Φοίβη Αθηναίου

Κρεμ μπριλέ

είσαι και φαίνεσαι

Προς κυρία Φοίβη

Πολλά τα σενάρια της καταστροφής, ακόμη περισσότερα τα ενδεχόμενα της ατομικής πτώχευσης, μια ψυχή που έμαθε να ξεφεύγει από τα προβλήματα είμαι κι εγώ και βρήκα καταφύγιο στα αρώματα.

Το άρωμα έχει ψυχοθεραπευτικές ιδιότητες. Μου το είπαν οι βιολόγοι φίλοι μου που ασχολούνται με το άθλημα των οργανικών καλλιεργειών εδώ και μία δεκαετία. Μου το επιβεβαίωσαν και οι υψηλές μύτες των αρωματοποιών που δημιουργούν συνθέσεις ερμηνεύοντας το πνεύμα της εποχής.

Επίσκεψη λοιπόν στο τέλος της εβδομάδας στο «στέκι». Ο φιλικός υπεύθυνος της ειδικής αρωματικής συλλογής ανοίγει φιαλίδια, αραδιάζει συστατικά και με βεβαιώνει ότι ο συνδυασμός βετιβέρ και βιολέτας είναι αντικαταθλιπτικός.

Η ξενάγηση συνεχίζεται και τον ρωτώ αν η κρίση έδιωξε την πελατεία. Αντίθετα, έφερε περισσότερη με διαβεβαίωσε. Και με μετρητά άφθονα στα φακελάκια που ήταν ριγμένα μέσα στις τσάντες τους. Μόλις προχθές, μου λέει, πέρασε μία κυρία από το κατάστημα (εσκεμμένα δεν αναφέρω περιοχή για να μη δώσω μασημένη τροφή στην υπηρεσία οικονομικού ελέγχου) και αγόρασε δεκαεννέα βαζάκια με μπόντι λόσιον – των 50 ευρώ το καθένα!

Μα τι να τα κάνει τόσο πολλά, αναρωτιέται ο φίλτατος κα εξυπηρετικός υπεύθυνος. Αποκλείεται να έκανε στοκ το ενυδατικό προϊόν σώματος που μετά το άνοιγμα λήγει σε έξι μήνες. Είπαμε επίσης ότι επειδή οι γυναίκες είναι άπιστες στα αρώματα και θέλουν να δοκιμάζουν νέες δημιουργίες, δεν θα αγόραζε το ίδιο άρωμα σε τέτοια ποσότητα.

Επόμενη ερώτηση – καρφί: Τι άρωμα ήταν αυτό; Είχε τη μυρωδιά από γλυκό κρεμ μπριλέ ήταν η απάντηση που έλυσε τον γρίφο: το άρωμα καψαλισμένης ζάχαρης με λίγες σταγόνες λεμόνι είναι γλυκό και λαχταριστό. Προκαλεί μια αίσθηση λαιμαργίας και το άρωμά του πάνω στο δέρμα είναι αισθησιακό.

Χμ! Αισθησιασμός επί 19 βαζάκια, πληρωτέα σε χρήμα από φακελάκια (μαύρο, πολύ μαύρο χρήμα – κι άραχλο, προφανώς) είναι συνειρμός που βγάζει σε ισάριθμα κορίτσια. Τόσα δηλαδή όσα θα έχει στη δούλεψή της η «κυρία».

Σίγουρα αυτή η βόλτα στο αρωματοπωλείο διεύρυνε πολύ τις γνώσεις μου για την επίλυση της κρίσης σε ορισμένες ομάδες του γυναικείου πληθυσμού…

Ευγενία Θρασυβουλίδου

Δύο τα συμπεράσματα, αγαπητή ευφραδής Ευγενία. Το πρώτο το έχουμε ξαναπεί (και ξαναγράψει): ο οίκος ανοχής φταίει, άντε και η κυρά του, και ουχί οι εκδιδόμενες – που ταιριάζει ταμάμ στην Ελλαδίτσα. Το δεύτερο είναι πως το μαύρο χρήμα σε φακελάκια «ζει και βασιλεύει» και γίνεται προϊόντα πολυτελείας, από εκείνους τους οποίους κάποιοι δεν μπορούν να «πιάσουν» για φοροδιαφυγή κατά συρροήν και κατ’ επανάληψιν και κυκλοφορούν σε καταστήματα πολυτελείας με φακελάκια γεμάτα 500ευρα – έως και 200.000! – και σε πρώτα τραπέζια πίστα στους ναούς της… καύσης μαύρου χρήματος, τα σκυλάδικα. Κατά τα άλλα, αυτό το κρεμ μπριλέ σε κρέμα μούρλια ακούγεται.

Ελληνικά όνειρα…

αγένειας

Αγαπητή Φοίβη,

Αρχές Σεπτεμβρίου στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», απεργεί μέρος των μέσων μαζικών μεταφορών και φυσικά όσοι θέλουν να φύγουν για Αθήνα και αλλού υπομένουν την ταλαιπωρία.

Φτάνοντας στον υπάλληλο για εισιτήρια – πληροφορίες η ατάκα. Κοιτώντας με ύφος σαν να κάνει μεγάλη αγγαρεία και με το τσιγάρο στο στόμα, ρωτά: «Τι θέλεις;».

Απέφυγα να ρωτήσω αν γνωριζόμαστε και μου μιλά στον ενικό. Ελπίζοντας ότι θα είναι η τελευταία αγανάκτησή μου από Νεοέλληνα.

Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης, Γερμανία

Δεν θα έχετε παρατηρήσει, φαίνεται, εκεί μακριά, στα ξένα, στη μερκελική… Γη της Επαγγελίας (για να λέμε και κανένα ανέκδοτο!), αγαπητέ Χρίστο, πως κάποτε ακόμη και με πολέμους, Εμφυλίους, κακουχίες, πείνα, η Ελλάδα – αυτή την οποία εκθείαζαν και οι ξένοι επισκέπτες της – διατηρούσε τουλάχιστον τα βασικά ατού της ιδιοσυγκρασίας της: φιλότιμο, φιλοξενία, ευγένεια, χαμόγελο. Τώρα, όχι λόγω κρίσης και κακουχίας (και δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα), αλλά κυρίως λόγω του νεόκοπου «ελληνικού ονείρου» που μας πλασάρισαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών για 4×4, βίλες, πισίνες, σινιέ συνολάκια και μαύρο χρήμα, με κάθε τίμημα, απωλέσθη – δυστυχώς ανεπιστρεπτί – κάθε ατού της Ελλαδίτσας. Δίνοντας τη θέση τους στην αγένεια, τον ωχαδελφισμό, τη λαμογιά και την γκρίνια. Και οι λίγες εξαιρέσεις που απομένουν, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα της… κατάντιας μας.