Από τη «Γλυκιά ζωή» στην πικρή

Οι πρώτοι σημαντικοί ρόλοι της Ανίτας Εκμπεργκ ήταν πλάι στους Τζέρι Λιούις και Ντιν Μάρτιν, την περίοδο όπου οι ταινίες τους θέριζαν στα ταμεία. Το πρώτο της βραβείο όμως θα το πάρει για έναν μικρό ρόλο στην περιπέτεια «Blood Alley», παραγωγής Τζον Γουέιν, με πρωταγωνιστή τον ίδιο – εκεί θα κερδίσει τη Χρυσή Σφαίρα Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στον ρόλο μιας… Ασιάτισσας.

Με την «Ντόλτσε βίτα» όμως είναι που θα αγγίξει τη δόξα. «Ωστόσο δεν ήταν κανένα σπουδαίο φιλμ», υποστηρίζει σήμερα. «Αυτή η ταινία υπάρχει γι’ αυτή την τρελή σκηνή στο σιντριβάνι. Και σε αυτή τη σκηνή ήμαστε εγώ και ο Μαρτσέλο. Περισσότερο εγώ, στ’ αλήθεια, παρά εκείνος. Ημουν πολύ όμορφη. Το ξέρω. Ο Φελίνι όμως ήταν απόλυτη μεγαλοφυΐα. Ποτέ δεν κατάλαβα ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος που τον οδήγησε να με διαλέξει για πρωταγωνίστρια στο “Ντόλτσε βίτα”. Εντάξει, είχα βγει Μις Σουηδία και αυτό ίσως θα μπορούσε να είναι λόγος για πολλούς σκηνοθέτες, αλλά όχι για εκείνον. Εκείνος διάβαζε στην καρδιά των ηθοποιών και τους καθοδηγούσε σαν να ήταν πεταλούδες».

Με την πρώτη της εμφάνιση στο φιλμ, η εικόνα της Εκμπεργκ σφηνώθηκε στη συνείδηση των απανταχού κινηματογραφόφιλων, όπως ακριβώς συνέβη έναν χρόνο μετά με την πρώτη σκηνή της Ούρσουλα Αντρες στο «Επιχείρηση Δρ Νο». Γοητευμένος από τη μορφή της μάλιστα, ο Μπομπ Ντίλαν θα συμπεριλάβει το όνομά της στους στίχους του «I Shall Be Free» που τραγούδησε στο άλμπουμ «The Freewheelin’ Bob Dylan» του 1963. Από κει και πέρα, βασισμένη σε αυτή την επιτυχία, πρωταγωνίστησε σε μια μεγάλη γκάμα ταινιών που άρχιζαν από τα πανάκριβα ιστορικά έπη όπως το «The Mongols» και… τελείωναν σε φτηνά θριλεράκια όπως το «Fangs of the Living Dead» του 1969, όπου η Εκμπεργκ διέπρεπε σε ρόλο… παρθένας παγιδευμένης σε ένα κάστρο γεμάτο βρικόλακες.

Ο Φελίνι πάντως δεν την ξέχασε και της χάρισε άλλους δύο ρόλους, στις ταινίες «Κλόουν» του 1971 και «Συνέντευξη» του 1987.

Και στις δύο, η Εκμπεργκ έπαιζε τον εαυτό της, απόδειξη της λατρείας που έτρεφε ο ιταλός κινηματογραφιστής για την πληθωρική Σουηδή την οποία ο ίδιος μετέτρεψε σε μύθο και που σήμερα μετράει τις μέρες περιμένοντας την επιστροφή της στο σπίτι. «Τη νύχτα με παίρνει ο ύπνος καθώς σκέπτομαι το σπίτι μου, τα σκυλιά μου, τα πιο όμορφα στον κόσμο… Οι μέρες μοιάζουν ατελείωτες. Η τηλεόραση δεν μου αρέσει, βαρέθηκα να ακούω για τις βρωμιές του πρωθυπουργού. Μα, γιατί τον ψηφίζουν όλα αυτά τα χρόνια; Δεν λέω, ακόμη και στην εποχή μου υπήρχαν οι συστάσεις, αλλά δεν ήσουν υποχρεωμένος να περάσεις από το κρεβάτι κάποιου για να μπορείς να δουλέψεις», λέει στον Φαμπρίτσιο Ρονκόνε της «Corriere della Sera».

Η ερωτική της ζωή πάντως απασχόλησε συχνά τον Τύπο. Λογικό, αν η στρατιά των πρώην συντρόφων σου περιλαμβάνει τους Γκάρι Κούπερ, Γιουλ Μπρίνερ, Φρανκ Σινάτρα και Ερολ Φλιν. «Δεν μου άρεσε να διαλέγω από μια λίστα με προτάσεις γάμου. Πάντα θεωρούσα τον γάμο πολύ ιδιωτική υπόθεση. Με τον Τζιάνι Ανιέλι (σ.σ. ιδιοκτήτη της αυτοκινητοβιομηχανίας Fiat) κρατούσαμε το υπέροχο μυστικό μας για χρόνια, μέχρι που ένας αγενής δημοσιογράφος το έβγαλε στη φόρα. Με τον σκηνοθέτη Ντίνο Ρίζι ήταν διαφορετικά. Ηταν εκείνος που ήθελε μια ιστορία μαζί μου, αλλά ποτέ δεν υπήρξε τίποτε. Εκείνος επέμενε. Ετσι έστειλα ένα φαξ στο σπίτι του. Εγραψα: “Μικρός άνθρωπος, μεγάλος μαλάκας”».

Σήμερα η Εκμπεργκ το ομολογεί, νιώθει μοναξιά. «Δεν παραπονιέμαι όμως. Αγάπησα, φώναξα, τρελάθηκα από ευτυχία. Νίκησα και έχασα. Σήμερα δεν έχω σύζυγο, δεν έχω παιδιά. Μόνο η καλόγρια (νοσοκόμα) έχει γίνει η καλή μου φίλη». Η επιθυμία της για έναν ζεστό καπουτσίνο δεν έχει τιθασευτεί ούτε στα ογδόντα της. Ποιος όμως θα της σπρώξει το αναπηρικό αμαξίδιο μέχρι το μπαρ της κοντινής πλατείας;

Α.Κ.