Έδωσαν μάχη και κέρδισαν τη ζωή

Όταν στα 43 της χρόνια, έμαθε πως έχει καρκίνο του μαστού, η Δήμητρα Καλαμαρά, όπως χαρακτηριστικά λέει στα «ΝΕΑ» έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της ενώ ένα τεράστιο «γιατί σε εμένα;» έγιναν μόνιμες σκέψεις της.

«Ευτυχώς για λίγο πείσμωσα τόσο πολύ και είπα «δε θα με νικήσεις εσύ αλλά εγώ η Δήμητρα θα σε παλέψω». Έτσι, τη θέση του φόβου πήρε η δύναμη και η αισιοδοξία ότι θα νικήσω», δηλώνει.

Για τη Μαρία Καλαμαρά, η διάγνωση της ασθένειας της μητέρας της συνέπεσε με το πρώτο έτος στη σχολή της.

«Ήμουν 20 ετών. Με την ανακοίνωση της διάγνωσης υποσυνείδητα ωριμάζεις, βλέπεις πως ο άνθρωπος, ο οποίος σε γέννησε, κινδυνεύει. Αναπτύσσεις άμυνες και γίνεσαι εσύ προστάτης ή τουλάχιστον έτσι πιστεύεις, εκτιμάς κάθε μικρή στιγμή της μέρας που σε άλλες συνθήκες περιφρονείς», λέει η 28χρονη, σήμερα, βοηθός φαρμακοποιού.

Το σοκ που υπέστη ήταν, όπως θυμάται, ισχυρό. «Ο “εχθρός” με ανάγκασε να βγάλω τα καλύτερα όπλα μου και να γίνομαι μαχητής για όλους.

Για το μόνο που λυπάμαι είναι ότι έπρεπε να περάσει η μητέρα μου όλο αυτό για να γίνω τελικά εγώ καλύτερος άνθρωπος. Το σκέφτομαι, δηλαδή, κάθε φορά που πάω να γκρινιάξω επειδή έχω πονοκέφαλο ή λίγο πυρετό, επειδή τσακώθηκα στην δουλειά», λέει η 28χρονη Μαρία, η οποία τα τελευταία χρόνια είναι εθελόντρια στον Πανελλήνιο Σύλλογο Γυναικών με καρκίνο του μαστού «Άλμα Ζωής».

Χιλιάδες γυναίκες με εμπειρία καρκίνου του μαστού, άνδρες, εθελοντές, μικροί και μεγάλοι, έτρεξαν πριν από λίγες ημέρες στον 3ο Αγώνα Δρόμου «Greece Race for the Cure» στο Ζάππειο, τον οποίο πραγματοποίησε ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γυναικών με καρκίνο του μαστού «Άλμα Ζωής», σε συνεργασία με την Οργάνωση Susan G. Komen for the Cure.

Με την πτώση των δίδυμων πύργων στην Αμερική, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, κατέρρευσαν και τα όνειρα για την Ειρήνη Ζαννάρα, καθώς εκείνη τη μέρα έμαθε πως έχει καρκίνο.

 «Ήμουν 32 χρόνων και ατένιζα το μέλλον με αισιοδοξία. Το ρολόι σταμάτησε και ο χρόνος απέκτησε καινούρια διάσταση. Τα σχέδια για το μέλλον έφταναν μόνο μέχρι την επόμενη μέρα. Ο άλλος μήνας ή ο άλλος χρόνος δεν είχαν θέση στο μυαλό μου», δηλώνει η 42χρονη σήμερα εθελόντρια και Αντιπρόεδρος στο «Άλμα Ζωής».

«Για μία μητέρα είναι πολύ δύσκολο να βλέπει το παιδί της να αρρωσταίνει και μάλιστα από μία ασθένεια που μέχρι τότε ήταν σε μένα γνωστή μόνο ως η “κακιά αρρώστια”», λέει η μητέρα της Ειρήνης, Αμαλία Ζαννάρα. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, θυμάται, μόλις δύο μέρες μετά τη διάγνωση, η κόρη της μπήκε για μαστεκτομή.

«Η περίοδος των χημειοθεραπειών ήταν η πιο δύσκολη για την Ειρήνη αλλά και για μας. Ήμασταν όλοι δίπλα της, κι εγώ έτοιμη να κάνω ό, τι μου ζητούσε. Έχουν περάσει 10 χρόνια αλλά θυμάμαι ακόμη που της ετοίμαζα φακές ή σπανάκι στον ατμό, γιατί έπρεπε να καταναλώνει τροφές με σίδηρο».

Πριν από 14 χρόνια, η Κλεοπάτρα Γαβριηλίδου, ψηλαφώντας το στήθος της που πονούσε, ανακάλυψε έναν ευμεγέθη όγκο. «Ο γιος μου ήταν η πηγή από την οποία αντλούσα δύναμη και κουράγιο επειδή ήθελα να ζήσω για να τον δω να μεγαλώνει. Ήταν έφηβος τότε και ένιωσε τον φόβο με το άκουσμα της ασθένειας.

Η πρώτη του ερώτηση ήταν αν η μαμά θα πεθάνει, δηλώνει η κ Γαβριηλίδου, η οποία από εκείνη κιόλας την εποχή ασχολήθηκε ενεργά ως μέλος του Συλλόγου και σήμερα έχει τη θέση της Προέδρου.

Για τον σύζυγό της, Άρη Γαβριηλίδη, ο καρκίνος αφορούσε μόνο τους άλλους και ήταν πάντα θανατηφόρος.

«Αφότου παντρευτήκαμε, βαθιά ριζωμένη πεποίθησή μου ήταν ότι θα παλεύαμε μαζί οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιαζόταν. Έτσι κάναμε. Χωρίς να το καταλαβαίνω τότε, εφάρμοσα κάτι που έλεγε η μητέρα μου “σα δεν δύναμαι, αντρειεύομαι”, δηλαδή, παίρνω δύναμη από την ίδια την αδυναμία μου», θυμάται ο οικονομολόγος.

Μέσα στην θύελλα που βρέθηκαν, όπως δηλώνει ο κ Γαβριηλίδης, μειώθηκε η σημασία της επιμελούς τήρησης του νοικοκυριού. «Με ενδιέφερε μόνο η ομαλή φοίτησή του γιου μας στο σχολείο. Εκδήλωνα κάθε στιγμή την αγάπη και την συμπαράστασή μου, όχι επειδή έπρεπε αλλά γιατί έτσι ένοιωθα. Τη συνόδευα σε όλες τις ιατρικές επισκέψεις. Της κρατούσα το χέρι στις χημειοθεραπείες.

Προσπαθούσα να την εμψυχώνω με επιχειρήματα. Μέχρι τότε θεωρούσα ως δεδομένη την συνύπαρξη με την γυναίκα μου για πολλά ακόμη χρόνια. Όταν διαπίστωσα ότι αυτό δεν ισχύει, αφού μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή, είδα διαφορετικά την σχέση με τα αγαπημένα μου πρόσωπα αλλά και τον εαυτό μου».