Κύριος ώς το τέλος

Μόνο που ο χώρος αυτός δεν ήταν πίστα για… ράλι, όπως αυτές που με συνοδηγό τον Κώστα Στεφανή όργωνε με τα αυτοκίνητά του (Audi Quattro, Lancia Delta Integrale) και έπαιρνε τα πρωταθλήματα. Toν κατηγόρησαν για τον light τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τα κυκλώματα στη διαιτησία και ότι, στην ουσία, με αυτόν τον τρόπο άφησε ανοχύρωτο τον Παναθηναϊκό. Αν και ο ίδιος σαγηνευόταν από τον κίνδυνο στα νιάτα του, τόσο με τα ράλι όσο και με τα χόμπι του (κινδύνευσε να πληρώσει με τη ζωή του μια κατάδυση στα 35 του στα νερά της Ανάφης), εντούτοις είδε με χαλαρό μάτι το ποδόσφαιρο. Είδε το λαϊκό άθλημα ως σπορ, τον Παναθηναϊκό ως έναν ευρωπαϊκό σύλλογο που θα έπαιρνε το 50-50 από τη διαιτησία, μόνο που υπολόγιζε χωρίς τις τρικλοποδιές του Σωκράτη Κόκκαλη! Ο πρώην (τότε) μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Ολυμπιακός λέγεται ότι μετρούσε τίτλους, έχοντας καλές σχέσεις με παράγοντες (Μητρόπουλοι) και ιθύνοντες (Γκαγκάτσης), οι οποίοι ήταν στο πλευρό του ισχυρού, και ο Τζίγγερ έμοιαζε να βρίσκεται σε κυνήγι για αγριογούρουνο με… σφεντόνα!

Με σπουδές στο Κολλέγιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε, και γνώσεις οικονομικών από το Κολέγιο Vassar της Νέας Υόρκης φαινόταν ότι δεν θα βάδιζε στα χνάρια του θείου του Γιώργου Βαρδινογιάννη. Είχε άλλη αντίληψη για το ποδόσφαιρο και διαφορετικό τρόπο προσέγγισης των συνεργατών του. Εκ πρώτης όψεως έδειχνε βλοσυρός, όμως όταν τον γνώριζες περισσότερο έβλεπες έναν άνθρωπο με μοντέρνες ιδέες, με χιούμορ, που είχε ρομαντικές θέσεις για το αύριο του ποδοσφαίρου. Μέχρι το 1999 ο ΠΑΟ ήταν απλώς η αγαπημένη του ομάδα. Μετά το «αντίο» του Γιώργου Βαρδινογιάννη πέρασε στο ΔΣ της ΠΑΕ και σιγά σιγά βγήκε μπροστά. Η σκληρή και άδικη κριτική από μερίδα του Τύπου εκείνα τα χρόνια, μετά τη Ριζούπολη, τον οδήγησε σε μία παγίδα. Εχτισε γύρω του ένα επικοινωνιακό κάστρο με κακούς συμβούλους και δεν μπόρεσε να κρατήσει τις ισορροπίες στη σχέση του με τον απλό κόσμο του Παναθηναϊκού. Μαζί με τα ξερά (μερίδα οργανωμένων που ήθελαν ιδιαίτερη μεταχείριση και τον έβριζαν) έκαψε και τα χλωρά! Το 2007 έκανε τον Παναθηναϊκό να μοιάζει επικοινωνιακά σαν σπίτι χωρίς παράθυρα! Υπερηφανεύεται άλλωστε για το δικό του νταμπλ (το άλλο έγινε επί πολυμετοχικότητας) το 2004 και για τη συντριβή (3-1) του Ολυμπιακού στον τελικό Κυπέλλου στη Νέα Σμύρνη! Δημιούργησε φιλία και είχε κοινό όραμα με τον Πέτρο Κόκκαλη και στην ουσία ήταν ο δημιουργός της ιδέας Σούπερ Λίγκα, ωστόσο η καρατόμηση του γιου τού Σωκράτη από τον πατέρα του και η φιλοσοφία «πρωτάθλημα με κάθε τρόπο» ποτέ δεν τον συγκινούσαν.

«Απέτυχα στη συγκομιδή τίτλων», παραδέχτηκε ο ίδιος, ωστόσο ξεροκέφαλος καθώς είναι σε μερικά θέματα, ακόμη και τώρα, δεν θα ήθελε να νερώσει το κρασί του, με τίμημα έναν-δυο τίτλους παραπάνω. Με στεντόρεια φωνή, καμαρώνει για το (καθαρό και αδιαμφισβήτητο από όλους) δημιούργημά του που είναι το νταμπλ του 2004. Ο Τζίγγερ ήταν αυτός που άκουσε τα περισσότερα στο ποτάμι της οργής που ξεχείλισε στην Αθήνα το 2008, στο συλλαλητήριο της 13ης Απριλίου. Ηταν ο προθάλαμος της εποχής της πολυμετοχικότητας, από την οποία ο Γιάννης Βαρδινογιάννης βγήκε κερδισμένος. Κυρίως γιατί ήταν μετρημένος και συνεπής. Και κυρίως διότι τα λόγια άλλων παραγόντων που συμμετείχαν στην ΠΕΚ (Παναθηναϊκή Ενωτική Κίνηση) αποδείχτηκαν του αέρα. Μολονότι είχε να αντιμετωπίσει ικανότατους αντιπάλους, σε πολλές συγκρούσεις τους και κόντρες, ειδικά μετά τον πρώτο χρόνο της πολυμετοχικότητας, βγήκε νικητής εντυπώσεων. Αν και παρέμεινε… αμέτοχος, τους είδε να αποχωρούν με ελαφρά πηδηματάκια και μερίδα οργανωμένων οπαδών να συνεχίζουν να τον κατηγορούν ως υπεύθυνο, κι ας μην πατούσε στο γήπεδο. Ακόμη και για τα… ζιζάνια που κιτρινίζουν το χορτάρι στην Παιανία, κάποιοι τον κατηγορούσαν. Αποκορύφωμα τα όσα συνέβησαν στον ευρωπαϊκό αποκλεισμό με τη Μακάμπι στο ΟΑΚΑ.