Πλάσματα στη σκιά…

Πλάσματα

στη σκιά…

Στη Βρετανία έγινε τόσος θόρυβος για τη Λόρα Μόρλινγκ, που σχεδόν δεν ακουγόταν καλά καλά η ίδια. Η ιδανική στιγμή βέβαια είναι εκεί που ο θόρυβος παγώνει και το κορίτσι μένει στο κέντρο της σκηνής με τον προβολέα μόνο επάνω σε αυτήν και τη φωνή της. Πού κρύβονταν όλες αυτές οι ωραίες φωνές; Ελα ντε! Η Μόρλινγκ (στο τρίτο άλμπουμ της) «Α creature i don’t know» (Virgin) ξεδιπλώνει τις φολκ επιρροές της από τα 60s και τα 70s σε τραγούδια με οργανικά υλικά, χωρίς το γλάσο και τα στολίσματα, με την κιθάρα να χτυπάει τις χαμηλές νότες, πιο τραχιά από την ποπ της Αντέλ και πιο κάντρι από όσο περιμένεις ένα κορίτσι από το Χάμσάιρ να είναι. Στο αρπαγμένο Salinas και στο σκοτεινό Beast «χτυπάει» η καρδιά του Πλάσματος, όχι μακριά από τους ατέλειωτους δρόμους που διασχίζουν την έρημο.

… και αμαζόνες

Κομβικό σημείο στη μουσική παραγωγή της αμετανόητης κοκκινομάλλας Τόρι Εϊμος, το «Night of the hunters». Οσο και να απομακρυνθεί από τα πλήκτρα της, ο χορός της φωτιάς, που ξεκίνησε με το «A little earthquake» στα 90s, συνεχίζεται ακόμη. Το κυνήγι της Αμαζόνας Τόρι γίνεται με τρόπο τελετουργικό. Είναι ένας κύκλος τραγουδιών του 21ου αιώνα για τα οποία αντλεί έμπνευση από την κλασική μουσική των τελευταίων 400 χρόνων. Η Εϊμος όμως κάνει η ίδια κύκλους γύρω από τον εαυτό της, άλλοτε μονότονα και κουραστικά και άλλοτε με ροκ εξάρσεις. Εδώ φωλιάζει για πρώτη φορά στην αγκαλιά της Deutsche Gramophone και ρίχνεται σε μια περιπέτεια με ακουστικά όργανα και μεγάλη ορχήστρα. Από το «Shattering sea» στα βαθιά και νέα αυτιά τεντώνονται να ακούσουν. Για να πω την αλήθεια, δεν μου φαίνεται πως κάνει κάτι τρομερά διαφορετικό.