Φοίβη Αθηναίου

Ολόγυμνοι στον ήλιο

Κυρία Φοίβη.

2012. Γίγνεσθαι πλήρους αποσύνθεσης… Υπάρχει κρίση κι όλοι κρινόμαστε καθημερινά,… Απλά εγώ αισιοδοξώ γιατί δεν δουλεύω κι αυτό διευκολύνει τη ζωή μου, την αποστασιοποιημένη από τα συγκλονιστικά δρώμενα… ύπνος βαθύς κι αδιατάραχτος των Ελλήνων… Στον ύπνο θα το πάθουν και δεν θα το καταλάβουν!

Αξιοι της τύχης μας, μεμψίμοιροι κι απαθείς στο τρομερό γίγνεσθαι της πλήρους αποσύνθεσής μας. Καλά να πάθουμε, βαράτε μας κι άλλο, μαζόχες εμείς χωμένοι στην πρέζα αποζητούμε όλο και μεγαλύτερη δόση για να «φύγουμε» μακριά πέρα από τα ευτελή και καθημερινά. Πώς καταντήσαμε. Ποιοι; Εμείς. Που κατεβαίναμε στους δρόμους για ένα «όχι» και τώρα με τόσα «ναι» και τόσες συναινετικές και απάνθρωπες διαδικασίες, κοιμόμαστε ακόμη. Δεν με αγγίζουν οι τόσες απεργίες. Λεφτά κερδισμένα από την εργοδοσία. Ολα στημένα για να πούνε ότι κάτι κάνανε. Τα σωματεία πουλημένα στην εξουσία. Τους βλέπω και μου δημιουργούν επιθετικές διαθέσεις. Εξαιτίας αυτών των συνδικαλισταράδων βρισκόμαστε ΤΩΡΑ όλοι στο χείλος του γκρεμού. Τους αθεόφοβους κι αδίστακτους. Αν είχαν παλέψει τουλάχιστον για να διαφυλάξουν τα κεκτημένα θα είχαμε καλύτερη μοίρα στον ήλιο. Ολοι για τη δόξα, για το χρήμα, μα δεν κατάλαβαν ότι κανείς δεν θα σωθεί από αυτόν τον αφανισμό, όχι μόνο αυτής της άμοιρης πατρίδας, αλλά οποιασδήποτε.

Η καταστροφή συμπαρασύρει όλους, θύματα και θύτες, σ’ αυτόν τον καταραμένο χορό των αριθμών. Κάλλιο να χορεύαμε γυμνοί κάτω από τα αστέρια, κάλλιο παρανάλωμα του ήλιου και του φωτός παρά των στυγνών ανελέητων αριθμών. Ο τρίτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος σε πλήρη έξαρση. Μόνο που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι βιώνουμε έναν πόλεμο…

Οπλο του εχθρού η χειραγώγηση. Ποιοι θα επιζήσουν; Καλό ερώτημα! Μα, γιατί άλλωστε; Ωστε να περάσουν και στις επερχόμενες γενιές το αναίσχυντο παιχνίδι των αριθμών που τους οδήγησε στον αφανισμό.

Αν φυσικά θα υπάρξουν επερχόμενοι γιατί και η Γη πεθαίνει σαν πλανήτης, συμπαρασύροντας και τα πλάσματά της, εκδικούμενη τις υπερβάσεις του αδηφάγου τέρατος που λέγεται άνθρωπος. Παντελώς αδιάφορο μου είναι τι θα γίνει μετά, η επόμενη μέρα καθόλου δεν με απασχολεί παρά μόνο η σημερινή, πώς δηλαδή θα καταφέρω να επιζήσω μέσα σ’ αυτόν τον επαίσχυντο και καταραμένο κόσμο που μου στερεί το οξυγόνο. Θέλω τουλάχιστον να επιλέξω εγώ τον θάνατό μου χωρίς να αναλαμβάνουν οι μωροί και οι ανάξιοι των ημερών, που διαγράφουν ό,τι βρουν στο διάβα τους. Προφανώς θα συναντηθούμε στον πάτο όλοι μαζί, ο ένας πάνω στον άλλον, κι από πάνω τα ξιπασμένα και πλαδαρά κορμιά των βραδυκίνητων χορτάτων εξουσιαστών μας. Ακόμα και στον θάνατο…

Για μια διάκριση παρακαλώ, να στείλει κάποιος όλους αυτούς τους κυρίους τουλάχιστον στον θάλαμο των αερίων, να τους αφανίσει με συνοπτικές διαδικασίες, να μην εκτοπίζουν με τους τεράστιους όγκους τους τους κοινούς και ντελικάτους θνητούς όπως γίνεται τώρα.

Αφού τα φάγαμε μαζί, ας φαγωθούμε και παρέα και χώρια, να μη μας κάθονται τα χοντρόπετσα τέρατα στον σβέρκο. Συλλογικές οι προσπάθειες… συλλογικές συμβάσεις πλέον κι όχι ατομικές, γιατί σε ατομική βάση δεν λειτουργεί πια ούτε η εκτέλεση καθενός μας…

Ολες οι αποφάσεις πλέον βάσει γενικών συνελεύσεων και συνταγματικών διαδικασιών, κάτι που δεν κατάφερε τελικά κανένα άχρηστο κόμμα μέσα από το πουλημένο συνδικαλιστικό κίνημα.

Ελισάβετ Ιακωβίδου,

εκπαιδευτικός, συγγραφέας

«Καταζητούμαι. / Διέρρηξα τον βίο μου», όπως κραυγάζει, αγαπητή Ελισάβετ, σε απελπισία και η ποίηση της Κικής Δημουλά.

Και «μαζί τα κάψαμε»!

Αγαπητή Φοίβη,

Τις προάλλες, στις 11 π.μ. βρέθηκα σε μία βιοτεχνία-κατάστημα κατασκευής και πώλησης ειδών θέρμανσης (ξυλόσομπες, είδη τζακιών κ.λπ.) για σχετική αγορά. Ο ιδιοκτήτης σε πλήρη αποσύνθεση γιατί όπως μου ελέχθη ήταν εκεί το ΣΔΟΕ, τρεις ή τέσσερις κύριοι και νομίζω μία κυρία, καθισμένοι σε τραπέζι απολάμβαναν ουζομεζέδες. Δηλαδή ο έλεγχος ήταν για την ποιότητα του ούζου, των κεφτέδων, του τσίρου και ό,τι άλλο τους προσέφερε το μαγαζί.

Αν σε αυτή την πρωτόγνωρη κρίση που περνάει η Ελλάδα και κυρίως ο ελληνικός λαός μέριμνα των ανθρώπων του περιβόητου ΣΔΟΕ είναι το «φαγοπότι» σε ελεγχόμενο, ε, τότε, άξιος ο μισθός τους. Τα στοιχεία του καταστήματος στη διάθεσή σου.

Νίκος Ταπεινός, Πειραιάς

Οπως βλέπετε, αγαπητέ Νίκο, όχι απλώς μαζί τα φάγαμε, αλλά μαζί τα τρώμε και τα πίνουμε. Και επίσης, όπως είδαμε, μαζί τα κάψαμε επίσης…