Ομηροι της αδιαφάνειας

Ναι, το χρήμα δεν έχει πατρίδα. Και στις μέρες που ζούμε, είναι άκρως απαραίτητο ακόμη και για την καθημερινότητα, πόσω μάλλον σε μια επαγγελματική ομάδα.

Ωστόσο, στην ΑΕΚ οφείλουν να δουν «πέρα από τα ευρώ» και όχι να σταθούν επιδερμικά σε αυτούς που φλερτάρουν με το μετοχικό σχήμα. Αν ο κ. Αδαμίδης έχει ασθενή μνήμη, μπορεί να ρωτήσει τους παλαιότερους και θα πληροφορηθεί άμεσα τι συνέβη την τελευταία δεκαετία με την ΠΑΕ. Τότε που έπεφτε στα χέρια της ENIC (και του Λίβι), αργότερα της Netmed και τελικά στην αγκαλιά του Μάκη. Τα απανωτά deals, όχι μόνο δεν έσωσαν την ομάδα, αλλά διόγκωσαν τα χρέη και έπρεπε να μπει σε ειδική ρύθμιση προκειμένου να αναπνεύσει οικονομικά και να ελπίζει σε εξυγίανση.

Αυτό το διάστημα, οι επικεφαλής της διοίκησης μοιάζουν ερωτευμένοι με τις καρέκλες τους. Δεν τους κουνά τίποτα. Συζητούν με όποιον καταθέσει πρόταση, κάτι ενδεικτικό της απόγνωσής τους. Ο όμιλος με τους αόρατους ατζέντηδες δεν είναι ακριβώς φάρος, αλλά δείχνει πορεία σε περιπέτεια. Τι ακριβώς θα κάνουν οι μάνατζερ; Θα έχουν τον ρόλο των δουλεμπόρων και θα προωθούν το προϊόν τους μέχρι να πιάσουν την καλή και να έρθει πρόταση για πώληση άσου σε προηγμένο πρωτάθλημα. Και η ΑΕΚ; Θα είναι κάτι σαν «πλυντήριο» ή θα αποτελεί την πρώτη στάση στην καριέρα φερέλπιδων παικτών;

Η ιστορία της ΑΕΚ πρεσβεύει κάτι διαφορετικό από όσα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες. Εκτός αν οι νυν διοικητικοί θέλουν να μετατρέψουν την ΠΑΕ σε άντρο ατζέντηδων και να παίρνουν αρκετοί μερτικό και προμήθειες. Μένει, λοιπόν, να δούμε πώς θα αντιμετωπίσει το όλο εγχείρημα η αρμόδια επιτροπή επαγγελματικού αθλητισμού και αν αφήσει να σουλατσάρουν στα ενδότερα μιας εταιρείας άτομα που μπορούν με τη δύναμή τους να φτιάχνουν αγώνες σε καθημερινή βάση.