[Πρόσωπα] Τι παρέλειψαν τα μίντια

Ο Τζόσουα Φάταλ και ο Σέιν Μπάουερ είναι οι δύο αμερικανοί περιηγητές που είχαν μπει κατά λάθος στο Ιράν στη διάρκεια πεζοπορίας που έκαναν στο Bόρειο Ιράκ. Συνελήφθησαν από τους Ιρανούς και κρατήθηκαν για περισσότερο από δύο χρόνια βάσει πολύ αμφισβητήσιμων κατηγοριών για κατασκοπεία. Απελευθερώθηκαν πρόσφατα και την Κυριακή μίλησαν στο Μανχάταν για την περιπέτειά τους. Η αφήγησή τους χρησιμοποιήθηκε από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης υπέρ της ενίσχυσης του σεναρίου «οι καλές ΗΠΑ εναντίον του κακού Ιράν». Oμως ο Γκλεν Γκρίνβαλντ επισημαίνει στο ηλεκτρονικό περιοδικό Salon μερικά ενδιαφέροντα σημεία της συνέντευξης που έτυχαν ελάχιστης προβολής.

Ο Φάταλ άρχισε αφηγούμενος τις φρικτές συνθήκες που επικρατούσαν στη φυλακή όπου κρατήθηκαν. Eμεναν κλεισμένοι, ο καθένας μόνος του, σε μικροσκοπικά κελιά και άκουγαν τις φωνές άλλων κρατουμένων που ξυλοκοπούνταν. Απ’ όλα όσα υπέστησαν, «η απομόνωση ήταν η χειρότερη εμπειρία της ζωής μας», υπογράμμισε.

Στη συνέχεια ο Μπάουερ είπε πως έμειναν φυλακισμένοι αποκλειστικά εξαιτίας των «32 ετών αμοιβαίας εχθρότητας ανάμεσα στην Αμερική και το Ιράν» και πρόσθεσε: «Η ειρωνεία είναι πως εμείς είμαστε αντίθετοι στις πολιτικές των ΗΠΑ που διαιωνίζουν αυτή την εχθρότητα». Αφού διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός ότι οι δύο συνεδριάσεις του ιρανικού δικαστηρίου στις οποίες παρέστησαν ήταν «μια απάτη», καθώς και για το γεγονός ότι κρατήθηκαν «σε σχεδόν πλήρη απομόνωση, χωρίς κανένα δικαίωμα», εξήγησε: «Στη φυλακή, κάθε φορά που διαμαρτυρόμασταν για τις συνθήκες κράτησής μας, οι φρουροί μάς υπενθύμιζαν ότι οι συνθήκες κράτησης στο Γκουαντάναμο είναι παρόμοιες• μας υπενθύμιζαν τις φυλακές της CIA σε άλλα μέρη του κόσμου• και τις συνθήκες στις οποίες κρατούνται Ιρανοί και άλλοι στις αμερικανικές φυλακές».

Ο Μπάουερ υπογράμμισε πως «δεν πιστεύουμε ότι αυτές οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την κυβέρνησή μας δικαιολογούν έστω και στο παραμικρό αυτό που έκαναν σε μας. Ωστόσο πιστεύουμε πως αυτές οι ενέργειες εκ μέρους των ΗΠΑ προσφέρουν μια δικαιολογία σε άλλες κυβερνήσεις – περιλαμβανομένης της κυβέρνησης του Ιράν – να πράττουν ανάλογα». Ο Φάταλ ευχαρίστησε στη συνέχεια «παγκόσμιους ηγέτες και άτομα» που εργάστηκαν για την απελευθέρωσή τους, ανάμεσά τους τον Ούγκο Τσάβες, τις κυβερνήσεις της Τουρκίας και της Βραζιλίας, τον Σων Πεν, τον Νόαμ Τσόμσκι, τον Μοχάμεντ Αλι, τη Σίντυ Σήχαν, τον Ντέσμοντ Τούτου.

Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, επισημαίνει ο Γκρίνβαλντ, δεν αναφέρθηκαν καθόλου στις επικρίσεις που διατύπωσαν οι Φάταλ και Μπάουερ για την αμερικανική πολιτική, για την οποία είπαν ουσιαστικά ότι προσέφερε το πρόσχημα για την κακομεταχείρισή τους. Το Ιράν αξίζει κάθε καταδίκη για την άδικη φυλάκισή τους, σχολιάζει, όμως οι Μπάουερ και Φάταλ είναι σε κάποιο βαθμό τυχεροί που βρέθηκαν κρατούμενοι στο Ιράν και όχι στο σύστημα των φυλακών του αμερικανικού «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».