Γυναίκα στο τιμόνι των «New York Times»

Μια κυρία κάθησε και επισήμως, αρχές Σεπτεμβρίου, στη διευθυντική καρέκλα των «New York Times», της ιστορικής εφημερίδας με τα 106 Πούλιτζερ. Το γεγονός είχε προαναγγελθεί από τον Ιούνιο και συζητήθηκε αρκούντως, αφού είναι η πρώτη φορά στα 160 χρόνια της ιστορίας της που η θρυλική «κυρία με τα γκρι» αποκτά γυναίκα διευθυντή. Ενα από τα πρώτα πράγματα που έκανε με τη σειρά της η περί ης ο λόγος Τζιλ Εϊμπραμσον μόλις ανέλαβε καθήκοντα; Να δώσει δημόσια το στίγμα της, παραχωρώντας συνέντευξη στον συνήγορο των αναγνωστών της εφημερίδας Αρθουρ Σ. Μπρίσμπεϊν. Υποσημείωση: στοιχηματίζουμε ότι η συνέντευξη διαβάστηκε με το ίδιο ενδιαφέρον και σαφώς μεγαλύτερη αγωνία από τους ίδιους τους εργαζόμενους των «New York Times».

Θα δει το κοινό κάποια αλλαγή τώρα που τίθεται επικεφαλής μια γυναίκα; ρώτησε ο Μπρίσμπεϊν την 57χρονη Εϊμπραμσον, που εργάζεται στους «NYT» από το 1997 – τα οκτώ τελευταία χρόνια από τη θέση της διευθύντριας σύνταξης. «Πιστεύετε πως παρατήρησαν κάτι οι αναγνώστες όταν ήμουν διευθύντρια σύνταξης και είχα σημαντικό ρόλο στο έργο και την επιλογή των άρθρων στην ηλεκτρονική και την έντυπη έκδοση;», του αντέτεινε εκείνη. «Η ιδέα πως οι γυναίκες δημοσιογράφοι φέρνουν μια διαφορετική γεύση στα θέματα ή την ευαισθησία δεν είναι αληθής. Πιστεύω πως όλοι εδώ αναγνωρίζουν και αγαπούν ένα καλό θέμα, σπάνιες είναι οι περιπτώσεις όπου υπάρχει διαφωνία επ’ αυτού».

Η Εϊμπραμσον έχει συνολικά 38 χρόνια καριέρας στην πλάτη της, πρωτοέπιασε δουλειά ως δημοσιογράφος το 1973 στο περιοδικό «Time», όταν ήταν ακόμα φοιτήτρια (Λογοτεχνίας και Ιστορίας) στο Χάρβαρντ. Ολα αυτά τα χρόνια έχτισε τη φήμη της ικανής, επίμονης και ακέραιης επαγγελματία. Παράλληλα, όμως, όπως άλλωστε είθισται με τις γυναίκες που ανεβαίνουν στη δουλειά τους, της βγήκε το όνομα της «σκληρής». Ο Μπρίσμπεϊν δεν δίστασε να τη ρωτήσει και για αυτό – με τρόπο. «Δεν βλέπω με τίποτα τον εαυτό μου ως άνθρωπο που θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο», του απάντησε. «Τον βλέπω ως κάποιον που έχει πολλές ιδέες. Ως διευθύντρια σύνταξης ουδέποτε πλησίασα συντάκτη λέγοντάς του “έχω αυτή την ιδέα, κάν’ την θέμα”, αλλά περισσότερο ως “εσύ τι λες;”. Συχνά, όχι πάντα, το θέμα έδενε και γινόταν. Πιστεύω πραγματικά πως οι καλύτερες ιδέες έρχονται από τους συντάκτες, ξέρω όμως πως οι δημοσιογράφοι που εργάζονται εδώ θέλουν να γνωρίζουν τι αρέσει στους διευθυντές και το είδος των θεμάτων που θέλουν. Είμαι πολύ κλασική στα γούστα μου. Λατρεύω ένα καλό πορτρέτο. Περισσότερο απ’ όλα λατρεύω το θέμα πίσω από το θέμα – και τα σκουπ».

Και μία ακόμα ερώτηση από τον όμπουντσμαν εξ ονόματος των συντακτών – πώς θα ξέρουν τι θέλει η νέα τους διευθύντρια; «Δεν μπορείς να περνάς την εικόνα κάποιου που είναι μονίμως μέσα στο γραφείο του ή κολλημένος μπροστά στο κομπιούτερ. Πρέπει να κυκλοφορείς, να συμμετέχεις στις δημιουργικές συζητήσεις στα διάφορα τμήματα, να συμπεριφέρεσαι έτσι ώστε κανείς να μη φοβάται ποτέ να σου μεταφέρει μια ανησυχία».