«Να γυρίσουμε πίσω στα χωράφια και στα νησιά»

Τον πόνο των δημοσίων υπαλλήλων πώς τον βλέπεις;

Δεν καταλαβαίνω γιατί κάθονται και κλαίνε και δεν πάνε να χτυπήσουν την πόρτα του υπουργού που τους διόρισε και να του πουν «μας είπες ψέματα».

Πιστεύεις ότι έπειτα από αυτή την κρίση ο κόσμος θα αλλάξει μυαλά;

Μπα, ψυχανεμίζομαι ότι τα χοντρά λεφτά θα συνεχίσουν να κάνουν κουμάντο για τα επόμενα 200 χρόνια. Γιατί η πολιτική πού στηρίζεται; Στα χαλιά που στρώνει το χρήμα. Ή μήπως στην τιμιότητα του Ξανθόπουλου, του παιδιού της γειτονιάς με το καθαρό κούτελο; Ολοι είναι διαπλεκόμενοι, άλλος λίγο άλλος πολύ, με εργολαβίες και μίζες.

Το πρόβλημα είναι μόνο οι διεφθαρμένοι πολιτκοί;

Ολη η πραγματικότητα που ζούμε είναι σαν το έργο ενός παράφρονα. Αν αυτό το έκανε ο Θεός, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τη σχέση μας μαζί του. Αν φταίει ο άνθρωπος πρέπει να τον αλλάξουμε. Αλλά όλοι μας συνεχίζουμε το έργο που μας παρέδωσε ο ηλίθιος.

Τι θα μπορούσαμε, δηλαδή, να κάνουμε; Δεν καταλαβαίνω.

Γιατί η ανάπτυξη είναι 10 βήματα μπροστά και δεν είναι 5 βήματα πίσω; Εχουμε γη, κτηνοτροφία, αλιεία, να γυρίσουμε λοιπόν πίσω στα χωράφια και στα νησιά. Οι πολιτικοί, αντίθετα, κατέβασαν τη μισή Ελλάδα στην Αθήνα. Να είναι μαζεμένοι οι ψηφοφόροι να μην κουράζονται κιόλας. Και κάνουμε εισαγωγή λαχανικών από Τουρκία και Ισπανία. Θέλουν πολύ ξύλο, αλλά βλέπεις το παραμύθι τους το πιστεύουν οι άνθρωποι, αγανακτισμένοι και μη, και τελικά τους ψηφίζουν.

Γιατί λοιπόν αρνούμαστε να πάρουμε δυο τρεις καινούργιες αποφάσεις για το μέλλον μας;

Γιατί είμαστε ακόμη στην εφηβεία. Το παρελθόν μάς εμποδίζει να ωριμάσουμε. Μας αρκεί που είμαστε απόγονοι της Αρχαίας Ελλάδας. Τρομάρα μας. Δεν είμαστε καλά, κάτι βάζουν στο νερό και φτιαχνόμαστε περίεργα και νομίζουμε ότι τα πράγματα θα γίνουν έτσι όπως τα θέλουμε.

Να υποθέσω λοιπόν ότι εφέτος θα ξανατραγουδήσεις «πάμε να φύγουμε από αυτή την πόλη»;

Τώρα που το λες θα το βάλω στο πρόγραμμα, αν και έχω να το πω καμιά δεκαριά χρόνια.

Με τι αρχές μεγαλώνεις τα παιδιά σου;

Τι με τι αρχές; Φτιάχνω μια μεγάλη αυλή με την αγάπη μου και τα αφήνω και παίζουν μέσα. Και κουβεντιάζω όλες τις απορίες τους. Οπου μπορεί να φτάσει ο νους σου. Ξέρεις, η κάτω τάξη δεν έχει αρχές, έχει μόνο ζεστασιά.