Πώς η Κωλέττη εκβίαζε τη Χ. Τρικούπη

Οταν ο Τάσος Γιαννίτσης ανέλαβε το υπουργείο Εργασίας, ο Κώστας Σημίτης βρισκόταν στις καλύτερες στιγμές του: είχε κερδίσει για δεύτερη φορά τις εκλογές στο όνομα του εκσυγχρονισμού και ήλεγχε την ατζέντα των εξελίξεων. Ετσι πίστευε μέχρι τη στιγμή που ο Γιαννίτσης επιχείρησε μια σχετικά ήπια μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος.

Οι πρώτοι που βρήκε απέναντί του ήταν οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα εκείνο το τμήμα το οποίο τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε πρωτοστατήσει – υπό την καθοδήγηση του Θόδωρου Τσουκάτου – στην ανάδειξη του Σημίτη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Πρώτος φόρεσε την τραγιάσκα ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος, ως πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Η αντίδραση των συνδικαλιστών επηρέασε ανάλογα και τη συμπεριφορά των μεγαλοστελεχών του κόμματος. Σε μια δραματική συνεδρίαση του Εκτελεστικού Γραφείου στις 21 Ιουνίου 2001 ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί καταγγέλλοντας: «Δεν με αφήνετε να κυβερνήσω». Η στάση που τήρησαν σε εκείνη τη συνεδρίαση ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αλέκος Παπαδόπουλος έδωσαν χρόνο να επικρατήσουν δευτέρες σκέψεις και η κυβερνητική κρίση απετράπη.

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Σημίτης αποφάσισε να παραστεί ο ίδιος σε μια συνδικαλιστική σύσκεψη στην έδρα της ΠΑΣΚΕ, στην οδό Κωλέττη. Το αποτέλεσμα ήταν ίσως η πιο δυσάρεστη έκπληξη της θητείας του: κανείς δεν ήθελε να ακούσει τα επιχειρήματά του. Τα μεσάνυχτα τηλεφώνησε στον υπουργό του: «Τάσο, πάρ’ το πίσω». Τον είχαν οδηγήσει στην ήττα οι… υποστηρικτές του!