Τόπο στα νιάτα

Οι νέοι παίρνουν χρόνο συμμετοχής σε αυτό το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας. Και ίσως να πρόκειται για ένα αισιόδοξο μήνυμα, γιατί αποδεικνύεται πως ορισμένοι διαθέτουν τα φόντα να σταθούν σε υψηλό επίπεδο.

Ο Μανωλάς στην ΑΕΚ. Ο Καπίνο στον Παναθηναϊκό. Ο Βλαχοδήμος και ο Σταθάκης στην Ξάνθη. Ο Σιόβας στον Πανιώνιο. Ο Αθανασιάδης στον ΠΑΟΚ. Ιδού κάποια από τα παιδιά που μεγαλώνουν στο χορτάρι και όχι παρέα με τις αράχνες των πάγκων.

Βέβαια, εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος της υπερβολής. Γιατί ως λαός έχουμε μια ροπή σε αυτή. Ηδη, για τον Αθανασιάδη ακούγονται τα καλύτερα και τον παρομοιάζουν με σκόρερ ολκής του παρελθόντος. Ο Καπίνο για ορισμένους δείχνει «νέος Κασίγιας». Ο Βλαχοδήμος αποτελεί μια «γερμανική μηχανή» παραγωγής φάσεων. Ο Φετφατζίδης τώρα και ο Κουτσιανικούλης παλαιότερα, απέκτησαν μονομιάς την ταμπέλα «Μέσι». Φυσικά, στα μέρη μας τέτοιοι χαρακτηρισμοί φουσκώνουν τα μυαλά των ποδοσφαιριστών και στην πορεία όσοι δεν πατούν στο έδαφος χάνονται. Εξαφανίζονται. Κάνουν τη μεταγραφή και μετά δεν είναι ούτε κουκκίδα στον (ποδοσφαιρικό) χάρτη. Επιπρόσθετα δε, στην πτωτική πορεία τους ρόλο παίζουν και οι ΠΑΕ, όσες σπεύδουν με μια δυο καλές εμφανίσεις να τους προσφέρουν απλόχερα ακριβά συμβόλαια με υψηλότατες ρήτρες.

Θέλουμε τα νέα πρόσωπα. Αδιαμφισβήτητα. Σε ένα μίζερο πρωτάθλημα το κάθε ταλέντο είναι καλοδεχούμενο και μπορεί να ενισχύσει και τις εθνικές ομάδες. Αλλά σε όλα το μέτρο είναι αναγκαίο. Οι ομάδες έχουν την κύρια ευθύνη για την προσγείωση όλων των αστέρων που ονειρεύονται μεγαλεία προτού καλά καλά αγωνιστούν. Το πώς θα αξιοποιήσουν τους άσους, ο τρόπος που θα τους γαλουχήσουν στα κατατόπια του ανταγωνισμού, η εξέλιξή τους αποτελεί ευθύνη των ΠΑΕ. Οι νέοι είναι εδώ. Οχι ως προϊόντα κάποιας παραγωγικής διαδικασίας αλλά ως φερέλπιδες άσοι. Η σταδιακή ένταξή τους σε συνθήκες πρωταθλητισμού εναπόκειται στους αρμοδίους.