Ολα θέλει να τα ξέρει, γιατί είναι κουτσομπόλα!

Ε, δεν θα μπορούσε να τελειώσει «ο κόσμος του βυθού» χωρίς την αρχικουτσομπόλα, που ‘χει το μάτι γαρίδα για να μη χάσει χαμπέρι. Δεν είναι μόνον ότι έχει μάτι γαρίδας, έχει και 10 πόδια για να πηγαίνει από το ένα μέρος στο άλλο, όπου γίνεται καβγάς και μαλλιοτράβηγμα. Και σαν να μην της έφταναν τα 10 πόδια, έχει και μια ουρά σαν βεντάλια για να βρίσκεται ακόμα γρηγορότερα στον τόπο των εξελίξεων. Το θέμα είναι πως κάποιος – ούτε ξέρει κανείς πότε – πήγε και ονόμασε τη μικρή γαρίδα, εκείνη που κάθεται ζαβλακωμένη στους μόλους, «ζαβογαρίδα», επειδή την έπιανε εύκολα με την απόχη, άντε και με τη χούφτα καμιά φορά.

Ομως η γαρίδα, ειδικά η μεγάλη η κόκκινη, δεν είναι καθόλου ζαβλακωμένη αλλά κάθεται και πιάνεται από περιέργεια να δει τι πράγμα είναι αυτό που μοιάζει με απόχη και την πλησιάζει – μην είναι δηλαδή και κανένα ξενόφερτο είδος στη γειτονιά και του πιάσει την κουβέντα. Στο τηγάνι όμως με τη φέτα και την ντομάτα, της λύνεται μια χαρά η απορία.

Την είχε από παλιά αυτή τη συνήθεια η γαρίδα και μάλιστα όσο μεγαλύτερη είναι και όσο βαθύτερα πηγαίνει τόσο πιο ευρείς ορίζοντες έχει. Εκεί είναι που δεν της ξεφεύγει τίποτα. Στο Ιόνιο λοιπόν, δεν συμβαίνει το παραμικρό που να μην το μαθαίνει. Ζει και στο Αιγαίο η κόκκινη γαρίδα, αλλά στο Ιόνιο είναι που αλωνίζει.

Μέχρι και 1.200 μέτρα βάθος πηγαίνει, ενώ μια ξαδέρφη της κόκκινης γαρίδας, η κοκκινομπλέ κουτσομπόλα γαρίδα, λέγεται ότι φθάνει σε βάθος μεγαλύτερο από 3.000 μέτρα. Είναι σαφές ότι δεν έχει καμία σχέση με τον μακρινό συγγενή της τον αστακό, ο οποίος δεν βλέπει ούτε μπροστά από τη μύτη του.

Τώρα, σε τόσο σκοτάδι εκεί κάτω τι μπορεί να δει και τι να ακούσει, παραμένει άγνωστο. Το πιο πιθανό είναι ότι θα πηγαίνει για να φάει με την ησυχία της μικρά σκουλήκια, μικρά ψάρια ή άλλες μικρότερες γαρίδες αν δεν ομολογήσουν τι ξέρουν.

Μέχρι σήμερα είναι γνωστά 2.000 είδη αλλά δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ποιο απ’ όλα ήταν αυτόπτης μάρτυρας του οικογενειακού καβγά με τον ιππόκαμπο πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Σίγουρα όμως θα ήταν κάποιο θηλυκό, επειδή τα θηλυκά έχουν όλες τις προδιαγραφές για να παρακολουθούν ανελλιπώς τα τεκταινόμενα.

Και εξηγούμαστε: τα θηλυκά έχουν μεγαλύτερο μέγεθος από τα αρσενικά και ζουν περισσότερα χρόνια. Επομένως εγγράφουν περισσότερα δεδομένα στον σκληρό τους δίσκο.

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν με τη γαρίδα κι εμείς στο σημείο αυτό θα θέλαμε να πούμε ένα πολύ μεγάλο «ευχαριστώ» στη Μαγδαληνή Χριστοδούλου και τον Θεοδωρή Τζόμο, που είναι υποψήφιοι διδάκτορες Θαλάσσιας Βιολογίας στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ και οι οποίοι μας έδωσαν ένα σωρό πληροφορίες για το τι συμβαίνει στον θαυμαστό και άγνωστο κόσμο του βυθού και τους απίθανους τύπους που κατοικούν εκεί!