[Διαστάσεις] Τα δίδυμα άβαταρ της Σοσιαλδημοκρατίας

Η λέξη «μολετισμός», στο γαλλικό πολιτικό λεξιλόγιο, προέρχεται από τον γάλλο σοσιαλιστή Γκι Μολέ, που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός τη διετία 1956-57. Και χαρακτηρίζει εκείνους που δηλώνουν Αριστεροί στα λόγια, χωρίς να έχουν πρόθεση να εφαρμόσουν στην πράξη αυτά που λένε όταν έχουν την ευκαιρία να ασκήσουν την εξουσία. Από την ασθένεια αυτά πάσχει ένα μέρος του περιβάλλοντος της Μαρτίν Ομπρί.

Είναι αλήθεια ότι η κόρη του Ζακ Ντελόρ μιλά περισσότερο από τον Φρανσουά Ολάντ για την ανάγκη να συνδυαστεί η μείωση του χρέους των ευρωπαϊκών χωρών με την ανάπτυξη. Αυτό δεν την κάνει όμως αυτομάτως «Αριστερή». Οπως επισημαίνει ο διευθυντής σύνταξης του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» Λοράν Ζοφρέν, οι δύο αντίπαλοι για το χρίσμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι τα δίδυμα άβαταρ του ίδιου σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος. Και οι δύο θέλουν να μεταρρυθμίσουν το τραπεζικό σύστημα, και οι δύο θέλουν να ενισχύσουν τις δημόσιες υπηρεσίες, και οι δύο θέλουν να καταπολεμήσουν το χρέος με τη βοήθεια ενός πιο δίκαιου φορολογικού συστήματος, και οι δύο θέλουν να προωθήσουν την ανάπτυξη με μια πολιτική επιλεκτικών επενδύσεων. Η δεξιά πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος εκπροσωπείται από τον Μανουέλ Βαλς. Η αριστερή από τον Αρνό Μοντεμπούρ. Ο Ολάντ και η Ομπρί εκπροσωπούν το μιτερανοζοσπενικό κέντρο. Οποιος από τους δύο «ελέφαντες» κι αν κερδίσει την Κυριακή – και εφόσον φυσικά κερδίσει και στις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Απριλίου – θα ακολουθήσει μια πολιτική που θα κινείται αριστερότερα από οποιονδήποτε σημερινό ευρωπαίο ηγέτη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πολεμήσει την παγκοσμιοποίηση, όπως τουλάχιστον το εννοεί ο 49χρονος δικηγόρος που κατέπληξε συντρόφους και αντιπάλους με το 17% που κέρδισε την περασμένη Κυριακή. Η απάντηση στα υπαρκτά και σοβαρά προβλήματα που έχει προκαλέσει η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ο «ευρωπαϊκός προστατευτισμός» τον οποίο κηρύσσει ο Μοντεμπούρ. Η προσαρμογή στα νέα παγκόσμια δεδομένα είναι δυνατή χωρίς την κατασκευή τειχών, λέει στη «Λιμπερασιόν» ο Φιλίπ Αγκιόν, καθηγητής οικονομίας στο Χάρβαρντ. Οι Γερμανοί και οι Σκανδιναβοί δείχνουν τον δρόμο. Οι οικονομίες των χωρών τους είναι ανοιχτές, στηρίζονται στις εξαγωγές και κατόρθωσαν να επωφεληθούν από την παγκοσμιοποίηση. Χάρη στη λεγόμενη flexicurity (ελαστικότητα+ασφάλεια), οι Δανοί εκσυγχρόνισαν την αγορά της εργασίας τους. Χάρη στην ισχυρή σύνδεση των επιχειρήσεων με το σύστημα μαθητείας, οι Γερμανοί διατήρησαν στο έδαφός τους μια έντονη βιομηχανική δραστηριότητα. Η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη και προσφέρει νέες διεξόδους στις παλιές ανεπτυγμένες οικονομίες μας. Υπό τον όρο να προσαρμοστεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα και το κοινωνικό μας μοντέλο.

Γιατί αυξάνονται οι μισθοί στην Κίνα; Επειδή η χώρα πλουτίζει. Τι κερδίζει η Δύση; Μια νέα αγορά για τις επιχειρήσεις της. Επωφελούνται οι εργαζόμενοι; Στη Γερμανία, ναι. Είναι ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας της.