7.000 βιντεοσκόπησαν «Μια μέρα πάνω στη Γη»

Μια μέρα πάνω στον πλανήτη Γη. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο τίτλος ενός ωραίου ντοκιμαντέρ – και η αλήθεια δεν απέχει πολύ… Μια μέρα πάνω στον πλανήτη Γη προσπάθησαν να «αιχμαλωτίσουν» ο Κάιλ Ράντικ, 32 ετών, σέρφερ, και ο 30χρονος Μπράντον Λίτμαν, επιχειρηματίας, χρησιμοποιώντας το Διαδίκτυο σαν βασικότερο μέσο. «One day on earth», με άλλα λόγια ή προσπάθεια συλλογής στιγμών στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης μέρας από διάφορες γωνιές του πλανήτη μέσα από κάμερες εθελοντών και το ανέβασμα του… καλειδοσκόπιου αυτού στο Διαδίκτυο δωρεάν.

Το όλο σκεπτικό όμως δεν σταματάει εδώ. Το υλικό αυτό έγινε βάση για μια (δωρεάν) on line επικοινωνία μιας τεράστιας κοινότητας ανθρώπων και – το σπουδαιότερο – αποτέλεσε την πρώτη ύλη για μεγάλου μήκους ταινία που θα έχει διανομή και στις αίθουσες. Εκατοντάδες εθελοντές, απ’ όλα τα μέρη της Γης, συμμετείχαν στην προσπάθεια, βιντεοσκοπώντας τη ζωή στις 24/10/2010, το «αρχείο» κυκλοφορεί ήδη στο Διαδίκτυο ενώ το διαφημιστικό τρέιλερ της ταινίας είναι έτοιμο. Πότε θα έχουμε τη χαρά της πρεμιέρας; Εδώ υπήρξαν κάποια προβληματάκια. Γιατί το σχέδιο ήταν πολύ φιλόδοξο ακόμη και για βετεράνους του χώρου – πόσω μάλλον για τους δύο «συνεταίρους» που δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία από κινηματογράφο (δεν είχαν κάνει ποτέ ταινία). Επιπλέον έπεσαν πάνω και σε έναν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο, από μια ομάδα «ανταγωνιστών» της οποίας ηγείτο ο πολύς Ρίντλεϊ Σκοτ και υποστήριζε ο θεός του web video, δηλαδή το YouTube.

Η ταινία του Σκοτ, «Life in a day» (Η ζωή σε μια μέρα), που έγινε και αυτή με πολυπρόσωπο τρόπο, βγήκε στους κινηματογράφους στις 29 Ιουλίου από τη National Geographic Entertainment, ενώ είχε κάνει εντυπωσιακή πρεμιέρα πέρυσι στο Φεστιβάλ του Sundance. Αλλά ο ανταγωνισμός δεν έκαμψε το όνειρο των Ράντικ και Λίτμαν. Για να ξεπεράσουν δε τον σκόπελο της επισκεψιμότητας του YouΤube, έβαλαν στο παιχνίδι πάνω από 60 φιλανθρωπικές και ανθρωπιστικές οργανώσεις κάνοντας συμμάχους μεγάλους οργανισμούς, όπως τους United Nations Development Program, Human Rights Watch, World Wildlife κ.ά.

Οι συμμετέχοντες πάντως ήταν πάνω από 7.000 και το ανεπεξέργαστο υλικό ξεπερνούσε τις 3 ώρες, από βιντεάκια τινέιτζερ που χρησιμοποίησαν από το κινητό τους μέχρι επαγγελματίες κινηματογραφιστές. «Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση ελπίδα γεννιέται μέσα απ’ αυτό το πράγμα» έλεγε ο Ράντικ, που σκηνοθέτησε την ταινία (είχε σπουδάσει σκηνοθεσία). Αν και μεγάλο μέρος των βίντεο προήλθαν από υποβαθμισμένες περιοχές ή από περιοχές που είχαν υποστεί καταστροφές, η όρεξη των ανθρώπων να μιλήσουν για τις δυσκολίες τους, να τις αντιμετωπίσουν και να ξεκινήσουν απ’ την αρχή δείχνει ότι η ανθρωπιά και η επικοινωνία είναι πιο παρούσες από ποτέ.

Το πρόβλημα της διανομής όμως παραμένει (προς το παρόν) άλυτο. Οι δύο άντρες ελπίζουν. Αν όλα πάνε καλά, τα κέρδη τους θα διατεθούν στο ίδρυμα που έφτιαξαν πρόσφατα. Αλλωστε, διευκρινίζουν, «το να κάνουμε λεφτά είναι δευτερεύον στόχος. Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα κίνημα».

< Χ.Π.