[Πρόσωπα] Μια όαση στην Μπογκοτά

Ο καταλύτης για να δημιουργήσει η Σάντρα Σάντσες, στα 19 της, το Κοινωνικό Iδρυμα Oαση ήταν ο θάνατος μιας γειτόνισσας, της Μαρίας Πακαντσίπε, που πέθανε από πείνα σε ηλικία 68 ετών. «Το έλκος της άρχισε να αιμορραγεί, επειδή δεν είχε αρκετό φαγητό», λέει η 26χρονη σήμερα Σάντσες. «Hταν φίλη μου και ο θάνατός της με έκανε να μιλάω λιγότερο και να κάνω περισσότερα».

Eτσι δημιούργησε στη συνοικία Ελ Παραΐσο της Σιουδάδ Μπολίβαρ, μιας φτωχής περιφέρειας της Μπογκοτά, πρωτεύουσας της Κολομβίας, αυτήν την «όαση» που προσφέρει φαγητό, ευκαιρίες ψυχαγωγίας, παρέα και άλλα πολλά σε εκατοντάδες παιδιά και ηλικιωμένους. Οι γείτονές της νεαρής γυναίκας είχαν διαπιστώσει από παλιά την έφεσή της να βοηθάει τους άλλους, αλλά και τις οργανωτικές ικανότητές της. Σε ηλικία μόλις 9 ετών, η Σάντρα Σάντσες ήταν το πρώτο κορίτσι που εξελέγη ποτέ «περσονέρα», αντιπρόσωπος του σχολείου της. Ξεπέρασε ένα σωρό εμπόδια για να συγκεντρώσει κεφάλαια και για να γίνουν επισκευές στο σχολικό κτίριο και, δύο χρόνια αργότερα, εξελέγη επικεφαλής όλων των «περσονέρος» της Σιουδάδ Μπολίβαρ. Το 2002, σε ηλικία 17 ετών, κέρδισε το βραβείο ανθρωπιστικής δράσης που απονέμει το γαλλικό περιοδικό «Μαντάμ Φιγκαρό».

Με τα χρήματα από το βραβείο και με την υποστήριξη τοπικών, ισπανικών και γαλλικών οργανώσεων, η Σάντσες προχώρησε στην κατασκευή του κτιρίου του Κοινωνικού Ιδρύματος Οαση. «Με συγκίνησε η γενναιοδωρία εν μέσω της φτώχειας και της ανέχειας», λέει ενθυμούμενη πώς ήρθε όλη η γειτονιά για να βοηθήσει στη θεμελίωση του κτιρίου – το οποίο είναι πλέον τριώροφο.

Στην Οαση σερβίρεται καθημερινά πρωινό σε 260 παιδιά πριν πάνε στο σχολείο και μεσημεριανό σε περισσότερα από 150 παιδιά και ηλικιωμένους, στους οποίους προσφέρονται επίσης ψυχαγωγικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. «Ενθαρρύνουμε τον στοχασμό σε θέματα δεοντολογίας και υποστηρίζουμε τα όνειρα, όπως αυτό που είχα εγώ», λέει η ιδρύτρια. Μόλις έχει αρχίσει να λειτουργεί ένα βιολογικό αγρόκτημα, που προμηθεύει τα τρόφιμα για τα συσσίτια της Οασης. «Επιδιώκουμε να είμαστε αυτάρκεις και να έχουμε διατροφική ασφάλεια», λέει η Σάντσες, η οποία θα πάρει σύντομα το πτυχίο της στα νομικά από το Πανεπιστήμιο του Ροσάριο, όπου σπουδάζει με υποτροφία. Διαβεβαιώνει πάντως πως το πτυχίο δεν θα την απομακρύνει από το Ελ Παραΐσο. «Η ζωή έχει αλλάξει για τους νέους σ’ αυτήν την περιοχή», λέει. «Ονειρεύονται τώρα να συνεχίσουν τις σπουδές τους και να πάνε στο πανεπιστήμιο». Η Οαση τούς στηρίζει, όχι μόνο χρηματοδοτώντας τους. «Η συντροφιά και η στοργή είναι επίσης σημαντικές», λέει η Σάντσες. «Οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Ροσάριο, για παράδειγμα, γνωρίζουν τώρα μια πραγματικότητα για την οποία δεν ήξεραν τίποτε πριν. Και καθένας προσφέρει ό,τι μπορεί. Eδωσαν στη γιαγιά Μαργαρίτα ένα ραδιόφωνο και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο άλλαξε τη ζωή της».