Δύσκολα ανοίγονται στις κλειστές κοινωνίες

Οι μικρές, κλειστές κοινωνίες καμιά φορά μπορεί πιο εύκολα να διαβάσουν τα σημάδια και να προλάβουν μια αυτοκτονία. «Μπορεί να το λένε, να κλείνονται στον εαυτό τους, να μη νιώθουν ευχαρίστηση, ακόμη και να συντάσσουν τη διαθήκη τους. Αυτά είναι ενδείξεις», αναφέρει η κ. Μπεκιάρη, υπεύθυνη στο τηλεφωνικό κέντρο της γραμμής για τις αυτοκτονίες «1018». «Η αυτοκτονία φαντάζει ως η μόνη λύση, ως η λύτρωση από το αδιέξοδό τους. Συχνά όμως συνυπάρχει μέσα τους η επιθυμία για ζωή. Το θέμα είναι πού θα γείρει η ζυγαριά».

Στη λαχαναγορά ο κ. Πουλινάκης έχει, όπως λέει, από κοντά τον συνάδελφό του που του είχε εκμυστηρευτεί την ανησυχία του. Στα Ανώγεια ο κ. Κεφαλογιάννης αναζητά ειδικούς, ψυχολόγους ή κοινωνικούς λειτουργούς, που θα μπορούσαν ίσως να μιλήσουν στην κοινότητα για την αυτοκτονία. Δεν είναι σίγουρος, λέει, αν στο τέλος θα το πράξει. Οσο πιο μικρή είναι μια κοινωνία, τόσο πιο δύσκολα ανοίγεται σε ξένες παρεμβάσεις ή εξομολογείται τα προβλήματά της. «Τι να μας κάνει ο κοινωνικός λειτουργός;» αναρωτιέται ο κ. Πουλινάκης. «Εμείς εδώ, στη λαχαναγορά, θέλουμε κάποιον να εφαρμόσει τους νόμους. Να σταματήσει το παρεμπόριο στις λαϊκές που πλήττει τη δική μας δραστηριότητα. Αυτό θα μας σώσει».