προσκήνιο

n Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο Γιάννης Ρήγας και ο Γρηγόρης Καραντινάκης που ανέλαβαν τη σκηνοθεσία δεν έχουν καταφέρει να υπερβούν τα δραματουργικά προβλήματα. Η παράστασή τους, επίπεδη και χωρίς έμπνευση, σχεδόν διεκπεραιωτική, κυλάει με προβλήματα ρυθμών σε ένα σκηνικό (Λίλη Πεζανού) βαρύ παρά την αφαιρετικότητά του, άχρωμο και υποφωτισμένο από τον Ανδρέα Μπέλλη, όπου πάνω του προβάλλονται μουντζουρωμένα σλάιντς, με άνισα κοστούμια (Ερση Δρίνη) – κάποια, όπως του Φρύγα, ανεκδιήγητα -, όχι πάντα εμπνευσμένες μουσικές του Γιώργου Χριστιανάκη και ακόμα λιγότερο εμπνευσμένες χορογραφίες του Κώστα Γεράρδου. Από το επίπεδο αποτέλεσμα να εξαιρέσω την είσοδο της υποβασταζόμενης από δύο θεραπαινίδες Εκάβης – σαν κάτι διαφορετικό να πνέει – και το απόσπασμα του «Πλούτου».

n ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Αδύνατον να υπάρξουν ερμηνείες πάνω σε ράκη ρόλων σε μία παράσταση με δομή εξετάσεων δραματικής σχολής. Πώς, ο ηθοποιός να προλάβει να ολοκληρώσει τον ρόλο μέσα από μια σκηνούλα; Γι’ αυτό και απόρησα πώς ο Νίκος Ψαρράς τα κατάφερε – ο μόνος στο μέρος των τραγωδιών – και μάλιστα στη δυσκολότατη σκηνή του «Ορέστη» αλλά και ως Ετεοκλής. Ανάμεσα σε ατυχείς ή ουδέτερες εμφανίσεις βρήκα, επίσης, ευπρεπή τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο ως Προμηθέα και ανόρεχτο, με πολλά κενά μνήμης ως Διονύση αλλά αποτελεσματικό ως Χρεμύλο τον Γιώργο Αρμένη, ενώ είδα με λύπη μου να μη λάμπει εδώ το διαπιστωμένο τάλαντο της Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου. Ο πέραν του δέοντος πληθωρικός και «αυτονομημένος» αλλά πάντα απολαυστικός Κώστας Σαντάς και η εξαίρετη Φωτεινή Μπαξεβάνη, που εδώ, ως Ελένη – έστω κι αν η σκηνή της είναι μάλλον Αριστοφάνης παρά Ευριπίδης – αλλά και ως αριστοφανική Γριά, αποδεικνύει πως διαθέτει πρωταγωνιστική στόφα, σώζουν την τιμή της παράστασης.