Απλώς αριστούργημα

Το ομολογώ. Με κατέκτησε από το πρώτο λεπτό. Ασυγκράτητος ο ενθουσιασμός μου. Ολοι και όλα επιπέδου Αλφα και άνω κατηγορίας. Αν η «Βαβέλ» του Ινιάριτου σας άρεσε, αυτό εδώ θα σας τρυπήσει την καρδιά και το μυαλό. Το λένε «Ενας χωρισμός», στα ιρανικά «Jodaeiye Nader az Simin», με την υπογραφή του Ασγκάρ Φαραντί. Η πρωτοπορία είναι ιρανική!

Δύο οικογένειες. Η πρώτη διαλυμένη και μικρομεσαία. Στο σπίτι ο νεαρός σύζυγος με τη δωδεκάχρονη κόρη του και τον κατάκοιτο, από Αλτσχάιμερ, πατέρα του. Η δεύτερη οικογένεια από τα υπόγεια της οικονομίας και της κοινωνίας. Το Ιράν στα δύο. Οπως η Ελλάδα. Οπως η Γαλλία. Οπως η Νέα Υόρκη. Σας είπα. Το στόρι καθόλου γραφικό και τριτοκοσμικό. Ο διαζευγμένος σύζυγος, λοιπόν, προσλαμβάνει τη φτωχή γυναίκα της δεύτερης οικογένειας για να ξεσκατώνει εκείνη, όσο αυτός λείπει, τον άρρωστο πατέρα του. «Θα φύγω» του λέει. «Μα γιατί;». «Επειδή οι μάρτυρες απαγορεύουν σε μια γυναίκα να κάνει τέτοια πράγματα». Δηλαδή να καθαρίζει τα αχαμνά ενός άντρα. Ομως δεν φεύγει. Εχει ανάγκη τα λεφτά. Και κοντά σ’ αυτή την αμαρτία διαπράττει μια δεύτερη. Δεν το λέει στον (άνεργο) σύζυγό της. Πάση θυσία πρέπει να βρει μερικά λεφτά. Ωσπου μια μέρα, όταν το αφεντικό γυρίζει στο σπίτι του αιφνιδιαστικά, βρίσκει τον άρρωστο πατέρα του ημιθανή και πεσμένο στο πάτωμα. Μαζί μ’ αυτό το τραγικό συμβάν, έχουν κάνει φτερά και κάποια λεφτά. Αυτό ήταν. Εκείνος τη σπρώχνει και τη διώχνει. «Σας ορκίζομαι», του λέει με δάκρυα στα μάτια, «δεν πήρα εγώ τα λεφτά». Ανένδοτος ο μικροαστός.

Η δολοφονία. Ομως την επομένη η φτωχή γυναίκα καταλήγει στο νοσοκομείο και αποβάλλει στον τέταρτο μήνα. Επομένως, «δολοφόνος» ο μικροαστός. Κινδυνεύει να μπει φυλακή για χρόνια πολλά. Ετσι αρχίζουν οι ανακρίσεις. Ετσι εμπλέκονται όλοι. Και οι δύο γυναίκες και οι δύο κόρες και οι σύζυγοι και οι γείτονες. Ετσι αρχίζουν οι κόντρες και οι αντιφάσεις. Τι έχει γίνει; Από το σπρώξιμο, πράγματι, «χάθηκε» το έμβρυο; Μπας και κρύβονται κάποια μυστικά; Μπας και το ζευγάρι των φτωχών συνωμοτεί προκειμένου να εκβιάσει, να εισπράξει και να ξεχρεώσει; Τι απ’ όλα αυτά;

Ο ιστός. Αποτέλεσμα; Μέσα απ’ αυτή την αχαλίνωτη αντιπαλότητα αναδεικνύονται και αποκαλύπτονται χαρακτήρες, κοινωνικές συμβάσεις, θρησκευτικές προκαταλήψεις, οικογενειακές αναταράξεις. Κάτι σαν μπιλιάρδο. Ενας ένας, από τη θέση του, με τη δική του αλήθεια ή με το δικό του ψέμα, σπρώχνει την επόμενη μπίλια και αυτή με τη σειρά της τη μεθεπόμενη στην τρύπα του μπιλιάρδου. Και όλοι μαζί διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό. Θύματα αλλά και θύτες ενός κόσμου όπως τον ξέρουμε από τις ΗΠΑ μέχρι εδώ. Ενα καθημερινό περιστατικό, η αξονική τομογραφία και της οικογένειας αλλά και της κοινωνίας.