Επιστολές

Ταλαιπωρία στον ΟΣΕ

Γεώργιος Δαουτόπουλος

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΓΕΩΠΟΝΙΑΣ ΑΠΘ

Μια ομάδα 4 ατόμων με επικεφαλής τον γράφοντα επέστρεφε από την Κίνα έπειτα από ταξίδι 36 και πλέον ωρών που ολοκληρωνόταν με τη σιδηροδρομική διαδρομή Αθήνα – Θεσσαλονίκη με την αμαξοστοιχία 58 του Intercity. Στον Δομοκό, η αλλαγή της μηχανής αποκάλυψε την ελληνική προχειρότητα σε όλο της το μεγαλείο. Η σύνδεση της νέας μηχανής δεν οδηγούσε στο κλείσιμο των θυρών της αριστερής πλευράς του συρμού, γεγονός που καθιστούσε αδύνατη τη συνέχιση του ταξιδιού. Οσοι προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τις τουαλέτες του Σταθμού βρέθηκαν σε τριτοκοσμικές συνθήκες. Τα σχόλια των αγανακτισμένων επιβατών, χαρακτηριστικά. «Δεν σας έκοψαν αρκετά». Ακόμη και επίκληση θείων δυνάμεων. «Παναγίτσα μου να ιδιωτικοποιηθούν όλα να ησυχάσουμε». Το ταξίδι συνεχίστηκε με μια ώρα καθυστέρηση χωρίς ουδείς να ζητήσει συγγνώμη από το επιβατικό κοινό.

Ατεκνα ζευγάρια και έκτακτη εισφορά

Γεώργιος Ριζόγλου

Σε μια χρονική στιγμή που:

n Εμείς τα άτεκνα ζευγάρια και ταυτόχρονα ειλικρινείς φορολογούμενοι έχουμε μπει στο στόχαστρο των οικονομικών μέτρων που λαμβάνει η κυβέρνηση, αφού μας μείωσε στις 5.000 ευρώ το αφορολόγητο, πράγμα που σημαίνει ταυτόχρονα μείωση των μηνιαίων αποδοχών μας, όπως προκύπτει και από τα μηνιαία εκκαθαριστικά μισθοδοσίας μας του τρέχοντος έτους. Τα μηνιαία εισοδήματα και των δύο μας ανήλθαν σε μέσο όρο 900 ευρώ μηνιαίως έκαστος. Αυτές είναι οι αποδοχές εργαζομένων χωρίς τέκνα που εργάζονται ήδη 25 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα.

n Ηδη καταβάλλουμε ανέκαθεν υψηλότερο ΦΜΥ από κάθε άλλο έγγαμο ζευγάρι με παιδιά.

n Φέτος, με το μέτρο των ειλικρινών αποδείξεων λάβαμε επιστροφή φόρου την οποία ουσιαστικά καλούμαστε να επιστρέψουμε κατά 45% μεγαλύτερη όταν ήδη έχει παρακρατηθεί 600 ευρώ φόρος.

Ενώ ταυτόχρονα:

n Δεν λαμβάνεται υπόψη ότι είμαστε δανειολήπτες και οφείλουμε δόσεις σε δάνειά μας.

n Δεν λαμβάνονται υπόψη οι ειδικές συνθήκες δαπανών του νοικοκυριού όπως π.χ. οι μεγάλες μηνιαίες δαπάνες για τη μετακίνηση από / προς την εργασία

n Δεν λαμβάνεται υπόψη πως δεν διατίθενται επιπλέον εισοδήματα πλην της εργασίας κάποιου, ούτε υπάρχει οικονομική στήριξη από άλλες πηγές, συγγενείς ή φίλους.

n Οτι ένα νοικοκυριό μπορεί να ανήκει στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

n Οτι υπήρξαν ή υπάρχουν έκτακτες δαπάνες που έθεσαν και θέτουν εκτός τον μηνιαίο οικογενειακό προϋπολογισμό.

n Δεν λαμβάνεται υπόψη ότι υπάρχει η περίπτωση να συντηρεί κάποιος ή να στηρίζει οικονομικά άνεργους και χαμηλοσυνταξιούχους συγγενείς ανεξαρτήτως αν δεν συνοικούν με τον φορολογούμενο.

Τη στιγμή που ισχύουν όλα αυτά τα παραπάνω δεδομένα, καλούμαστε με ειδοποίηση της Α’ ΔΟΥ Ηρακλείου να καταβάλουμε το ποσόν των 289,28 ευρώ και μάλιστα μέχρι 30/9/2011, δηλαδή, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις μηνιαίες δαπάνες του νοικοκυριού μας του επόμενου μήνα και τις όποιες άλλες υποχρεώσεις μας και με χαμηλότερες αποδοχές από την εργασία μας λόγω του μειωμένου αφορολογήτου αλλά και λόγω αυτής της εισφοράς η οποία μάλιστα είναι εφάπαξ καταβαλλόμενη λόγω του ότι είναι κατώτερη της ελάχιστης δόσης!

