Της κατσίκας τα καμώματα τα βλέπει ο ταλαίπωρος και γελά

Αγαπημένη μου Φοίβη,

Αναπαράγω από το Ιντερνετ: «Το ακροδεξιό Κόμμα του Ελβετικού Λαού (SVP) ανακοίνωσε ότι εντοπίστηκε σώα η μασκότ του, η κατσίκα Ζότελ που είχε εξαφανιστεί το Σαββατοκύριακο. Ο Ζότελ και η φίλη του κατσίκα Μίμο βρέθηκαν δεμένοι σε ένα δέντρο στην περιοχή Ζυρίχης – Βίτικον. Τα ζώα ήταν βαμμένα με μαύρη μπογιά. Την ευθύνη για την απαγωγή ανέλαβαν μέλη της ομάδας Αντιφασιστική Δράση. Τα ζώα επεστράφησαν στον ιδιοκτήτη τους, τον βουλευτή του κόμματος Ερνστ Σίμπιλι. “Αυτή τη στιγμή ο Ζότελ και η φίλη του Μίμο βρίσκονται ελαφρώς σε σοκ, αλλά είναι κυρίως εξαντλημένοι και πιθανώς χαρούμενοι που γύρισαν σπίτι” δήλωσε ο βουλευτής».

Περιμένω το δικό σου σχόλιο…

Μετά τιμής, Βλάσης Κασαβέτης

Υπάρχουν πολλές και καλές ελληνικές παροιμίες/ρήσεις, αγαπητέ Βλάση, που μπορούν αφεαυτές να σχολιάσουν την ανεύρεση της… ακροδεξιάς κατσίκας-συμβόλου (αλλά και ανάλογα λατρευτικά φαινόμενα στην ημεδαπή): «Της κατσίκας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά», «Τι να μας κάνει η κατσίκα, μια κατσίκα μόνον τι να μας κάνει», «Κατσίκα στάσου, κατσίκα στάσου, μια στιγμήηηηηη, μια αγάπη θα πεθάνει την αυγή. Νύχτα ρίξε, νύχτα ρίξε κεραυνόοοοο…» (παρασύρθηκα), «Της κατσίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος, πότε κόλαση και πότε ο παράδεισος», «Πού να βρω κατσίκα να σου μοιάζει νά ‘χει μάτι που καρδιά να σφάζει»… Αλλοι σφαγιάζονται σαν τα αμνοερίφια του Πάσχα και άλλοι ασχολούνται με κατσίκες!