Φοίβη Αθηναίου

Της φυλακής

τα σίδερα είναι για

τις… κουβέντες

Αγαπητή Φοίβη,

Πριν από περίπου 30 χρόνια η αδελφή μου, εγώ κι ένας φίλος μας, που έτυχε να είναι μαζί μας, περάσαμε μια νύχτα στο Αστυνομικό Τμήμα (Αυτόφωρο), για να μεταφερθούμε την άλλη μέρα στην Ασφάλεια – δακτυλικά αποτυπώματα, φωτογραφίες κ.λπ. – και στο δικαστήριο. Ο λόγος; Κλειδώσαμε με λουκέτο την εξώπορτα και τον ενοικιαστή των τριών από τα έξι δωμάτια μονοκατοικίας μας στο Μετς (ο οποίος όχι μόνο λειτουργούσε φροντιστήριο ξένων γλωσσών χωρίς άδεια, αλλά μας βασάνιζε μη καταβάλλοντας το ενοίκιο και επιπλέον προέβαινε σε αλλαγές απαραίτητες για να εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας, χωρίς τη δική μας έγκριση όμως), προκειμένου να τον οδηγήσουμε εμείς στο Αυτόφωρο και να του υποβάλουμε μήνυση.

Μας ανταπέδωσε τη μήνυση κι έτσι όλοι μαζί διανυκτερεύσαμε στο Τμήμα, ευτυχώς στα γραφεία των αξιωματικών.

Για εμάς τότε εφαρμόστηκε ο νόμος περί Αυτοφώρου, ο ίδιος για ποιον λόγο δεν εφαρμόζεται στους «αξιαγάπητούς μας» ταξιτζήδες, που ανενόχλητοι μπλοκάρουν διόδια, ταμεία μουσείων, λιμάνια κ.λπ.;

Πότε επιτέλους και από ποιον ή ποιους εισαγγελείς και Αρχές με κότσια θα εφαρμοστούν οι νόμοι; Ή θα πρέπει να περιμένουμε μήνες, όπως έγινε με την κατάληψη της Πλατείας Συντάγματος, με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες;

Απελπισμένη, Κωνσταντίνα Σ., Αθήνα

Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς, λέει μια ρήση, αγαπητή Κωνσταντίνα. Καλό είναι να τη θυμάστε όταν θα έχετε κι άλλες τέτοιες ρητορικές ερωτήσεις για τους «δικαστάδες» μας – που λέει κι ο Βάρναλης – και τον κολασμό των παρανομούντων. Υποτίθεται πως μάζευαν πινακίδες από τους παρανομούντες «αξιαγάπητούς μας» ιδιοκτήτες ταξί που παρανομούσαν ασυστόλως και υποτίθεται πως σχημάτιζαν δικογραφίες, αλλά όσο θα δείτε του σπανού τα γένια (που λέει άλλη ρήση) να φυτρώνουν, άλλο τόσο θα δείτε τελική δικαστική κατάληξη ή κολασμό. Για σας ισχύουν οι νόμοι. Για τους ψευτονταήδες και τους προκλητικούς – και, βεβαίως, βεβαίως, για τους καταληστεύοντες της πολιτικής – υπάρχουν άλλοι νόμοι. Που τους δικαιώνουν αναφανδόν.

Ταρακουνιέται

η Μύκονοοοος

Αγαπητή Φοίβη,

Εβλεπα πρόσφατα τους διάφορους αρχηγούς και αρχηγίσκους των διαφόρων κομμάτων και κομματιών να ουρλιάζουν στις πιάτσες του πόπολο και να ζητούν τρεις φορές την ημέρα εκλογές, για να γίνουν αυτοί πρωθυπουργοί. Αυτοί όχι μόνον ψευδαισθήσεις έχουν, αλλά ζουν στον δικό τους «πραγματικό» κόσμο. Διότι αρκετά από τα κομμάτια τους, κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των βουλευτικών εκλογών, είχαν (και μάλλον θα έχουν) σαν υποσημείωση έναν αστερίσκο. Και αν δεν απατώμαι, αυτό σημαίνει ότι πήραν πανελλαδικά λιγότερες από 1.000 ψήφους. Αυτοί οι διάττοντες αστερίσκοι θεωρούν τον εαυτό τους αστέρα.

Αλλά να τους μιμείται και ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από το οποίο πριν από περίπου 18 μήνες κάποιοι τράπηκαν σε φυγή προ των ευθυνών, δεν είναι λίγο προκλητικό; Διότι αν δεν την «κοπανούσε» ακόμη θα κυβερνούσε. Ας αφήσουμε φυσικά το ερώτημα τι θα έκανε με την οικονομική κρίση.

Συνετότερο θα ήταν να σωπαίνει και να ευγνωμονεί τον «τέως» καταλληλότερο, που τα παράτησε, διότι αν συνέχιζε να κυβερνά, στο τέλος της θητείας του – εξαιτίας της κατάστασης που οδήγησε τη χώρα – ούτε ίχνη της Νέας Δημοκρατίας θα υπήρχαν πλέον.

Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης –

Καβαλιώτης, Γερμανία

Μην εκστομίζετε (μάλλον γράφετε) τέτοια, αγαπητέ Χρίστο, γιατί εκτός του ότι θα μου τον κακοκαρδίσετε τον Αντωνάκη – δεν φτάνει που δεν τον θέλει κανείς για πρωθυπουργό… – θα μου ταράξετε ασύστολα και τον Αλέξη και θα ανάψει, θα κορώσει και θα σειστεί συθέμελα η Μύκονος, όπου φαίνεται ξεκαλοκαιριάζει μαζί με τους «αγανακτισμένους» του. Την Αλέκα δεν τη φοβάμαι. Εχει κλειστεί στον Περισσό με το αιρ κοντίσιον στο φουλ, τον Στάλιν στα μεγάφωνα και ζει – όπως πάντα – στον κόσμο της.