Εκφράζω την έντονη διαμαρτυρία μου για τη συμπεριφορά αυτή απέναντι σε άτεκνα ζευγάρια. Επιτέλους, ας σταματήσουν να μας απομυζούν το χαμηλό μας μεροκάματο με κάθε τρόπο. Το ότι δεν έχουν αποκτήσει παιδιά κάποιοι έγγαμοι, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να μετατραπούν σε εργαζόμενους – αγελάδες φορολόγησης, διάφορων επιβαρύνσεων και έκτακτων εισφορών και μάλιστα όταν οι αποδοχές τους μειώνονται ακόμα περισσότερο.

Οι επενδύσεις ελλήνων επιχειρηματιών

Χαράλαμπος Αργυρόπουλος

Ολοι ξέρουμε ότι για να ανακάμψει η χώρα πρέπει να γίνουν επενδύσεις και αυτές τις επενδύσεις τις κάνουν οι μεγάλοι επενδυτές που έρχονται από το εξωτερικό και που τα τελευταία χρόνια επενδύουν εξαγοράζοντας πετυχημένες κρατικές επιχειρήσεις και οι οποίοι δεν δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας, αλλά αντιθέτως τις μειώνουν κιόλας προκειμένου να τις κάνουν κερδοφόρες. Επενδύσεις λοιπόν μπορούν να κάνουν και πρέπει να βοηθηθούν γι’ αυτό, οι έλληνες επιχειρηματίες. Τα κέρδη των επιχειρήσεων αν παραμείνουν στην επιχείρηση φορολογούνται σήμερα με 24% και από του χρόνου 20% το οποίο θεωρείται μάλλον ικανοποιητικό. Για να μπορούν όμως να γίνονται επενδύσεις, αυτά που παραμένουν στην επιχείρηση πρέπει να μπορούν να θεωρηθούν και σαν συμμετοχή σε επενδυτικά προγράμματα, διότι οι επιχειρηματίες αυτοί δεν έχουν και από αλλού κέρδη, ώστε επενδύοντας να καταθέτουν και νέα κεφάλαια.

Παραθέτω ένα παράδειγμα. Εστω μία μεσαία βιομηχανική επιχείρηση κερδίζει 500.000 ευρώ.

Α) Θα πληρώσει φόρο 20%: 100.000 ευρώ

Β) Επειτα από τον έλεγχο (έχει επικρατήσει 0,5%-1,5% επί του τζίρου άρα το λιγότερο επί των κερδών 20%): 100.000 ευρώ

Γ) Αν είναι δύο συνέταιροι από 50.000 ευρώ έκαστος (να ζήσουν): 100.000 ευρώ

Δ) Επιπλέον φορολογία 25% σε αυτά επειδή διανέμονται: 25.000 ευρώ

Σύνολο 325.000 ευρώ

Από τις 500.000 ευρώ αν αφαιρέσουμε τις 325.000 ευρώ μένουν 175.000 ευρώ. Αυτό το ποσό θεωρείται πολύ μικρό για να επενδύσει μία βιοτεχνία – βιομηχανία. Αν όμως θεωρηθεί σαν συμμετοχή σε επενδυτικό σχέδιο, με τον υπάρχοντα αναπτυξιακό νόμο μπορεί να γίνει 175.000 x 4 = 700.000 ευρώ επενδυτικό και έτσι το κράτος θα έχει όφελος από την εργασία μισθωτών, από τον ΦΠΑ και γενικώς από την ανάπτυξη.

Επιστολή Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας

Οδυσσέας Μαργέτος

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΕΝΑΕΡΙΑΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Σε επιστολή προς «ΤΑ ΝΕΑ» με αφορμή άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 26/9/2011 με τίτλο «Δολιότητα», η Ενωση Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας αναφέρει μεταξύ άλλων:

Εάν μας ρωτούσατε θα είχατε πληροφορηθεί, τουλάχιστον για το σύνολο των προσπαθειών του κλάδου μας να απεργήσει – ακόμα και για πολύ σοβαρά προβλήματα που ακουμπούν την ασφάλεια των πτήσεων – πλην όμως αυτό δεν κατέστη ποτέ δυνατό λόγω της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης.

Επίσης, αν ρωτούσατε θα μπορούσατε να πληροφορηθείτε ότι τα τελευταία χρόνια η εξυπηρέτηση των αεροπορικών πτήσεων γίνεται χωρίς προβλήματα, αποκλειστικά και χάρη στην υπερεργασία των Ελεγκτών και παρά τους τυπικούς και ουσιαστικούς περιορισμούς των συστημάτων και των ισχυόντων κανόνων αεροναυτιλίας.

Οταν όμως το κράτος ξαφνικά αρνείται να αναγνωρίσει την προσφορά αυτή του κλάδου μας, ενώ παράλληλα επιχειρεί την καταστρατήγηση κάθε κανόνα που ισχύει για τους Ελεγκτές σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, τι θα έπρεπε να αναμένει;

Είναι θεμιτό – στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα – να περιοριστούν οι αποδοχές όλων μας, πράγμα που όμως έχει ήδη γίνει (-20% στις αποδοχές) στον κλάδο των Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας. Και ας προέρχονται οι αποδοχές μας όχι από χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων, αλλά εξ ολοκλήρου από τα τέλη υπερπτήσης που καταβάλλουν οι αεροπορικές εταιρείες, τις οποίες θεωρούμε πελάτες μας και τώρα τις αναγκάζουμε να χάνουν εκατομμύρια.

