Συνυφασμένη η απόλυση με κατάργηση οργανικών θέσεων

Η απόλυση στον στενό δημόσιο τομέα είναι συνυφασμένη με την κατάργηση οργανικών θέσεων, άλλως τυγχάνει αντίθετη με τη συνταγματική προστασία της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Οιασδήποτε μορφής περιστολή (μείωση) της ανωτέρω συνταγματικής προστασίας, ως η εφεδρεία, η οποία δεν θα συνοδεύεται με πλήρως και εμπεριστατωμένα ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ κατάργηση οργανικών θέσεων, παραβιάζει τη σχετική συνταγματική ρύθμιση.

Την αυτή προστασία έχει προβλέψει ο νομοθέτης και για το επί συμβάσει ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου προσωπικό του δημοσίου τομέα και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου ή Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τη ρύθμιση του Π.Δ. 410/1988, το οποίο προβλέπει λόγους καταγγελίας μόνο για σπουδαίο λόγο, που ανάγεται (πλέον των υποκειμενικών, π.χ. διάπραξη ποινικών ή βαρέων πειθαρχικών παραπτωμάτων) ΜΟΝΟ στην κατάργηση της σχετικής οργανικής θέσης. Οι προσωποπαγείς θέσεις καταργούνται μόνο με τον θάνατο ή την παραίτηση ή συνταξιοδότηση των κατεχόντων αυτές υπαλλήλων.

Στον ευρύτερο δημόσιο τομέα η απόλυση, πλήρης ή μερική (ως η εφεδρεία), προϋποθέτει τροποποίηση των σχετικών καταστατικών προβλέψεων νομοθετικής (και ουχί εν προκειμένω συνταγματικής) ισχύος, των ισχυόντων κανονισμών εργασίας κατ’ εφαρμογή των ήδη ισχυόντων κριτηρίων επιλογής απολυτέων σε περίπτωση συνδρομής οικονομοτεχνικών λόγων μιας δημοσίου χαρακτήρα επιχείρησης, σύμφωνα με την πάγια νομολογία των δικαστηρίων της χώρας, ως εξειδίκευση της υπερ-νομοθετικής αρχής της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 3 Σ 1978/1986/2001), δηλαδή προστασία των προσυνταξιοδοτικών, μετά αυτών που έχουν τα λιγότερα κοινωνικά και οικονομικά βάρη, των πιο ηλικιωμένων και αυτών που έχουν μεγαλύτερη προϋπηρεσία.

Η θέσπιση άλλων κριτηρίων πλην τούτων (π.χ. ΥΕ αντί ΔΕ και ΠΕ) θα είναι αντίθετη με την άνω δικαστικά διαμορφωμένη νομολογία αλλά την συνταγματικώς ισχυρή αρχή της αναλογικότητας.