«Η μνήμη, κύριο όνομα των θλίψεων»

Καλή η ιστορική μνήμη, αλλά σε δύσκολες εποχές φαίνεται ότι είναι αναγκασμένη να υποφέρει και εκπτώσεις.

Ο λόγος για τη Γυάρο, τόπο εξορίας, στον οποίο ακριβώς πριν από δέκα χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 2001, με απόφαση του τότε υπουργού Αιγαίου χαρακτηρίστηκαν διατηρητέα «το κτίριο των φυλακών, καθώς και όλα τα κτίρια, εγκαταστάσεις και κατασκευές που βρίσκονται στις περιοχές των πέντε όρμων της νήσου». Τρεις μήνες αργότερα στο Συμβούλιο Νεότερων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, με απόφαση του τότε υπουργού (Ευάγγελου Βενιζέλου) χαρακτηρίστηκε «ιστορικός τόπος που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία».

Εκτοτε, υποστηρίζει ο σύλλογος Γυάρος – Ιστορική Μνήμη (που έχει διαμαρτυρηθεί μαζί με τον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων – Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974), ενώ από τον κρατικό προϋπολογισμό δαπανήθηκαν ποσά για την εκπόνηση μελετών για δίκτυο διαδρομών, στερέωση και ανάδειξη των φυλακών και άλλων κτιρίων, «δεν έγινε καμία απολύτως ενέργεια για την προστασία και ανάδειξη του ιστορικού τόπου. Ούτε καν η επαναχάραξη και συντήρηση του μονοπατιού που οδηγεί στο Νεκροταφείο. Ούτε η αποβολή καταπατητών».

Και τώρα «περιορίζεται ο ιστορικός χαρακτήρας του τόπου μόνο στους πέντε όρμους με όσα περιλαμβάνουν (στρατόπεδο, εγκαταστάσεις, κτίρια κ.λπ.», που κατά τον σύλλογο σημαίνει τεμαχισμό, που «κάνει ευκολότερη την αγοραία χρήση του» και λόγω αυτής «θα απαξιωθούν και θα κινδυνεύσουν άμεσα και τα οριοθετημένα και προστατευμένα τμήματα του νησιού».

Μέχρι εδώ καλά. Ομως, όταν σε τέτοιες εποχές, που κάνουμε «κρα» για ανάπτυξη, θεωρούν πως «οποιαδήποτε ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας στη Γυάρο συνιστά προσβολή της Ιστορικής Μνήμης» δεν ακούγεται λίγο υπερβολικό;

Φοίβη

ΥΓ: Ο τίτλος από το ποίημα «Πληθυντικός αριθμός»