Αχ! Ευρώπη, εσύ μας μάρανες

Ακόμα και ένα φθηνό μαχαίρι κόβει το διαμάντι στα δύο, αν είναι καλά τροχισμένο στο πάθος. Και ο Ολυμπιακός είναι πάθος για τους κολλητούς του, που είναι έτοιμοι να ξιφουλκήσουν κατά πάντων, υπερασπιζόμενοι το συμφέρον της ομάδας τους. Ο φίλος μου ο Σαράντος είναι από τους οπαδούς που λέμε μετριοπαθείς. Είναι από εκείνους που δένουν στη ράδα (όπως λένε οι ναυτικοί) την οργή και την αγανάκτηση και στο… λιμάνι μπαίνει για να διασκεδάσει. Με πήρε τηλέφωνο μετά την ψυχρολουσία με… Le petit Marseillais, ξέρετε εκείνο το σαμπουάν με τον μικρό Μαρσεγιέζο για λογότυπο.

«Εδωσα 600 ευρώ για εισιτήριο διαρκείας», μου είπε και ένιωσα τον πόνο στη φωνή του. «Με αυτά τα 600 θα τακτοποιούσα την έκτακτη εισφορά ακινήτων ή την Εφορία που δεν μου έχει έρθει ακόμα ή τον κεφαλικό φόρο που θα πάρει το κεφάλι μου. Τα έδωσα όμως για την ψυχική μου αποκατάσταση ύστερα από ένα μακρύ καυτό καλοκαίρι. Πήρα διαρκείας και δεν μετανιώνω», είπε σε τόνο παραπονιάρικο αλλά και επιτακτικό.

«Ξέρω, όπως και όλοι οι Ολυμπιακοί του σιναφιού μου, ότι άλλο Ευρώπη και άλλο Νευροκόπι… Πριν μπούμε στο γήπεδο είχαμε έτοιμο και το άλλοθι της προβλεπόμενης αποτυχίας: η ομάδα δεν είχε αγώνες επίσημους στα πόδια της. Πριν μπούμε στο γήπεδο νιώθαμε στα αυτιά μας το σαρκαστικό γέλιο των αντιπάλων μας εν Ελλάδι για την πιθανή – έως απίθανo να μη γίνει – αποτυχία μας. Γνωρίζαμε από πριν το μέλλον και το ψιθυρίζαμε ωσάν τις Κασσάνδρες. Δεν κάναμε όμως πίσω, δεν είπαμε φτάνει ώς εδώ, όχι άλλο κάρβουνο στη μηχανή της μετριότητας, προχωρήσαμε γιατί αυτό μας ευχαριστεί και αυτό μας τροχίζει τα αγκάθια του άγχους μας. Η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε και εμείς λυπημένοι ταξιδεύουμε στην Ευρώπη και λυπημένοι καταλήγουμε στα φτωχά πάτρια γκαζόν… Κάποιοι μας λοιδορούν λέγοντας ότι δεν πατάμε στη γη, απαντώ σε αυτούς που τους έχουμε για επιδόρπιο κάθε χρόνο στο Φάληρο: αν δεν ισορροπήσεις με το ένα σου πόδι έξω από τη Γη, ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς όρθιος πάνω της…

Κι εμείς του λιμανιού και οι Γάλλοι του λιμανιού. Κι εμείς Ολυμπιακοί και οι Γάλλοι Ολυμπίκ, η διαφορά μας ήταν στα χρώματα, εμείς κόκκινο του πάθους, εκείνοι γαλάζιο της αρμύρας, εμείς ηλιοκαμένοι της ραθυμίας, εκείνοι μαύροι της αποικιοκρατίας και της δύναμης. Χάσαμε, και τι έγινε; Θα νικήσουμε την Αρσεναλ!». Αυτά είπε ο Σαράντος και σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος αποχαιρέτησε (γιατί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) την Ευρώπη, που συνέχεια χάνεις, και ετοιμάστηκε για μάχες πιο οικείες και συμφέρουσες όπως τα ντέρμπι των «αιωνίων», ας πούμε. Αλλωστε, από καιρό η Ελλάδα έχει αποχαιρετήσει την Ευρώπη και η Ευρώπη την Ελλάδα, για ποδόσφαιρο θα μιλάμε τώρα;

Κι όμως το ποδόσφαιρο είναι το Efexor (αντικαταθλιπτικό φάρμακο διαδεδομένο στους πάσχοντες από ελαφρά κατάθλιψη) του μέσου Ελληνα. Τούτες τις μέρες που οι άνεμοι μας κυνηγούν, στα απάγκια της καθημερινότητας ή για ποδόσφαιρο θα ακούσεις βουητό ή για αγανάκτηση. Και επειδή η αγανάκτηση περισσεύει και κουράζει, το ποδόσφαιρο είναι εκείνο που υποτάσσει τον Νόμο και οδηγεί στην απαντοχή θαυμάτων. Τα θαύματα όμως είναι μονογενή και αν πιστεύουμε ότι επειδή κάποτε αναστήθηκε ο Λάζαρος ή επειδή ο Ζαγοράκης ύψωσε τρόπαιο ευρωπαϊκό, ελληνικός σύλλογος με τις σημερινές δομές του θα υψώσει ανάστημα μπρος σε μια Μπαρτσελόνα, σε μια Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή σε μια Τσέλσι, ας γυρίσουμε καλύτερα πλευρό και ας ονειρευόμαστε με ελληνική εύστοχη αδεξιότητα προκάτ στοιχήματα και ελεγχόμενους αγώνες, που είναι και του χεριού μας.

Η τρόικα του ποδοσφαίρου είναι αήττητη και αλίμονό μας αν επιβάλει και στο άθλημα μνημόνιο. Τότε ο Σαράντος θα κλαίει τα 600 ευρώ του και ο Ολυμπιακός την ελεγχόμενη πτώχευση των οπαδών του…