Εβγαλαν τα μοντέλα τους στους δρόμους

Κομμάτια διάφανου πλαστικού καλύπτουν το δάπεδο της Στοάς Σπυρομήλιου. Δίπλα στα τραπεζάκια των καφέ και μπροστά στις πόρτες των καταστημάτων μουσαμάδες, σκόρπια σωληνάρια με χρώματα και κομμάτια γυαλιού που έχουν τον ρόλο παλέτας. Καρέκλες στις οποίες κάθονται «μαρμαρωμένοι» γυναίκες και άνδρες της διπλανής πόρτας. Και μπροστά στα καβαλέτα, αλλά και ξαπλωμένοι στο δάπεδο ή γύρω από χαμηλά βάθρα, είκοσι νέοι καλλιτέχνες – σπουδαστές ή λίγων μηνών απόφοιτοι της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών – ανενόχλητοι από τους περαστικούς που κοντοστέκονται και με τα κινητά τούς απαθανατίζουν δημιουργούν επιτόπου έργα τέχνης.

«Η πρώτη ώρα ήταν δύσκολη. Τώρα πλέον όμως αποδεικνύεται διασκεδαστική η όλη διαδικασία και την απολαμβάνω» λέει στα «ΝΕΑ» ο τριτοετής φοιτητής Κωνσταντίνος Μάσσος που εργάζεται ως δάσκαλος παράλληλα με τις σπουδές στην ΑΣΚΤ.

«Οταν αρχίσω να ζωγραφίζω αφοσιώνομαι και δεν προσέχω τον κόσμο» συνεχίζει ενώ ολοκληρώνει το πρώτο κομμάτι του δίπτυχου έργου που ετοιμάζει. Εναν άνδρα ασπρόμαυρο στο κέντρο ενός πολύχρωμου τοπίου. Το δεύτερο έργο που θα ετοιμάσει για να ολοκληρώσει το δίπτυχό του θα είναι το ακριβώς αντίστροφο: τον ίδιο άνδρα θα τον αποδώσει με χρώματα σε ασπρόμαυρο περιβάλλον.

«Το φετινό θέμα της διοργάνωσης που πραγματοποιείται για δεύτερη χρονιά είναι City Models, τα μοντέλα, οι άνθρωποι της πόλης» λέει στα «ΝΕΑ» η Ιρις Κρητικού, επιμελήτρια του πρότζεκτ που υλοποιείται από την Picar – μέλος του ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς – και το City Link σε συνεργασία με το Γραφείο Διασύνδεσης της ΑΣΚΤ. «Οι συμμετέχοντες επιλέχθηκαν από τους ίδιους τους καθηγητές τους και τη Δευτέρα, όταν θα έχει εγκαινιαστεί η έκθεση των έργων που τώρα δημιουργούνται, θα απονεμηθούν και τρία βραβεία με χρηματικό έπαθλο».

Χέρια λερωμένα από το κάρβουνο, χαρτιά πεταμένα στο έδαφος, μετρήσεις με τον χάρακα και τον διαβήτη… Ενα ατελιέ στη μέση της Αθήνας με αόρατους τοίχους. Καλλιτέχνες και μοντέλα στον δικό τους κόσμο, χωρισμένοι σε τέσσερις «φωλιές» – ομάδες και στο κέντρο καθεμίας βρίσκεται από ένα μοντέλο. Και οι περαστικοί από τη στοά έκπληκτοι να ψάχνουν στις τσέπες τους τα κινητά τους για να βγάλουν φωτογραφίες.

«Είναι διασκεδαστική η εμπειρία» εκτιμά η Γιώτα, επαγγελματίας μοντέλο εδώ και 18 χρόνια, όπως άλλωστε και οι άλλοι τρεις συνάδελφοί της που συμμετέχουν στη διοργάνωση κι είναι εδώ και πολλούς μήνες άνεργοι καθώς υπήρξε εμπλοκή στις προσλήψεις τους μέσω του ΑΣΕΠ.

«Από χθες που είμαι εδώ (σ.σ.: Τρίτη) η φωτογραφία μου έχει φτάσει στα πέρατα του κόσμου. Οι Ελληνες είναι πιο σφιγμένοι, δεν έχουν συνηθίσει σε εικαστικά υπαίθρια χάπενινγκ. Κοιτούν να δουν αν μοιάζει το έργο στο μοντέλο. Οι ξένοι αμέσως φωτογραφίζουν».

Αισθάνεται εκτεθειμένη που ποζάρει δημοσίως; «Κάθε άλλο. Εδώ είμαι ντυμένη, στη Σχολή συνήθως ποζάρω χωρίς ρούχα», απαντά.

«Μοιραζόμαστε με τον κόσμο αυτό που κάνουμε και αυτό είναι υπέροχο» λέει η τεταρτοετής φοιτήτρια Μαρία Καλογνώμου και ήδη πτυχιούχος από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. «Λειτουργούμε σαν μια όαση στη μαυρίλα της εποχής. Οι περαστικοί μάς βλέπουν σαν ηλιαχτίδες και τους αρέσει που έχουν πρόσβαση στο… άβατο ενός εργαστηρίου».

«Θεωρούσα ότι θα είναι δύσκολο να δουλέψω μπροστά σε κοινό» παραδέχεται η Νικολέτα Κατσαμπέρη, την ώρα που φτιάχνει το γλυπτό της. «Ομως οι περισσότεροι είναι ευγενικοί, φοβούνται μη μας διακόψουν, ρωτούν αν μπορούν να βγάλουν φωτογραφίες».