Ακολουθούν ορισμένα ερωτήματα, τα οποία εφόσον θέσετε αρμοδίως, θα λάβετε απαντήσεις που θα λύσουν αρκετές από τις απορίες:

1) Γνωρίζετε ότι λόγω της μείωσης συνολικά του κόστους αεροναυτιλίας (εξαιτίας της συμπίεσης των αποδοχών μας, που προέρχονται από τα ανταποδοτικά τέλη), το Δημόσιο έχει ήδη απολέσει από το Eurocontrol έσοδα ύψους 40 εκατ. ευρώ μόνο για το 2010;

2) Εάν το κράτος θεωρεί το επάγγελμά μας τόσο σπουδαίο γιατί δεν δίνει λύση στα προβλήματά μας και καταφεύγει μονίμως στα δικαστήρια;

3) Γιατί εδώ και 10 χρόνια παραμένουμε στο Δημόσιο, παρότι έχουμε προτείνει και συνεχίζουμε να προτείνουμε στο κράτος να γίνουμε ΝΠΙΔ με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια;

Οι ευθύνες των εκπαιδευτικών

Ηλίας Νάκας ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Εκπαιδευτικός. Λειτουργός; Επαγγελματίας; Τεμπέλης; Μέσα σε μια αυλή ενός σχολείου βρίσκονται δεκάδες, εκατοντάδες παιδιά. Ενας γονιός εστιάζει το βλέμμα του στο παιδί του. Στο παιδί που μεγαλώνει, που αγαπάει, στο παιδί που έχει την ευθύνη της φροντίδας, της διαπαιδαγώγησης, της συνέχειάς του. Στο παιδί που θα φτιάξει, όπως ο ίδιος ελπίζει, ένα καλύτερο αύριο.

Δίπλα στον γονιό βρίσκεται ένας δάσκαλος. Το βλέμμα του εστιάζει σε – ένα ένα – όλα τα παιδιά της αυλής. Στα παιδιά της τάξης του, στα παιδιά της διπλανής τάξης, στα παιδιά που είχε πέρυσι, του χρόνου. Ο γονιός τού μιλάει, του λέει αυτά που έχει ακούσει χιλιάδες φορές, «δουλεύετε ελάχιστα, παίρνετε πολλά λεφτά…». Ομως δεν τον ακούει. Οχι, εκείνη τη στιγμή το μυαλό του δεν βρίσκεται στα δικά του παιδιά που έχει αφήσει πολλά χιλιόμετρα πίσω, ούτε στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει με τον έναν μισθουλάκο που παίρνει ο οποίος δεν του φτάνει ούτε για τις μετακινήσεις από το ένα άκρο της Ελλάδας στο άλλο όπου τον στέλνει η υπηρεσία. Το μυαλό του είναι στο αντικείμενο που θέλει να διδάξει, στο αν είναι σωστή η προετοιμασία του, στα γραπτά που πρέπει να διορθώσει το απόγευμα, στη συμπεριφορά των παιδιών, όλων των παιδιών, που έχει μπροστά του, που έχει την ευθύνη τους.

Βαριά λέξη η ευθύνη. Η κοινωνία τού αναγνωρίζει ότι έχει φοιτήσει σε κάποιο (απαξιωμένο) πανεπιστήμιο και ότι πρέπει να έχει τα κατάλληλα εφόδια, όμως οι γονείς ερμηνεύουν τη λέξη ευθύνη με διάφορους τρόπους, η ηγεσία κλαίει με κροκοδείλια δάκρυα γι’ αυτόν και στην πράξη τον αντιμετωπίζει και αυτή παρασυρμένη από τον κόσμο σαν έναν προνομιούχο υπάλληλο, του αφαιρεί χρήματα, τον στέλνει χωρίς να υπάρχει λόγος στην άλλη άκρη της Ελλάδας, τον στέλνει στον πόλεμο χωρίς (φέτος τα στοιχειώδη) εφόδια (βιβλία κ.ά.), η οικογένειά του τού ζητάει ευθύνες για παραμέληση, και η τσέπη τρύπια. Η παραπαιδεία έχει χρήματα, ο κόσμος την εμπιστεύεται περισσότερο και η ηγεσία (πίσω από τα ψεύτικα λόγια και τις υποσχέσεις) κάνει ό,τι μπορεί για να την ενισχύσει.

Βαριά λέξη η ευθύνη… Σε κάποιο μπαρ της άγριας Δύσης ο γνωστός καβγάς είναι έτοιμος να αρχίσει. Ο πιανίστας που έχει αναλάβει το δύσκολο έργο της ψυχαγωγίας στη γωνιά του χτυπάει με δύναμη τα πλήκτρα. Από πάνω η ταμπέλα γράφει: «Μην πυροβολείτε τον πιανίστα».