Θα είναι σαν να ενώνεις την Ακρόπολη με τη θάλασσα!

Το βλέμμα του ήταν ανήσυχο. Με τη φωτογράφο δεν αισθανόταν άνετα και οι δημοσιογράφοι δεν είναι οι καλύτεροί του φίλοι. Ισως να έχει μάθει να τους αποφεύγει από τότε που ήταν στο πλευρό του θείου του, του μεγιστάνα. Πώς αλήθεια είναι να μεγαλώνεις κοντά στον Νιάρχο; Αυτή ήταν η πρώτη μου απορία. Δεν ήθελα απάντηση. Ηθελα να τον δω και να βγάλω μόνος μου τα συμπεράσματα. Και μετά, πώς είναι να διαχειρίζεσαι τέτοια ποσά; Τα τελευταία χρόνια ο Ανδρέας Δρακόπουλος, ο πρόεδρος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, έχει βάλει την υπογραφή του για δωρεές που πλησιάζουν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ. «Το 80% έχει πάει σε Ελληνες και ελληνικούς σκοπούς εντός και εκτός της χώρας μας», λέει με υπερηφάνεια.

Στο στόμα του έχει συνεχώς την Ελλάδα. Ισως να φταίει που η συνάντησή μας έγινε λίγες ώρες πριν επιστρέψει πίσω στο Μανχάταν. Εκεί ζει τους χειμώνες. Τα καλοκαίρια είναι στην Αθήνα και στο Αιγαίο.

«Σου έδειξα τη μακέτα;». Την πλησιάζει αργά σαν να μην την έχει χορτάσει. Πολιτιστικό Κέντρο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Φαληρικό Δέλτα. Ισως το μεγαλύτερο πολιτιστικό έργο στον κόσμο αυτή την εποχή. «Εδώ θα είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη, εδώ η Λυρική Σκηνή και όλο το άλλο θα είναι πάρκο. Το αυλάκι θα φέρνει το νερό της θάλασσας μέσα στο πάρκο, θα υπάρχει και σχολή χορού…». Ναι, μιλάει με ενθουσιασμό. Σαν να θέλει να σπρώξει τον χρόνο και να βρεθούμε ξαφνικά στο 2015.