[Ανάλυση] «Κόπωση» χωρίς κόπο

Ηταν άραγε αναπόφευκτο να φτάσουμε ώς εδώ, να ματώσουν εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, να ανατραπούν σχέδια ζωής, να αναπτυχθούν πάθη και μίση της μιας κοινωνικής ομάδας εναντίον της άλλης, να οδηγηθούν οι νέοι σε απογοήτευση, να χαθεί η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο; Ηταν αναπόφευκτο να γεννηθούν αισθήματα αποστροφής για τη χώρα ακόμη και μεταξύ φίλων μέχρι χθες, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά «όχι». Ακόμη και πριν από ενάμιση χρόνο, όταν είχε ήδη συντελεστεί ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, είχαμε μπει στη διαδικασία του Μνημονίου της εξάρτησης από τα δάνεια της τρόικας, υπήρχε δρόμος επιστροφής. Δεν τον ακολουθήσαμε παρά μόνο για ελάχιστο χρονικό διάστημα, ώς τις δημοτικές εκλογές, όπως επισημαίνουν τώρα – σωστά – οι δανειστές μας. Υστερα ήρθε η… λεγόμενη «μεταρρυθμιστική κόπωση».

Ποια κόπωση, όμως; Το μόνο «κοπιαστικό» που έγινε ήταν ένα Ασφαλιστικό και μια οριζόντια περικοπή μισθών στους δημοσίους υπαλλήλους. Από ‘κεί και πέρα δεν κοπιάσαμε καθόλου για τα ουσιώδη, αυτά που θα έκαναν τη μεγάλη και μόνιμη διαφορά στα μεγέθη, θα αποκαθιστούσαν το αίσθημα δικαίου και θα έδιναν προοπτική. Για τη σύλληψη της φοροδιαφυγής κουραστήκαμε να ακούμε, όχι όμως και να βλέπουμε αποτελέσματα. Για την καταπολέμηση της σπατάλης, τα ίδια.

Διερωτάται κανείς, για παράδειγμα, τι κρύβεται πίσω από τη μετριοπαθή μόνο μείωση της δαπάνης μισθοδοσίας του Δημοσίου, την ώρα που και οι μισθοί και ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων θα έπρεπε να έχουν μειωθεί δραστικά, με βάση τους κανόνες του Μνημονίου. Προφανώς, οι κανόνες παραβιάστηκαν κρυφά.

Διερωτάται ακόμη γιατί, όχι μόνο έγινε, αλλά και δεν διορθώθηκε εγκαίρως, όταν διαπιστώθηκε, η «γκάφα» της επιστροφής φόρου λόγω αποδείξεων, που υπολογίζεται ότι κόστισε περίπου 1,4 δισ. ευρώ.

Ή γιατί δεν ψηφίστηκε εγκαίρως το ενιαίο μισθολόγιο, που θα μπορούσε – σε μετριοπαθέστερη εκδοχή – να αποδώσει 1 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Ή γιατί δεν έχει περικοπεί ακόμη η ενίσχυση κατά 800 εκατ. ευρώ του ταμείου της ΔΕΗ. Ολα τα παραπάνω θα έκλειναν άνετα το «κενό» του φετινού ελλείμματος, που είναι περίπου 2,5 δισ. ευρώ. Και δεν θα είχαμε φτάσει στα έκτακτα μέτρα, τον εξευτελισμό, τον κίνδυνο χρεοκοπίας.