Ο προσηλωμένος «αθόρυβος»

Παρέρχονται οι εποχές των μεγάλων ερμηνευτών – μαέστρων που στόχευαν στην ουσία των μουσικών έργων και φρόντιζαν να τη φωτίσουν με το φως που εξέπεμπε η δική τους προσωπικότητα – και η στοχοπροσήλωση. Σε λίγο ακόμη και οι ηχογραφήσεις Μπετόβεν ενός Φουρτβένγκλερ, του Προκόφιεφ ενός Μητρόπουλου, του Μπρούκνερ ενός – κρητικής καταγωγής – Τσελιμπιντάκε, του Μότσαρτ ενός Μπεμ, του Στράους ενός Ράινερ θα είναι μια ανάμνηση, θολή. Κι ας είναι – αιώνια – μέτρα ερμηνείας.

Κάπως έτσι θα μιλάμε ίσως και για τον Μάλερ ή τον Σοστακόβιτς ενός αιώνιου (κυριολεκτικά) μαέστρου, προσεκτικού, μεθοδικού, που αποτέλεσε μέτρο για όσες γενιές μουσικών τον ακολούθησαν. Του Κουρτ Σάντερλινγκ που πέθανε τις προάλλες, μία μόλις ημέρα πριν να σβήσει τα 99 κεράκια του. Ησυχα. Σιωπηλά. Οπως έζησε και δημιούργησε και ηχογράφησε και μύησε νέο κοινό στα «θαύματα» της λεγόμενης κλασικής μουσικής, μέσα από τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.

Γεννημένος το 1912, την ίδια χρονιά με τον Σεργκίου Τσελιμπιντάκε και τον Γκέοργκ Σόλτι, ο Σάντερλινγκ έφτασε από την Πρωσία, ως γερμανοεβραίος πρόσφυγας, στη σταλινική ΕΣΣΔ, γνώρισε από κοντά τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς, διηύθυνε τη Συμφωνική τού Λένινγκραντ μαζί με τον μεγάλο Γιεβγκένι Μραβίνσκι, επέστρεψε στην Ανατολική Γερμανία, διηύθυνε σταθερά τη Συμφωνική του Βερολίνου, τη Φιλαρμόνια, τη Φιλαρμονική του Λος Αντζελες και αποσύρθηκε το 2002 πλήρης μουσικής, εμπειριών και δόξης.

Και κάτι ακόμη: η κληρονομιά του είναι επίσης μουσική. Και δεν μιλάμε για τις ηχογραφήσεις του, κάποιες από τις οποίες είναι υποδείγματα, μάρτυρες μιας μουσικής εποχής με συνέπεια και εξαιρετική προσήλωση στην ουσία, όπως η (συμπληρωμένη μετά τον θάνατο του συνθέτη) Συμφωνία αρ. 10 του Μάλερ, με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Βερολίνου. Μιλάμε για τους γιους του, τον Τόμας και τον Στέφαν, που είναι καλοί μαέστροι και για τον Μίχαελ που είναι βιολοντσελίστας και συνθέτης…