Ποιος τολμάει να διακόψει το ματς;

Πριν από μερικές δεκαετίες, αδελφός υπουργού προηγούμενης κυβέρνησης υπηρετούσε ως διοικητής σε στρατιωτική μονάδα της Θεσσαλίας. Μία μέρα που ο βοριάς λυσσομανούσε, ο αξιωματικός – ο οποίος εκείνη την ημέρα είχε την ευθύνη φύλαξης του στρατοπέδου – ανέφερε στον διοικητή ένα σοβαρό πρόβλημα: ο σφοδρός άνεμος τρύπωνε στον αχυρώνα από κάτι ξεχαρβαλωμένες σανίδες που παρίσταναν τον τοίχο και σκόρπιζε τα άχυρα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ο αχυρώνας κόντευε να αδειάσει εντελώς και ο αξιωματικός βρισκόταν σε απόγνωση. Αλλά ο διοικητής δεν τα φορούσε τζάμπα τα γαλόνια. «Να τοποθετηθεί φρουρός», ούρλιαξε. Ο αξιωματικός, αν και είχε πάρει χαμπάρι ότι πρόκειται για «πυροβολημένο», με το ζόρι συγκρατήθηκε να μη γελάσει με τη… σοφή διαταγή. Διότι δεν υπάρχει τίποτα πιο γελοίο από το να λες την μπαρούφα και να περιμένεις να σε πάρουν στα σοβαρά.

Κάπως έτσι θα ένιωσαν οι διαιτητές του περασμένου Σαββατοκύριακου, όταν πήραν εντολή από την ΕΠΟ να διακόπτουν τους αγώνες προσωρινά αν εντοπίσουν στις κερκίδες πανό πολιτικού περιεχομένου, και οριστικά αν τα πανό δεν κατέβουν. Το ότι η οδηγία είναι για γέλια, φάνηκε από την πρώτη μέρα της εφαρμογής της. Τέτοια πανό υπήρχαν σε όλα τα γήπεδα, όμως τα ματς τέλειωσαν κανονικά χωρίς κανένα από αυτά να κουνηθεί από τη θέση του.

Στο Ολυμπιακό Στάδιο το πανό ήταν υπόθεση μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που το ανέβασαν. Υπόθεση ενός ολόκληρου γηπέδου έγινε όταν διακόπηκε το ματς για να απομακρυνθεί. Περίπου 25.000 θεατές δόνησαν την ατμόσφαιρα με το σύνθημα «δεν κατεβαίνει το πανό», και ο διαιτητής πήγε πάσο για να μη γίνει της Σύρτης. Κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στη δεκαετία του ’80, όταν αθλητική εφημερίδα έγραψε σε ένα μονοστηλάκι ότι ο τότε πρόεδρος του Πανσερραϊκού, ο Καραντινίδης, είναι χασικλής. Ο πρόεδρος πήγε τον εκδότη στα δικαστήρια, δικαιώθηκε, αλλά η περιπέτειά του μόλις άρχιζε. Η εφημερίδα… καταδίκασε τον εαυτό της να δημοσιεύει τη διάψευση επί 45 ημέρες στην προμετωπίδα της πρώτης σελίδας με κόκκινα γράμματα: «Δεν είναι χασικλής ο Καραντινίδης»! Ο πρόεδρος έγινε ρόμπα από τη διάψευση – και όχι από το μονόστηλο που ελάχιστοι είχαν διαβάσει.

Στο Περιστέρι, ο διαιτητής προτίμησε να κάνει το παγόνι από την αρχή, με το επιχείρημα ότι το σύνθημα «δεν θα ζήσουμε σαν δούλοι» δεν ήταν ξεκάθαρα πολιτικό. Σωστό. Θα μπορούσε να το έχει γράψει ο σύλλογος οικιακών βοηθών από τη Μολδαβία, για τις κυρίες που τους κουρεύουν τα μεροκάματα με πρόσχημα την κρίση!

Πλάκα, πλάκα, δεν είναι πάντα ξεκάθαρο τι είναι πολιτικό σύνθημα και τι όχι. Ας πούμε ότι παίζουν Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός και υπάρχει στην εξέδρα ένα πανό που γράφει: «Βαγγέλη, μπινέ, π…ας γιε». Τι θα συμβεί τότε; Αν το ντέρμπι γίνεται στο ΟΑΚΑ θα συμπεράνουμε ότι ο μπινές είναι ο Μαρινάκης, ενώ αν γίνεται στο Καραϊσκάκη (όπου αποκλείεται οι Ολυμπιακοί να βρίσουν την προεδράρα), ότι είναι ο Βενιζέλος;

Σε κάποια άλλα γήπεδα οι πρόεδροι έτρεχαν στα «πέταλα» και παρακαλούσαν κάτι δεκαεξάχρονα να κατεβάσουν τα πανό για να μη φάει πρόστιμο η ομάδα. Ενας ακόμα λόγος για τα αμούστακα που κολακεύονται να βλέπουν ολόκληρο πρόεδρο να τους παρακαλάει γονατιστός, να το κρεμάσουν και την άλλη Κυριακή. Ασε που είναι άδικο να πληρώνουν οι ΠΑΕ 30.000 και 50.000 ευρώ πρόστιμο επειδή δεν μπορούν να αστυνομεύσουν μερικούς αρκουδόμαγκες μέσα σε χιλιάδες κόσμο. Σάμπως τιμωρήθηκε ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου στον οποίο πρόσφατα έφαγε γιαούρτι (χωρίς τη θέλησή του) ένας υπουργός.

Στα γήπεδα έχει γίνει έθιμο, οι από ‘δώ να… περιποιούνται τις μάνες, τα σπίτια, την καταγωγή και τους νεκρούς των από ‘κεί, για έναν καθαρά πρακτικό λόγο: γιατί κανείς δεν τολμάει να διακόψει ένα ματς. Η Αστυνομία επειδή θέλει να φύγουν όλοι ζωντανοί από το γήπεδο, και οι διαιτητές για να γυρίσουν σπίτι σε ένα κομμάτι. Επομένως, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν το προνόμιο της προστασίας από τη χυδαιότητα, η κουβέντα δεν έχει καμία πρακτική σημασία.