντρεμα δύο διαφορετικών… κόσμων. H τζαζ του Λόιντ και Θεοδωράκης (Καραΐνδρου, Κυπουργός, ηπειρώτικα παραδοσιακά, βυζαντινά…) σε μια συναυλία («Αthens Concert») που ήδη κυκλοφόρησε λάιβ από την ECM. Δεν είναι όμως μόνο τα λόγια που είπε ο Λόιντ για την εμπνευστική φωνή της Μαρίας – «μου θύμισε το αγοράκι που ήμουν κάποτε που λάτρευε την Μπίλι Χόλιντεϊ» -, είναι ο τρόπος που μας έκανε να δούμε πώς ο άνθρωπος Λόιντ είναι ένα και το αυτό με τον μουσικό Λόιντ. Αγάπησε και εκτίμησε ό,τι έχει ζήσει εδώ, εμπνεύστηκε από τις μουσικές μας, εμπνεύστηκε από τη φωνή της Μαρίας Φαραντούρη και μπήκε στην ωραία περιπέτεια να δημιουργήσουν από κοινού κάτι νέο.

Χ.Π.