[Γράμματα στις Ματιές] Το μπάσκετ

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Γιάννης Χατζηδάκης, παλιός δήμαρχος Βάμου Χανιών, γράφει:

«Λέγεται και γράφεται ότι το ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι του λαού ή αλλιώς το όπιο των λαών ή, αρχοντικά, ο βασιλιάς των σπορ. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχαν τρία αθλητικά σωματεία, με όλη τη σημασία της λέξης. Ο Τρίτων, ο Πανελλήνιος και λίγο παραπέρα το Σπόρτιγκ. Το πρώτο και το τελευταίο ήταν κυρίως μπασκετικά σωματεία. Ο Πανελλήνιος ΓΣ παντός αθλήματος, εκτός ποδοσφαίρου, με πλήθος Ολυμπιονικών και διακρίσεων, με αξιόλογη αθλητική δράση, με δικά του γήπεδα, αθλητικές κυψέλες, με τόσα ωραία πράγματα για μια εποχή η οποία, δυστυχώς, έφυγε και δεν γυρίζει.

Στα σωματεία αυτά – αθλητικούς ναούς βρήκαν “στασίδι” Ελληνόπουλα από την ΑΕ Αλεξανδρείας, όταν διώχτηκαν από την Αίγυπτο για να συνεχίσουν να παίζουν το αγαπημένο τους παιχνίδι, που το γνώριζαν καλά. Το μπάσκετ. Ετσι σιγά σιγά και με τον καιρό “μπολιάστηκε” και το ενδιαφέρον των ντόπιων νέων για το άθλημα αυτό.

Για το άθλημα το οποίο, μετά με τον ερχομό ενός άλλου Ελληνόπουλου, του Γκάλη, επρόκειτο να εκτοξευτεί πολύ ψηλά και να χαρίσει στη χώρα μας αμέτρητες διακρίσεις, συγκινήσεις και τίτλους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μόνο. Ετσι, πιστεύω, το μπάσκετ ρίζωσε και πρόκοψε στην Ελλάδα.

Λυπάμαι όμως πολύ που σπουδαίοι παίκτες της Εθνικής την απαρνήθηκαν. Διαφορετικά, πώς αλλιώς μπορεί να το εξηγήσει κανείς το ότι με τις ομάδες τους άλλοι προπονούνται και άλλοι αγωνίζονται και για την Εθνική είναι τραυματίες ή δεν θέλουν να παίζουν. Ακόμα χειρότερα.

Για να τελειώσω, ας πιάσω τον μίτο από εκεί που άρχισα. Οπως επίσης γράφεται και διάβασα στις εφημερίδες, ο Πανελλήνιος ΓΣ εδώ και καιρό βγήκε στους δρόμους και σεργιανίζει στην Ελλάδα.

Αυτός ο σύλλογος με την πολύ μεγάλη ιστορία ξεσπιτώθηκε. Πήγε Λαμία και τώρα τραβά βορειότερα για να σμίξει τη φτώχεια του με ένα άλλο φτωχό σωματείο, τον Ηρακλή, και έτσι οι δυο φτώχειες ν’ αποτελέσουν μια δυστυχία, όπως λέει μια συγχωριανή μου γερόντισσα.

Τα άλλα δύο σωματεία; Το Σπόρτιγκ υποβαθμισμένο να κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και μόνο το γήπεδό του, όπου γίνονται κάποιες μουσικές ή πολιτικές εκδηλώσεις, θυμίζει παλιές, λαμπρές μέρες.

Ο Τρίτων υπάρχει; Εχω πολύ καιρό να ακούσω ή να διαβάσω κάτι γι’ αυτήν την ομάδα.

Μακάρι να ήταν αυτά τα αθλητικά, και όχι μόνον, κουσούρια μας.

Ας ελπίσουμε ότι θα ξανάρθει μια Κυριακή για τον αθλητισμό μας».