Στον ιστό της αράχνης

Αράχνες είμαστε όλοι που υφαίνουμε ιστούς εγωισμού. Οσο μεγαλύτερη επιτυχία βιώνουμε, τόσο πυκνότερους ιστούς δημιουργούμε. Μέχρι να έρθει η στιγμή της απομόνωσης. Να θεωρούμε το σκοτάδι φως. Το λάθος για σωστό. Ο προπονητής της Αρσεναλ Αρσέν Βενγκέρ δεν ξέφυγε από τον κανόνα κι έπεσε στην παγίδα της αλαζονείας.

Αρνήθηκε να δει το φως της πραγματικότητας. Να αντιληφθεί την πρόοδο των άλλων. Η αλλοτινή επιτυχία άλωσε τον νου, τη σκέψη. Μέχρι τη στιγμή του δυνατού χτυπήματος. Που πρώτα πληγώνει αθώους, τους φυλακισμένους στους ιστούς και μετά την ίδια την αράχνη. Το δυνατό φως που εισβάλλει μπορεί να φωτίσει αλλά και να τυφλώσει.

Στην περίπτωση του προπονητή της Αρσεναλ συνέβη το δεύτερο. «Ειδικές περιστάσεις» επικαλέστηκε για την πιο βαριά ήττα της ομάδας του από τον 19ο αιώνα και με μία «συγγνώμη» προχώρησε παρακάτω. Ο συμπαθής Αλσατός έχει πάρει τον πιο χονδρό μαρκαδόρο και μουντζουρώνει το αριστούργημά του, που χρειάστηκε 15 χρόνια να ολοκληρώσει στο Βόρειο Λονδίνο. Ισως ακόμα τώρα να πιστεύει πως δημιουργεί τη δική του Γκερνίκα. Ο χρόνος θα δείξει αν θα δημιουργήσει αριστούργημα ή βομβαρδισμένη πόλη…