Οδηγώντας… ποιητικά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά «Γιατί το δέντρο – είτε της ζωής είτε της γνώσης – από τον ξεριζωμό του φαίνεται».
Ποτέ μην πεις «ποτέ». Αν μου έλεγαν ότι θα οδηγούσα ακούγοντας ποίηση στην Κηφισίας, μπορεί και να πέθαινα απ’ τα γέλια…
Αλλά τα καλύτερα on the road τα βρίσκουμε…
Οn the road με το «Γύρισμα του κύκλου», το CDάκι που συνοδεύει τη δεύτερη ποιητική συλλογή του γνωστού στιχουργού (κυρίως απ’ τα κλασικά πλέον «Ενας Τούρκος στο Παρίσι» και «Νότος») Ισαάκ Σούση.
«Το γύρισμα του κύκλου» (Εκδ. Γαβριηλίδης) είναι φτιαγμένο από ποιήματα και μικρά πεζά που έγραψε τα τελευταία χρόνια, σίγουρα και κάποια από τη δεκαετία του ’90, γιατί υπάρχει και το άρωμα εκείνης της εποχής.
Λίγα ποιήματα με έχουν καθηλώσει επί χρόνια, «Το ερωτικό τραγούδι του Τζ. Αλφρεντ Προύφροκ» του Τ.Σ. Ελιοτ, κάποια του Καβάφη, λίγα της Κικής Δημουλά. Μόνο σ’ αυτά τα πέντε ή έξι ποιήματα (όλα κι όλα) γυρίζω ξανά και ξανά και πάντα κάτι καινούργιο (ανάλογα με την εποχή) μου φέρνουν στο φως.
Και δεν εννοώ βέβαια ότι το έχω ψάξει επισταμένως το θέμα (και δεν βρίσκω τίποτα καλύτερο). Τουναντίον. Ισως γιατί πάντα με την ποίηση συμβαίνει κάτι όπως σχεδόν με τη ζωγραφική. Αν δεν ξελογιαστείς απ’ την αρχή, αν δεν υπάρξει στίχος που τσιμπάει λιγάκι τη συνείδηση, που φέρνει κάτι σαν μικρό ηλεκτρικό τίναγμα, άσ’ το καλύτερα…
Εδώ άφησα τη φωνή να τρέξει πρώτα (απαγγελία) και αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι, όταν οδηγείς, έχεις την τάση να φεύγεις και να πηγαίνεις όπου θέλει ο νους, απαγγελία και τραγούδι (στη συνέχεια) με έβαλαν σε κλίμα και ο απόηχος αυτού του κλίματος και κάποιων στίχων έμεινε εκεί σαν ευχάριστη εσωτερική φαγούρα.
Αισθάνομαι ότι έχει έναν ναρκισσισμό με τις λέξεις ο Σούσης, ώρες ώρες το γραπτό του σε παιδεύει όπως το γραπτό ενός απρόσιτου καθηγητή, αλλά έχει κι εκείνο το σπάνιο βάθος που διαστέλλει την αντίληψη…
«Το γύρισμα του κύκλου», «Μια θάλασσα για να την περπατήσεις», «Η ταυτότητα», «Αόρατη πόλη» (ίσως το μόνο που είναι γραμμένο για τραγούδι), «Fandango» κ.ά. από τη φωνή που μιλάει (Σούσης) και από τη φωνή του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου που τραγουδάει – έκανε τις μουσικές και τις ενορχηστρώσεις.
Ωδή στον Σεπτέμβριο (που μόλις έφτασε) με ένα ωραίο νέο τραγούδι: «Mια αόρατη πόλη περιμένει κι εμάς / και ο έρωτας είναι ο μόνος τρόπος να πάμε…». Για να μπει καλά ο μήνας…
Google news
