[Ανορθοδοξα] Επιτέλους, έρχεται ανάπτυξη

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τις αντιδράσεις στα χθεσινά φορολογικά μέτρα με τις αποδείξεις. Καλά να αντιδράς στα προχθεσινά με το χαράτσι στα ακίνητα, καλά να αντιδράς στα προ-προχθεσινά με τη μείωση του αφορολόγητου στους φορολογούμενους – όσοι δεν φορολογούνται ούτως ή άλλως δεν έχουν πρόβλημα.

Ομως τα σημερινά όχι μόνο δεν πρέπει να μας ανησυχούν – το αντίθετο, δείχνουν πως η κυβέρνηση επιτέλους κατάλαβε πως η οικονομία, ως work in progress, έχει ανάγκη από ανάπτυξη και πως ο μόνος τρόπος για να ανακάμψει από την παρατεταμένη καχεξία της είναι η τόνωση της αγοράς. Με την αίρεση ότι, ως σκράπας στα οικονομικά, κατάλαβα καλά. Διότι αν κατάλαβα καλά θα πρέπει στο τέλος του χρόνου, ανάλογα με το εισόδημά μου, να έχω μαζέψει τέτοιον αριθμό αποδείξεων που να αποδεικνύει ότι τα λεφτά που έβγαλα στη διάρκεια της «χρήσης» – πάντα με ενθουσίαζε ο όρος «χρήση» – τα αξιοποίησα για το καλό της οικονομίας μας, της κοινωνίας μας και της ανάπτυξης. Κοινώς, αντί να τα καταθέσω στην τράπεζα ή να τα βάλω στο σεντούκι, επιδόθηκα στο άθλημα της κατανάλωσης.

Εάν μάλιστα οι επιδόσεις μου αποδειχθούν κατώτερες των καταναλωτικών μου ικανοτήτων και των προσδοκιών των καθηγητών που ενδιαφέρονται για την πρόοδό μου τότε όχι μόνον δεν θα μου δώσουν το γλυκό στο τέλος αλλά θα με αφήσουν και να κοιμηθώ νηστικός. Οχι μόνον θα χάσω το ποσό της φοροαπαλλαγής που αντιστοιχεί στην ταπεινότητά μου αλλά και θα πληρώσω και επιπλέον φόρο.

Το βρίσκω απολύτως λογικό. Διότι ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα είναι ότι οι περισσότεροι εξ ημών, κυρίως από εγωισμό και γεροντικό πείσμα, αποφασίσαμε μια ωραία πρωία να αποσύρουμε τα χρήματά μας από την αγορά. Οι δε τράπεζες, ως εκφραστές του λαϊκού αισθήματος, έκαναν το ίδιο. Ετσι η αγορά στέγνωσε από ρευστό ενώ εμείς, όλοι οι υπόλοιποι, κουραστήκαμε δύο χρόνια τώρα να αποταμιεύουμε κάτω από τα πατώματα και μέσα στις ντουλάπες, με αποτέλεσμα να ανοίξει ο δαιμονισμένος κύκλος της ύφεσης. Πιστεύω ότι με το χθεσινό μέτρο αρχίσαμε επιτέλους να βλέπουμε το περίφημο «φως στην άκρη του τούνελ».

Ετσι και όσοι δημόσιοι υπάλληλοι μπουν σε εφεδρεία και σπάνε το μυαλό τους για να βρουν τρόπους να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα της εφεδρικής χρήσης τώρα πια δεν θα διστάσουν να σπεύσουν στην αγορά και να αγοράζουν ό,τι βρουν μπροστά τους για να μαζέψουν αποδείξεις και να γλιτώσουν από το βαρύ χέρι του νόμου.

Ακουσα μάλιστα προχθές κάποιον να λέει πως ούτε οι σοσιαλιστικές χώρες είχαν σκεφτεί τέτοιο μέτρο ελέγχου της οικονομικής συμπεριφοράς των πολιτών τους. Μα γι’ αυτό κατέρρευσαν, θα του απαντήσω, επειδή ακριβώς οι οικονομικοί τους εγκέφαλοι δεν είχαν την ποσότητα, και κυρίως την ποιότητα της φαιάς ουσίας που έχουν οι δικοί μας. Ετσι εξάλλου εξηγείται και η προθυμία των γερμανών βιομηχάνων να έρθουν να επενδύσουν στη χώρα μας.